All Chapters of ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ: Chapter 31 - Chapter 40

บท 28“โอย โคตรปวดตัวเลย.........ขาใครวะเนี่ย” หลังจากที่ตื่นนอน ก็พบกับขาเล็ก ๆ ข้างนึงพาดอยู่บนตัวผม น่าจะเป็นขาของผู้หญิงมั้ง ตอนนี้เห็นแต่ตีน อีกนิดเดียวก็จะโดนหน้าอยู่แล้วผู้หญิงที่ไหนมันนอนท่านี้วะ“อื้ออ.......อย่ากวน จะนอน!” ทันทีที่ผมยกขาเธอขึ้นมาและปัดทิ้ง เสียงอิดออดงัวเงียก็ดังขึ้นมาโดยอัตโนมัติ“เสียงมันคุ้น ๆ นะ........ยัยกีวี่เน่า!! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ผมรีบเด้งตัวขึ้นมาดูว่าเธอเป็นใคร เพราะเสียงมันคุ้นหู ยิ่งตอนเธอตวาดเสียงดัง ๆ นี่ใช่เลย มีเธอแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ ที่จะกล้าตวาดเสียงดังใส่ผมภาพที่เห็นตรงหน้า คือเธอเกือบจะเปลือยท่อนบน เพราะยังมีสปอร์ตบราปิดเอาไว้ ส่วนเสื้อ ก็คงจะเป็นตัวที่อยู่ที่พื้นละมั้ง แต่สภาพดูเหมือนผ้าขี้ริ้วเลย ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี“จะแหกปากตั้งแต่เช้าทำไม ทำตัวอย่างกับเสียซิงอย่างนั้นแหละ พึ่งจะเคยโดนผู้หญิงรุกเหรอจ๊ะหนุ่มน้อย” หลังจากที่ผมกำลังนั่งปวดหัว มึน ๆ อยู่บนเตียง เธอตื่นตอนไหนก็ไม่รู้ เมื่อกี๊ยังบอกว่าจะนอนต่อยู่เลย แถมยังจะมาพูดแซะผมอีกคนอย่างผมเนี่ยนะ จะเสียท่าให้ผู้หญิงอย่างเธอ ไม่มีทาง......“ตอนพูดได

บท 30“ถ้างั้นเอาแบบนี้ดีไหมคะ.....ท่านประธานจะยอมทำไหมคะ?” ฉันคิดไอเดียออกอย่างนึง ยังไงเขาก็ต้องยอม เพราะสถานการณ์ตรงหน้านี้ไม่ได้มีตัวเลือกให้เยอะสักเท่าไหร่“อะไรของเธอ” ทำไมหน้ามันดูมีเลศนัยแปลก ๆ เธอกำลังคิดเรื่องอะไรที่ไม่ดีอยู่ใช่ไหม“ท่านประธานก็ถ่ายเองเลยสิคะ หุ่นก็ดี หน้าก็หล่อ ไม่มีใครเหมาะไปกว่าท่านประธานแล้วค่ะ.....ใช่ไหม”“แล้วทำไมผมต้องทำ.....ผมมีเงิน เลื่อนไปถ่ายวันอื่นก็ได้” ผมคิดไว้แล้วว่าในหัวเธอไม่มีทางมีเรื่องดี ๆ อยู่แน่ ๆ“ไม่ได้ค่ะ ถ้าวันนี้ไม่ได้รูป มันจะไม่ทันวันเปิดตัวที่ประกาศออกไปนะคะ” ฉันหาทางมากดดันเขา ให้เขายอมเป็นนายแบบจำเป็น“ผมทำให้ก็ได้ แต่ใครจะเป็นนางแบบล่ะ นางแบบก็ยังไม่มี จะถ่ายเซตคู่รักได้ยังไง จริงไหม” คิดว่าผมจะยอมโดนคนเดียวเหรอ“ก็หาพนักงานแถวนี้เอาสิคะ” โอ๊ย จะย้อนเข้าตัวไหมเนี่ย“ผมว่าท่านประธานกับคุณเลขามาถ่ายทั้งคู่เลยก็ได้นะครับ เพราะหุ่น รูปร่างใกล้เคียงกับนางแบบและนายแบบวันนี้ มาก ๆ” ผู้กำกับเสนอความเห็นออกมา หลังจากที่ยืนฟังทั้งสองคนเถียงกันไปมา“ใช่ไหมล่ะครับ......ได้ยินแล้วใช่ไหมครับ คุณเลขา” ทีงี้ละเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่

