Lahat ng Kabanata ng ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ: Kabanata 21 - Kabanata 30

บท 22“เอาแขนออกไปได้แล้วค่ะ พี่มาร์คเขาไปแล้ว” พี่มาร์คเขาก็เดินออกไปตั้งไกลแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยมือจากฉันอีก ตัวเขาก็ไม่ใช่เล็ก ๆ ไม่คิดว่าฉันจะหนักรึไง“เธอสองคนเคยคบกัน?” มีเรื่องสนุก ๆ ให้เล่นอีกแล้วสินะ เท่าที่ฟังมาเหมือนสองคนนี้จะเคยคบกันมาก่อน แต่ไอ้ลันไม่รู้ นี่สินะที่เป็นความลับของเธอ“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ค่ะ ปล่อยได้แล้ว มันหนักนะ” ฉันพยายามจะยกแขนเขาให้ออกจากไหล่ของฉันซะ แต่มือนี่อย่างติดกาวเอาไว้อย่างนั้นแหละ“คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เหรอ หื้มม” เซอร์เวย์ดันฉันให้กลับเข้ามาในห้องน้ำ เอื้อมมือไปล็อกประตูและเข้ามาประชิดตัวฉันทันที“จะทำอะไรน่ะ ล็อกประตูทำไม” ห้องน้ำที่นี่ก็กว้างนะ แต่ไม่มีที่ให้ฉันได้หลบหลีกเลย“เธอเป็นคนเริ่มก่อนไม่ใช่เหรอ จะทิ้งผมแบบนี้ไม่ได้นะ” ยิ่งพูดหน้าก็ยิ่งก้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ“เริ่มบ้าเริ่มบออะไร” ทำไมชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ แค่เรื่องเมื่อกี๊ฉันก็อายจะแย่อยู่แล้ว“ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อะไรกับเธอหรอก แต่เธอกลับเป็นคนมาป้อนฉันเอง” ริมฝีปากขบเม้มลงมาที่ซอกคอขาวเบา ๆ เป็นเชิงหยอกล้อ เขาแค่อยากแกล้งเธอเล่น ๆ คิดซะว่าเป็นการแก้แค้น แล้วกัน“น

บท 24“จะให้ขึ้นมาข้างบนทำไมคะ ท่านประธาน ชุดของมิ้นดีกว่าเห็น ๆ ” ทันทีที่เดินมาถึงห้อง แม่สาวดาวยั่วก็ออกฤทธิ์ทันที เข้าไปนั่งกอดจูบลูบคลำกันไม่อายฉันที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เลย“ให้ฉันทำยังไงดีคะท่านประธาน ให้โทรรายงานคุณนายดีไหม นี่ยังเป็นเวลางานอยู่นะคะ” ฉันเอามืออีกข้างล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ เพื่อเป็นการบอกว่าฉันทำจริง ๆ แน่ ถ้ายังไม่หยุด“ไปใส่ชุดนี้มา ผมจะได้ตัดสินถูก ว่าควรจะเลือกของใคร อยู่กับหุ่นแล้วมัน.....มองไม่ออก” จริง ๆ ก็คือผมเลือกได้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะแค่คอนเซ็ปชุดที่บอกไป ก็พอจะรู้ได้แล้วว่าของใครที่โดนเลือก แต่ผมแค่อยากจะแกล้งเธอเฉย ๆ“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวมิ้นจะรีบไปเปลี่ยนเลยค่ะ” เธอคงอยากจะเปลี่ยนชุดจนตัวสั่น เพราะอยากจะอ่อยประธานของบริษัทน่ะสิ ไม่มีการคัดค้านสักคำ เต็มใจทำตลอดดดดดทันทีที่เธอพูดเสร็จ ก็เดินออกจากห้องเพื่อไปที่ห้องน้ำและเปลี่ยนชุดส่วนฉันน่ะเหรอ รอเถียงกับท่านประธานอยู่ไงละ“สั่งบ้าบออะไรของนายเนี่ย!! จะให้ฉันไปใส่ชุดนี้เนี่ยนะ ฉัน ไม่ ใส่!!” ฉันเริ่มที่จะหมดความอดทนกับเขาแล้วนะ นาทีนี้ไม่สนเจ้านายลูกน้องมันแล้ว“เธอต้องใส่” เขาก็ยังคงนั่งเฉย

บท 26“อ่าาาา สบายจัง......” ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ๆ อย่างสบายใจ ไม่ได้กลับเร็วแบบนี้มากี่วันแล้วนะ สบายจริง ๆวันนี้นอนเร็วดีกว่าหลังจากที่ท่านประธานบอกว่า ถึงเวลาเลิกงานเมื่อไหร่ก็กลับบ้านได้เลย ฉันก็เป็นลูกน้องที่ดีไง กลับตรงเวลาเป๊ะ ๆ..........................................................................................................หนึ่งเดือนผ่านไป“ตื่นเต้น ๆ เงินเข้ายังน้าาาา” ความรู้สึกที่เงินเดือนเข้านี่มันรู้สึกดี มีความสุขตลอด ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการรับเงินเดือนเดือนที่สอง ฉันก็ยังตื่นเต้นอยู่ดีถึงแม้ว่าเดือนที่แล้วจะมาไวไปไวก็เถอะ แต่ก็ยังดีที่ยังเหลือไว้ให้ฉันได้กินได้อยู่บ้างหลังจากที่ฉันโอนไปแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้มากวนฉันตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ก็ถือว่าชีวิตฉันดูสงบสุขขึ้นเยอะแต่ก็นั่นแหละ มันก็ยังมีตัวกวนอยู่คนนึงอยู่ดี คนนี้ไล่ไม่ได้ด้วยไง ฉันก็ได้แต่ทนและก็ทน เดี๋ยวนี้ก็รู้สึกว่าเขาเริ่มจะกวนหนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้วยอดเงิน 52,000บาท ฝากเข้าที่บัญชีน.ส.ภัสสร ธาวัลย์ หมายเลข022XXXXXXX“เข้าแล้ว ๆ วันนี้กินอะไรดีนะ” วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ซึ่งฉันไม่ได้ไปทำ

