Alle Kapitel von ของเล่นชิ้นสุดท้าย ของนายวายร้าย: Kapitel 41 – Kapitel 50

ฟาง..." งั้นเซียนไปหาเฮียเซ็นแล้วนะเจ๊ ไปนะฟางวันหลังเซียนจะมาหา "เราสามคนเดินทางมาถึงไทยตอนเช้าและตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายหน่อยๆ หลังจากที่พักผ่อนและทานอาหารด้วยกันเซียนก็ต้องกลับไปทำธุระต่อ และต้องไปเตรียมการอะไรบางอย่างกับคุณเซ็นตามคำสั่งของพี่พบรักฉันเพิ่งรู้จากปากเซียนมาว่านอกจากแม่ของคุณนักรบแล้วพี่พบรักก็เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่คุณนักรบรักและห่วงใยทั้งยังเคารพและไม่กล้าขัดอะไรสักอย่าง เซียนบอกว่าคุณนักรบไม่สนใจและไม่แคร์ผู้หญิงคนไหน เหมือนถูกปลูกฝังมาให้รักแม่และพี่สาวเท่าชีวิต ฉันเชื่อนะโดยเฉพาะที่เซียนบอกว่าคุณนักรบไม่สนใจและไม่แคร์ผู้หญิงคนไหนนอกจากแม่กับพี่พบรัก" ต่อไปเธอก็พักที่นี่แหละ ในนี้มีสามห้องนอน พี่พักห้องนี้ส่วนสองห้องนี้ก็จะเป็นห้องของนาทีกับนักรบ "พี่พบรักบอกกับฉันพร้อมกับพาเดินดูรอบๆห้อง" นาทีไม่เคยมาพักที่นี่หรอกเห็นบอกว่ามาพักทีไรก็ฝันร้ายทุกที เวลานาทีมากรุงเทพก็จะไปพักที่บ้านใหญ่ "พี่พบรักเล่าต่อ ซึ่งฉันก็เดินตามอย่างเงียบๆ ว่าแต่ห้องนี้ใหญ่มากเลยนะ ฉันคิดว่าเป็นบ้านคนซะอีกแยกห้องออกได้ตั้งเยอะแน่ะ" ส่วนนักรบก็นานๆทีจะมาพักที่นี่ แต่ตอนนี้เวลากลับไทยน

ฟาง...หลายวันมาแล้วที่ฉันอยู่ที่นี่กับพี่พบรัก ฉันรู้ข่าวดีจากกอหญ้าเพื่อนสนิทมาว่าเธอแต่งงานและตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งดูรูปถ่ายงานแต่งของเธออยู่ ทั้งพรีเวดดิ้งอีกหลายอัลบั้ม ช่วงนี้กอหญ้าบอกว่าอาจจะไม่ค่อยได้มาหาฉันเพราะต้องเริ่มช่วยงานพี่นาทีสามีของเธอไหนจะไปฮันนีมูลที่ต่างประเทศด้วยกันอีก ฉันเห็นเพื่อนมีความสุขแบบนี้ฉันก็ดีใจด้วย" ฟางพี่ต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัดสามสี่วันนะ อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย "พี่พบรักเดินลากกระเป๋าเดินทางออกมาถามฉันขึ้น" อยู่ได้ค่ะ "" มีอะไรก็โทรหาพี่แล้วกัน อ้อลืมบอกไปเลยว่านักรบกลับมาแล้วนะ พี่คิดว่าอาจจะมาป้วนเปี้ยนแถวนี้แหละ "พี่พบรักพูดยิ้มๆ" แล้วฟางต้องทำยังไงบ้างคะ "ฉันถามเสียงแผ่ว" ทำตามที่ใจเราต้องการสิ ถ้าอยากจบก็จบ อยากคบก็คบ อยากเริ่มต้นใหม่ด้วยกันก็ได้พี่สนับสนุน หรืออยากต่างคนต่างอยู่พี่ก็ไม่ว่าแต่อย่าพาหลานพี่หนีไปก็พอ เราสองคนต้องทำหน้าที่พ่อและแม่แค่นั้น "พี่พบรักพูดยิ้มๆก่อนจะเดินออกไป ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าต้องทำยังไงต่อตอนที่ฉันอยู่กับคุณนักรบเขาทำร้ายฉันสารพัด พอตอนฉันอยู่กับคุณเซียนเขาก็มาตามฉันกลับและทำเหมือนกับว่าฉันเป็นคนสำคัญ

