Alle Kapitel von ของเล่นชิ้นสุดท้าย ของนายวายร้าย: Kapitel 51 – Kapitel 60

 นักรบ...เช้าวันนี้พ่อปลุกผมให้ตื่นแต่เช้าเพื่อมาใส่บาตร พ่อบอกว่าผลบุญที่ผมทำวันนี้อาจจะส่งผลให้ฟางใจอ่อนหรือไม่ก็ให้แม่ลดโทษให้กึ่งนึงก็ได้ " พ่อ!! นี่สายมากแล้วนะทำไมแม่กับฟางยังไม่มาสักทีล่ะ "ผมที่เดินวนไปมาอยู่หน้าบ้านตะโกนถามพ่อที่กำลังช่วยคนงานรดน้ำต้นไม้อยู่ " ใจเย็นๆสิไอ้ลูกคนนี้ เช้าๆแบบนี้รถอาจจะติดก็ได้ "พ่อหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปสนใจต้นไม้ต่อ " ใช่สิเมียพ่อไม่ได้หายเหมือนเมียผมนิ "ผมแกล้งบ่นให้พ่อได้ยิน " พ่อรู้น่าว่าตอนนี้แกรู้สึกยังไง พ่ออาบน้ำร้อนมาก่อน "พ่อว่า 

นักรบ..." อ้าว ทำไมคุณนักรบไม่เข้าไปนั่งกินข้าวข้างในดีๆล่ะครับ มานั่งกินตรงนี้คนเดียวทำไม "ไอ้เซ็นที่เดินเข้ามาถามผมขึ้นเมื่อเห็นผมนั่งกินข้าวอยู่ที่ห้องนั่งเล่นคนเดียว" กูอยากนั่งเองแหละ มึงเข้าไปข้างในสิพ่อกับแม่รออยู่ "ผมตอบพลางบุ้ยหน้าเข้าไปในห้องอาหารวันนี้แม่กับพ่อชวนไอ้เซ็นมากินมื้อเย็นด้วยกัน ท่านบอกว่าจะคุยเรื่องงานที่ท่านต้องไปทำต่อจากผมที่ฮ่องกง แล้วก็จะคุยเรื่องที่จะให้มันดูแลผับที่ไทยต่อด้วย เพราะต่อไปนี้ผมคงไม่มีเวลาทำงานเท่าไหร่ ผมต้องดูแลฟางผมนั่งตักข้าวในจานใส่ปากไปเรื่อยๆ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากด้านในผมก็รู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆภาพบนโต๊ะอาหารที่ทุกคนในบ้านนั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันก็ไหลเข้ามาในหัวผม ทุกครั้งที่ครอบครัวเรากินข้าวด้วยกันจะมีเรื่องเล่าสนุกๆและมีเสียงหัวเราะขำขันตลอด แต่วันนี้เสียงหัวเราะที่ผมได้ยินมันไม่มีเสียงผมอยู่ด้วยกับข้าวที่แม่ทำผมรู้ว่าแม่จะทำแบบไม่ใส่พริกไว้ให้ผมต่างหากเพราะว่าผมกินเผ็ดไม่ได้ แต่ไม่รู้ทำไมขอบตาทั้งสองข้างถึงร้อนขึ้นมาอย่างดื้อๆ มันหนักๆเหมือนกำลังมีบางอย่างไหลออกมาข้าวทุกคำที่กลืนลงไปผมเคี้ยวมันอย

ฟาง..." อ้วก!! อุแหวะ "ช่วงเช้าๆเวลาท้องว่างฉันมักจะมีอาการแพ้ท้องบ่อยๆ และเช้าวันนี้ก็เช่นกัน" ฟาง!! ธะ เธอเป็นไงบ้าง ให้ฉันช่วยอะไรมั้ย "เสียงคุณนักรบวิ่งหน้าตื่นมายืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำแต่ไม่ได้เข้ามาด้านในดังขึ้น" ฟางไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณนักรบช่วยเอาน้ำให้ฟางได้มั้ยคะ "ฉันตอบแบบไม่หันไปมองคนด้านหลังเพราะยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่" ได้ๆ เธอรอตรงนี้นะ "ไม่นานแก้วน้ำจากคุณนักรบก็ถูกยื่นให้ฉันทางด้านหลัง ฉันไม่รู้ว่าต้องแพ้ท้องแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน กอหญ้าเพื่อนสนิทของฉันที่ตั้งท้องอยู่บอกว่าเธอไม่มีอาการแพ้เลยสักนิด รวมถึงพี่นาทีสามีของเธอก็ไม่ได้แพ้ท้องแทนเธอแต่อย่างใด ฉันว่าคนท้องที่ไม่แพ้ท้องคือลาภอันประเสริฐ ต่างกับฉันตอนนี้ที่เช้าเที่ยงเย็นหรือเวลาที่ได้กลิ่นอะไรสักอย่างก็เอาแต่เวียนหัวและอาเจียนจนร่างกายซูบผอมลงทุกวัน" ถ้าฉันเข้าไปพยุงเธอ เธอจะแพ้ท้องอีกมั้ย "คนตรงหน้าถามเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ ตอนนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับความคิดเด็กน้อยของเขาที่โดนเป่าหูก็เชื่อง่ายๆซะแล้วล่ะ ยิ่งมองก็ไม่อยากเห็นหน้า ฉันเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว เหมือนอารมณ์ไม่คงที่เลยช่วง