บท 28“โอย โคตรปวดตัวเลย.........ขาใครวะเนี่ย” หลังจากที่ตื่นนอน ก็พบกับขาเล็ก ๆ ข้างนึงพาดอยู่บนตัวผม น่าจะเป็นขาของผู้หญิงมั้ง ตอนนี้เห็นแต่ตีน อีกนิดเดียวก็จะโดนหน้าอยู่แล้วผู้หญิงที่ไหนมันนอนท่านี้วะ“อื้ออ.......อย่ากวน จะนอน!” ทันทีที่ผมยกขาเธอขึ้นมาและปัดทิ้ง เสียงอิดออดงัวเงียก็ดังขึ้นมาโดยอัตโนมัติ“เสียงมันคุ้น ๆ นะ........ยัยกีวี่เน่า!! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ผมรีบเด้งตัวขึ้นมาดูว่าเธอเป็นใคร เพราะเสียงมันคุ้นหู ยิ่งตอนเธอตวาดเสียงดัง ๆ นี่ใช่เลย มีเธอแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ ที่จะกล้าตวาดเสียงดังใส่ผมภาพที่เห็นตรงหน้า คือเธอเกือบจะเปลือยท่อนบน เพราะยังมีสปอร์ตบราปิดเอาไว้ ส่วนเสื้อ ก็คงจะเป็นตัวที่อยู่ที่พื้นละมั้ง แต่สภาพดูเหมือนผ้าขี้ริ้วเลย ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี“จะแหกปากตั้งแต่เช้าทำไม ทำตัวอย่างกับเสียซิงอย่างนั้นแหละ พึ่งจะเคยโดนผู้หญิงรุกเหรอจ๊ะหนุ่มน้อย” หลังจากที่ผมกำลังนั่งปวดหัว มึน ๆ อยู่บนเตียง เธอตื่นตอนไหนก็ไม่รู้ เมื่อกี๊ยังบอกว่าจะนอนต่อยู่เลย แถมยังจะมาพูดแซะผมอีกคนอย่างผมเนี่ยนะ จะเสียท่าให้ผู้หญิงอย่างเธอ ไม่มีทาง......“ตอนพูดได

บท 30“ถ้างั้นเอาแบบนี้ดีไหมคะ.....ท่านประธานจะยอมทำไหมคะ?” ฉันคิดไอเดียออกอย่างนึง ยังไงเขาก็ต้องยอม เพราะสถานการณ์ตรงหน้านี้ไม่ได้มีตัวเลือกให้เยอะสักเท่าไหร่“อะไรของเธอ” ทำไมหน้ามันดูมีเลศนัยแปลก ๆ เธอกำลังคิดเรื่องอะไรที่ไม่ดีอยู่ใช่ไหม“ท่านประธานก็ถ่ายเองเลยสิคะ หุ่นก็ดี หน้าก็หล่อ ไม่มีใครเหมาะไปกว่าท่านประธานแล้วค่ะ.....ใช่ไหม”“แล้วทำไมผมต้องทำ.....ผมมีเงิน เลื่อนไปถ่ายวันอื่นก็ได้” ผมคิดไว้แล้วว่าในหัวเธอไม่มีทางมีเรื่องดี ๆ อยู่แน่ ๆ“ไม่ได้ค่ะ ถ้าวันนี้ไม่ได้รูป มันจะไม่ทันวันเปิดตัวที่ประกาศออกไปนะคะ” ฉันหาทางมากดดันเขา ให้เขายอมเป็นนายแบบจำเป็น“ผมทำให้ก็ได้ แต่ใครจะเป็นนางแบบล่ะ นางแบบก็ยังไม่มี จะถ่ายเซตคู่รักได้ยังไง จริงไหม” คิดว่าผมจะยอมโดนคนเดียวเหรอ“ก็หาพนักงานแถวนี้เอาสิคะ” โอ๊ย จะย้อนเข้าตัวไหมเนี่ย“ผมว่าท่านประธานกับคุณเลขามาถ่ายทั้งคู่เลยก็ได้นะครับ เพราะหุ่น รูปร่างใกล้เคียงกับนางแบบและนายแบบวันนี้ มาก ๆ” ผู้กำกับเสนอความเห็นออกมา หลังจากที่ยืนฟังทั้งสองคนเถียงกันไปมา“ใช่ไหมล่ะครับ......ได้ยินแล้วใช่ไหมครับ คุณเลขา” ทีงี้ละเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่