Lahat ng Kabanata ng ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ: Kabanata 41 - Kabanata 50

บท 42“แค่ก ๆ ๆ สงสัยช่วงนี้อากาศไม่ค่อยดีน่ะ เหมือนจะเป็นหวัดเลย แหะ ๆ” โคตรจะไม่เนียนเลย ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย โดนจับได้แน่ ๆ เจอในสภาพอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้ามาเจอฉันในสภาพที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นเลยมันก็เกินไปนะ ฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปมองพี่ลิตากันละ“แต่เมื่อกี๊มันเหมือนเสียงของผู้หญิงเลยนะคะ” ลิตายังคงทำหน้าไม่เชื่อ เพราะเมื่อกี๊ที่ได้ยินมันเป็นเสียงผู้หญิงจริง ๆ หรือเธอหูฝาดรึไง“แค่ก ๆ ไม่ค่อยสบายน่ะ เสียงก็เลยเปลี่ยน” ท่านประธานดัดเสียงให้เล็กลงและไอออกมา ทำเอาฉันเกือบหลุดขำ แต่ดีที่เอามือมาอุดปากไว้ได้ทัน ไม่งั้นได้ความแตกแน่ ๆ“เอ่อ......ถ้างั้นท่านประธานก็พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ” เธอก็ยังคงทำหน้าไม่เชื่อ แต่ถ้าเขาตั้งใจปกปิดขนาดนี้ เธอก็จะไม่เซ้าซี้ต่อ เพราะก็พอที่จะรู้นิสัยเขาอยู่บ้าง คงซ่อนผู้หญิงไว้ล่ะสิพอได้ยินพี่ลิตาพูดอย่างนั้นในใจก็โล่งขึ้นมาทันทีและกลับไปสนใจกับท่อนเอ็นตรงหน้าต่อ มันยังคงชี้หน้าฉันไม่หยุด ปล่อยค้างไปนานขนาดนี้ยังไม่สงบอีกเหรอ หึ ถ้างั้นเดี๋ยวฉันคนนี้นี่แหละ จะทำให้มันสงบเองหมับ!“โอ๊ย!!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจนคนทั้งห้องตกใจว่าเขาร้องทำไ

บท 44“ฮึก....กระทืบเขาเลยค่ะพี่ลัน ไม่ต้องไปรอฟังไอ้ผู้ชายบ้ากามนี่ค่ะ ไอ้บ้านิสัยไม่ดีฮึก ๆ.......แง” ฉันร้องไห้จนตัวโยน ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงร้องออกมาได้ขนาดนี้เหมือนกัน อยู่ดี ๆ น้ำตามันก็ไหลแบบหยุดไม่อยู่ มาร้องไห้งอแงแบบเด็กต่อหน้าเขาซะได้ ทำไมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวง่ายทั้ง ๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“โอ๋ ๆ หยุดร้องก่อนนะคนเก่งของพี่ เดี๋ยวพี่ตีมันให้ โอเคไหมคะ?” พี่ลันเดินมากอดฉันและลูบหัวอย่างอ่อนโยน ผู้ชายคนนี้อบอุ่นมากจริง ๆ พี่ลันดีกับฉันทุกอย่าง ในบางครั้งฉันก็อยากจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่เขาเหมือนกัน แต่ก็ทำได้แค่คิดนั่นแหละ“กีวี่........หันหน้ามาฟังผมก่อน” เซอร์เวย์เดินเข้ามาทางฉันและจูงมือให้ไปนั่งด้วยกันการกระทำที่ใจเย็น อ่อนโยน คำพูดที่ดึงดูดชวนฟัง นี่เป็นครั้งแรกได้มั้งที่ฉันได้รับจากเขา มันทำให้ฉันเคลิ้มตามโดยไม่รู้สึกตัว ราวกับใจที่ล่องลอยของฉันเป็นเขาที่คอยควบคุม“ให้กูออกไปไหม?” อลันทำตัวตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ในสถานการณ์นี้ เรื่องของคนสองคนเขาก็ไม่ได้อยากยุ่งสักเท่าไหร่ แต่นี่มันไม่ใช่คนอื่นคนไกล เป็นน้องสาวที่เขานับว่าเป็นน้องแท้ ๆ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร เขาก็อยา