ฟาง..." เสร็จแล้ว "แล้วจะวิ่งมายิ้มแฉ่งตรงหน้าฉันทำไมเล่า" สะเสร็จแล้วก็ไปนอนสิคะ ฟางก็จะไปนอนแล้ว "ฉันพูดตะกุตะกักก่อนจะรีบหันหลังให้ ฉันไม่เคยเห็นคุณนักรบเวอร์ชั่นนี้เลย" เดี๋ยวสิ "ฉันหันกลับไปหาคุณนักรบอีกครั้งเพื่อฟังว่าเขาจะพูดอะไรแต่บางอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งหน้า และชาไปทั่วทั้งตัว" คะ "ฟอด!!" ฝันดีนะเมีย "รอยยิ้มละมุนจากคุณนักรบที่ผละออกจากแก้มฉันอยู่ห่างเพียงคืบ เขาทำให้ฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะและรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก" ฟะ ฟางจะนอนแล้ว "ฉันบอกเสียงสั่น" หอมแก้มแม่แล้วขอหอมแก้มลูกได้มั้ย "คุณนักรบพูดเสียงแผ่ว ฉันไม่เคยเห็นสายตาละมุนแบบนี้จากเขาเลยสักครั้งและตอนนี้สายตาของเขาก็กำลังมองมาที่ฉันอยู่" ยังไม่คลอดแล้วจะหอมยังไงล่ะคะ "" แบบนี้ไง "คุณนักรบค่อยๆคุกเข่าลงตรงหน้าฉันที่ยืนตัวแข็งอยู่ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือทั้งสองข้างมาประคองเอวของฉันเอาไวว้และกดริมฝีปากลงบนหน้าท้องของฉันอย่างแผ่วเบา ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจในวินาทีนั้นที่เขาทาบริมฝีปากลงมาจุ๊บ!!" ฝันดีนะลูกพ่อ "คนตรงหน้าพูดเสียงเบาพลางส่งยิ้มละมุนให้กับท้องของฉันที่ยังคงแบนร

   ฟาง... " อุแหวะ อ้วกก!! " เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านนอกทำให้ฉันต้องเดินออกไปดู ตั้งแต่เช้ามาฉันยังไม่ออกไปนอกห้องเลยถึงจะตื่นนานแล้วก็เถอะ เพราะฉันไม่อยากเจอหน้าคุณนักรบ ฉันไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงเวลาอยู่กับเขา   " คุณนักรบยังไม่หายป่วยอีกหรอคะ " ฉันเอ่ยถามคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าซีดเซียวพลางยื่นแก้วน้ำดื่มให้   " ฉันไม่ได้ป่วย " คนตรงหน้าตอบพลางดื่มน้ำจากแก้วที่ฉันยื่นให้   " จะไม่ป่วยได้ยังไงคะ ก็เห็นๆอยู่ว่าป่วย " ฉันเถียงกลับพลางเดินตามหลังเขาไปยังห้องนั่งเล่น 

นับรบ...หลังจากที่ผมฟังเรื่องราวทุกอย่างจากไอ้เซ็นจบ ผมก็รีบดิ่งรถมาที่บ้านทันที ใจจริงผมอยากไปหาฟางที่โรงพยาบาลนะแต่ไอ้เซ็นมันบอกว่าให้ผมกลับไปรอที่บ้านคือสิ่งที่ดีที่สุด และผมก็ไม่กล้าขัดมัน ตอนนี้คำแนะนำของมันคือสิ่งที่สำคัญกับผมที่สุด " มาแล้วหรอไอ้เสือของพ่อ "เสียงผู้ชายวัยกลางคนที่หน้าเหมือนผมทุกตารางนิ้วเอ่ยขึ้นเมื่อผมเดินเข้าไปในบ้าน ข้างๆกับพ่อมีผู้ชายวัยกลางคนที่หน้าเหมือนกันนั่งอยู่และถัดไปก็เป็นผู้ชายอีกคนที่หน้าเหมือนผมนั่งอยู่เช่นกัน เอาง่ายๆคือตอนนี้มีคนหน้าตาเหมือนผมถึงสามคนนั่งรอผมอยู่ " สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับอา มึงก็มาด้วยหรอ "ผมยกมือทำความเคารพพ่อกับอาองศาน้องชายฝาแฝดของพ่อก่อนจะหันไปทักทายไอ้นาทีลูกพี่ลูกน้องของผม " อ้าวมาแล้วหรอว่าที่คุณพ่อ "