Todos os capítulos de Addicted to Professor Yugi (Book 1): Capítulo 61 - Capítulo 70

Matapos agawin ni Yugi ang cellphone mula sa pinsan nito at palabasin ang dalaga sa kwartong iyon ay hindi na matigil ang kabang nararamdaman ni Elyan. Kung tutuusin, hindi dapat siya kinakabahan dahil mag-uusap lang naman sila ng nobyo.Sa katunayan nga, noon pa man ay gusto niyang makausap ng sarilinan ang nobyo. Gusto niyang subukang tawagan ito sa tuwing ganitong oras. Gusto niyang maka-video call ito and maybe, humantong sa inaasahan niya.Pero ngayon, parang may nag-iba.Hindi niya matiyak kung ano iyon. She just wanted to get over this conversation with him so that she could sort out her feelings."Anong gusto mong pag-usapan?" masungit niyang anas. "Hindi ba't sinabi ko sa 'yo na wag mo 'kong kakausapin kung—""Kung ayaw mong makipag-usap, just turn off the phone," putol nito sa kanya.Maya-maya ay inilapag nito ang hawak nitong cellphone sa kung saan at muli ay ipinagpatuloy nito ang ginagawa

Napabalikwas ng bangon si Elyan nang marinig niya ang pagtunog ng kanyang alarm clock. Kunot-noo siyang bumangon at kulang nalang na ibalibag ang kanyang cellphone.Napanaginipan kasi niya ang nobyo.Panaginip na hindi niya tiyak kung bakit muli na namang sumagi sa isip niya. Marahil dahil iyon sa kung paano siya mag-init kagabi habang titig na titig siya sa matipunong katawan ng nobyo.Marahil dahil iyon sa halikan nila na dali-daling tinapos ni Yugi at hindi na itinuloy pa.Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan niya at nagpasya na ring ligpitin ang pinaghigaan niya. Kung tutuusin, sakto na rin at nagising siya ng maaga dahil may ilan pa siyang mga gamit na kailangan niyang ayusin.Ngunit sa kalagitnaan ng kanyang pagiging abala ay natigil siya nang may kumatok sa pinto ng kwarto niya.As she opened it, bumungad doon ang kanyang ama. Bihis na bihis ito at may dala-dalang maleta. Kunot-noo itong tumingin sa

Matapos ang isang oras na pag-aayos ng kanyang mga gamit ay tuluyan na rin nilang nilisan ang bahay ng dalaga. Hiniram ni Yugi ang sasakyan ng pinsan ni Aki at doon nila inilagay ang mga gamit ni Elyan na dadalhin nila sa lilipatan nito.Ngunit sa kalagitnaan ng tinatahak nilang daan patungo sa bahay ni Yugi, isang nakakabinging katahimikan ang namagitan sa kanilang dalawa. Hanggang ngayon kasi ay malinaw pa rin sa kanyang alaala ang mga naging katanungan sa kanya ng nobyo."Do you love me? Kasi ang sabi mo, hindi ka papatol sa lalaking hindi mo kilala at hindi mo mahal. Sigurado ako na hindi ka papayag na gawin ko ang mga ginawa ko kanina kung wala lang sa 'yo ang relasyong meron tayo."Lihim niyang tinapunan ng tingin ang binata sa mga sandaling iyon.She felt guilty at that moment.Bagama't hindi na nito inulit pa ang tungkol sa bagay na iyon, gusto pa rin niyang sagutin ang tanong nito. Gusto niyang ip

"Boys…" anas ni Ara sabay tapik sa balikat nina Yugi at Arthur, "…aalis na muna kami ni Elyan. Bibili kami saglit ng maaalmusal natin. Gusto niyo ba ng kape?"Si Arthur ang sumagot. "I want a cappuccino.""How about you, Yugi?" baling ni Ara sa pinsan.Natigil ito sa ginagawa nito at bahagyang napaisip. "One americano.""Got it!" nakangiting sambit ni Ara. "See you later. Wag kayong mag-alala, babalik kami kaagad. Isa pa, ayaw naman naming iasa lang sa inyo ang paglilinis dahil…alam niyo na. Bye!"Matapos ang pahayag na iyon ng dalaga ay agad na rin nitong hinila si Elyan palabas ng bahay. Right after she closed the door, kunot-noong nagkatinginan sina Arthur at Yugi.Ilang saglit pa lamang ay muli na naman nilang ipinagpatuloy ang kanilang nahintong gawain. Habang inaayos ni Arthur ang bed frame, si Yugi naman ay binubuo ang dalang lamesa ng nobya."Kamusta na kayo ni Elyan?" maya-maya'y

Lihim na natatawa si Yugi habang pilit na binubuksan ni Elyan ang pinto ng kwarto nito. Kung tutuusin, matapos niyang tumanggi sa kagustuhan nitong sabihin niya ang tungkol sa kanyang pagkatao ay agad siya nitong itinulak. Muntik na nga siyang mahulog sa kama dahil sa lakas ng pagkakatulak nito sa kanya. Hanggang ngayon ay nai-imagine pa rin niya ang reaksiyon ng nobya nang ipaalam niya rito na hindi siya magsasalita hangga't hindi niya naririnig ang iniisip nitong problema. "Ara! Arthur! Open the damned door!" anas nito at gigil na kinalampag ang pinto. "Kapag hindi niyo 'to binuksan—""Just stop, babe. They're not going to open the door because they're already outside. Papagurin mo lang ang sarili mo," sambit ni Yugi at tumayo mula sa kama. "Mas mabuti pa kung—""Don't call me that! I'm still mad at you!" masungit nitong tugon at kunot-noong sumandal sa pinto. "Siguro inutusan mo 'yong dalawang 'yon na isara 'tong pinto sa labas