นับรบ..." Yes!! มึงเข้าใกล้ฟางได้แล้วนะรบ "ผมนั่งดิ้นไปมาบนเก้าอี้คนเดียวเมื่อร่างบางๆของศรีภรรยาเดินหายวับเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะนั่งจิ้มผลไม้เข้าปากตัวเองต่ออย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยวันนี้ฟางก็ไม่แพ้ท้องทั้งๆที่ผมอยู่ใกล้ๆเธอ แถมเธอยังใจดีตักกับข้าวให้ผม แล้วก็ป้อนผลไม้ให้ผลด้วย ฟิน ฟิน ฟิน!!ผมจัดการเก็บโต๊ะล้างจานและอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อย โดยอาศัยห้องน้ำด้านนอกเพราะว่าผมไม่ได้นอนห้องเดียวกับฟางผมจึงไม่มีสิทธิ์อะไรในห้องนั้นห้องพบรักก็เข้าไม่ได้เขาล็อคไว้ ห้องไอ้นาทีมันก็ไม่ให้กุญแจมาขนาดมันไม่เคยเข้ามาอยู่นะ แล้วผมก็ต้องมานอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่น หึ ดี ดี!!" หลับแล้วใช่มั้ยตัวเล็กของพ่อ แม่เราล่ะหลับด้วยหรือเปล่า "ตกดึกทุกคืนผมก็จะย่องเข้าไปในห้องที่ฟางนอนอยู่เพื่อคุยกับเจ้าตัวเล็กในท้อง ก่อนจะบอกฝันดีและแอบหอมแก้มทั้งแม่และลูกไปพร้อมๆกัน" แอบนอนกอดตอนนี้แล้วรีบออกไปตอนเช้าๆจะเป็นไรมั้ยวะ "ผมพรึมพรำกับตัวเองพลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนๆของคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงไปด้วย" เอาไว้มั่นใจว่าเธอไม่ได้แพ้ท้องเพราะอยู่ใกล้ฉันเมื่อไหร่ ฉันจะไม่ให้เธออยู่ห่างจากฉันเลยฟาง "ผมบอกค

ฟาง..." กอหญ้า!! / ฟาง!! "" คิดถึงจังเลย / คิดถึงเหมือนกัน "ทันทีที่ฉันเดินลงจากรถกอหญ้าเพื่อนสนิทก็เดินดุ่มๆเข้ามากอดฉันเอาไว้ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกันนะคิดถึงมากๆเลย กอหญ้าเป็นเพื่อนสนิทผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ฉันมี ในกลุ่มเราที่ตัวติดกันก็มีฉัน กอหญ้าแล้วก็ดิน เราสามคนสนิทกันมากแต่ตั้งแต่ที่ฉันกลับมาไทยฉันก็ยังไม่เจอดินเลย" เอาล่ะครับคุณแม่ทั้งสอง เชิญเข้าบ้านได้แล้วครับเดี๋ยวนี้แค่ช่วงสายๆแดดก็แรงมากเลยนะครับ "เสียงพี่นาทีสามีของกอหญ้าพูดขึ้นพลางเดินมาโอบเอวกอหญ้าให้เดินกลับเข้าไปในบ้าน" ป่ะ เราก็เข้าบ้านกันแดดแรงเดี๋ยวลูกเราจะดำนะ "คนข้างๆตีเนียนเดินมาโอบเอวฉันก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านหน้าตาเฉย" คุณนักรบปล่อยฟางเลยค่ะ "ฉันหันไปบอกเสียงดุพลางแกะมือปลาหมึกที่โอบเอวฉันออก อย่าคิดว่าพอฉันทำดีด้วยแล้วจะมาตีเนียนได้ง่ายๆฝันไปเถอะ" ไอ้นาทียังทำได้เลย ไม่อยากทำเหมือนคู่นั้นหรอ "คนข้างๆพูดยิ้มๆพลางเกาหัวแก้เขินไปด้วย" ไม่ค่ะ "ฉันตอบเสียงแข็งก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน พวกผู้ชายนี่นะพอเห็นเราใจอ่อนทำดีด้วย ก็คิดแต่จะเนียนใส่มันน่านัก" ได้ข่าวว่าฟางแพ้ท้องหนักเลยหรอ ตอนนี้เป็นไงบ้างยังแพ