บท 46“มันต้องผ่านขั้นแฟนก่อนสิคะ จะข้ามไปขั้นไหนอีก”“เธอไม่อยากแต่งเหรอ?” เขากลายเป็นคนพูดตรงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ“ก็ไม่ใช่อย่างนั้น แต่มันก็ดูเหมือนจะเร็วเกินไปนะคะ” ฉันพึ่งจะเข้ามาทำงานที่บริษัทยังไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำเอี๊ยด!!!เซอร์เวย์จอดรถเข้าข้างทางอย่างกะทันหัน ซึ่งมันทำให้ฉันตกใจมาก เพราะกลัวว่ารถข้างหลังจะลงมาด่านี่แหละ“ขับรถอันตรายจริง ๆ เลย ลงไปเลยค่ะ เดี๋ยวฉันขับเอง” ถ้าปล่อยให้เขาขับแบบนี้ต่อไปคงได้จองศาลารอเลยละ“นั่งอยู่เฉย ๆ เลย” จู่ ๆ เขาก็มีท่าทางจริงจังขึ้นมาจนฉันตัวไม่ถูกและกลับมานั่งเฉย ๆ ตามคำสั่งของเขา“แค่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ อยู่ใกล้ ๆ แล้วมีความสุข แค่นี้มันก็เพียงพอแล้ว มันไม่เกี่ยวหรอกนะว่ามันจะเร็วเกินไปหรือไม่เร็ว มันไม่มีใครมากำหนดเวลาหรอกว่าเวลานี้เหมาะสม เวลานี้ไม่เหมาะสม แค่เธอเห็นด้วย ผมเห็นด้วยเท่านี้มันก็พอแล้ว การจะรักใครสักคนน่ะ อยู่ด้วยกันแค่วันเดียวมันก็รักกันได้” ทุกคำพูด คารมคมคายชวนเชื่อ หลงใหลเคลิ้มตาม การสัมผัสที่อ่อนโยน ราวกับว่าเป็นคนละคนที่ได้พบในตอนแรก นี่คงเป็นร่างคลั่งรักของเขาสินะ“แต่ฉันยังไม่มั่นใจเลยนะคะว่าคุณจะทิ้

บท 48“เฮ้อ............” ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า ในหัวก็ได้แต่คิดถึงเรื่องที่ป้าแม่บ้านเล่าให้ฟังเมื่อฉันลองเอาเรื่องราวมาปะติดปะต่อกันกับความฝันของฉัน มันก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเดียวกันเลยนะ แต่เขาบอกว่าฉันก็อยู่ในรถคันนั้นด้วยเหมือนกัน แต่ทำไมฉันถึงจำไม่ได้เลยล่ะ“โอ๊ย!! เครียด นี่มันเรื่องอะไรกันว่ะเนี่ย......ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ดีแน่ ๆ คงได้เครียดตายก่อนพอดี” หลังจากที่นอนคิดไปคิดมาได้สักพัก ก็เริ่มที่จะทนความอยากรู้ของตัวเองไม่ไหว จึงได้เดินออกจากห้องไปเพื่อที่จะได้ตามหาป้าแม่บ้านคนนั้นและถามสิ่งที่อยากรู้ให้มันจบ ๆ ไปเลย“เอ่อ....ขอโทษนะคะ ตอนนี้ป้าหนึ่งเธออยู่ที่ไหนเหรอคะ?” แม่บ้านคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี ฉันก็เลยได้โอกาสถามหาป้าหนึ่งกับเขาซะเลย บ้านหลังนี้มันก็ไม่ใช่เล็ก ๆ ไง จะให้เดินหาคนเดียวจนทั่วก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่ คนงานที่นี่ค่อนข้างเยอะ พวกเขาน่าจะรู้ดีกว่าฉัน“ป้าหนึ่งอยู่ที่ครัวค่ะ” เธอทำหน้างงอยู่สักพักหนึ่ง แล้วค่อยตอบฉันกลับมาพร้อมกับชี้มือบอกทางฉัน ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเป็นมิตร“ขอบคุณนะคะ” ฉันกล่าวขอบคุณและเดินไปตามทางที่เธอบอก คนที่นี่ดูใจดีเนอะ

บท 50“ว่างมากเลยใช่ไหมคะ ถ้าว่างมากก็ไปขับรถเลยค่ะ เราต้องรีบไปหาโรงแรมกันแล้วนะคะ ฟ้าจะมืดแล้วค่ะ” ฉันเดินนำไปที่รถก่อนเลย เราต้องรีบไปกันนิดนึง เพราะที่นี่ค่อนข้างที่จะห่างจากตัวเมืองพอสมควร แถมตอนมืดไฟก็ไม่ค่อยสว่างด้วย ขับรถตอนกลางคืนค่อนข้างที่จะอันตราย รีบ ๆ ไปตอนที่ยังสว่างดีกว่า“อ่อ คืนนี้นอนที่นี่ไม่ได้สินะ ถ้างั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ” เซอร์เวย์ขับรถออกไปด้วยความเร็ว เพราะยิ่งมืดเท่าไหร่ บ้านหลังนี้ก็เริ่มที่จะเหมือนบ้านร้างเข้าไปทุกทีพวกเราขับรถมาตามจีพีเอสและได้หาโรงแรมที่น่าเข้าพักไว้เรียบร้อย“เลี้ยวตรงนี้เลยค่ะ ถึงแล้ว” ฉันบอกทางให้เขาเลี้ยวเข้าไปในซอยซอยหนึ่ง ด้านหน้ามีป้ายโรงแรมบอกไว้ หาง่าย ด้านนอกดูสะอาดน่าอยู่“ไปกันเถอะ”..........................................................................................................“ยินดีต้อนรับค่ะ สนใจเป็นห้องเล็กหรือห้องใหญ่ดีคะ?” พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มชวนฟัง“ขอห้องใหญ่.........”“เอาห้องเล็ก สองห้องค่ะ” ฉันรีบพูดแทรกขึ้นมา เพราะจากที่คาดเดาคำต่อไปของเขาคือไม่ใช่ผลดีกับฉันแน่นอน“จะเ