“เธอเป็นคนน่ารักมาก ๆ เลยละ นิสัยตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง พวกเราคบกันตั้งแต่ม.ปลายจนเรียนจบมหา’ลัย วันที่25 กันยายนของปีนั้น ผมกำลังจะขอเธอแต่งงานเลยนะ แต่มันกลับ...........”‘แพรอยู่ไหนแล้ว ให้ผมไปรับไหม’(ไม่ต้อง ๆ ใกล้จะถึงแล้ว ร้านเดิมใช่ไหม) หญิงสาวที่กำลังเดินสาวเท้ามาอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะมาให้ทันนัดของแฟนหนุ่มที่กำลังรอเธออยู่ที่ร้านอาหารร้านประจำของเราสองคน‘ครับ ๆ ผมจะรอนะ’(โอเคค่ะ แพรจะถึงแล้ว)วันนี้ผมจองโต๊ะที่เป็นโซนส่วนตัวติดริมหน้าต่าง เพราะวันนี้ผมจะทำการเซอร์ไพรส์คุณแฟนสุดสวยของผมและเธอก็กำลังจะมาถึงแล้วด้วย ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อย ไม่มีผิดแผนแน่นอนระหว่างรอผมก็มองออกไปทางหน้าต่าง ดูรถที่ผ่านไปผ่านมาด้วยอารมณ์ของคนที่มีความสุขสุด ๆ และหลังจากวันนี้ผมก็จะกลายเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกเลยล่ะโอ๊ะ ผมมองเห็นเธอกำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามและกำลังรอไฟสัญญาณข้ามทางม้าลาย เธอก็เห็นผมละโบกไม้โบกมือและส่งยิ้มให้ผมด้วยความสดใสเป็นปกติของเธอเธอเปรียบเสมือนแสงสว่างที่คอยส่องทางและนำทางให้กับผู้ชายอย่างผม เธอเป็นผู้หญิงที่ทั้งโลกก็ไม่มีใครมาเที

แชะ แชะ แชะเสียงรัวชัตเตอร์ดังไม่หยุดตั้งแต่ห้าโมงจนถึงหกโมงกว่า ๆ ฟ้าก็เริ่มที่จะมืด แสงก็ค่อย ๆ เลือนหายไป เป็นสัญญาณว่าการถ่ายทำวันนี้ใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว“เรียบร้อยครับ เลิกกองได้ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับท่านประธาน คุณเลขาด้วยนะครับ วันนี้รูปออกมาสวยมาก ๆ ครับ เป็นธรรมชาติมาก ถ้าคนข้างมองก็คงคิดว่าเป็นคู่รักกันจริง ๆ เลยนะครับ” หลังจากที่ผู้กำกับประกาศเลิกกอง เขาก็เดินตรงมาทางเราสองที่ยืนอยู่จุดเดิม ยังไม่ได้ขยับไปไหน เขามาเพื่อที่จะกล่าวคำขอบคุณและ........พูดเรื่องไร้สาระ“คู่รักอย่างนั้นเหรอคะ เฮอะ คู่กัดกันน่ะสิไม่ว่า” คู่รักบ้าอะไร ตีกันทุกวัน“บ่นเก่งอย่างกับแม่แบบนี้ผมไม่เอาหรอกครับ” ขืนได้ใช้ชีวิตด้วยกัน มีหวังหูชาแน่ ๆ พูดไม่หยุดเลย“แหะ ๆ อย่างนั้นเหรอครับ ถึงพวกคุณจะตีกันแต่ก็ดูมีความสุขดีนะครับ ถ้างั้นพวกผมกลับกันก่อนนะครับ เดินทางกลับกันดี ๆ นะครับ” ผู้กำกับเดินกลับไปที่รถของทีมงานและออกไปเลย ทิ้งให้ฉันกับเขายืนเอ๋ออยู่ตรงนี้สองคน“ถ้างั้นเราก็แยกย้ายกันกลับดีกว่าค่ะ ฉันจะไปเปลี่ยนชุดแล้ว” ฉันเดินกลับไปที่ห้องแต่งตัวที่มีทีมงานบางส่วนกำลังทยอยเก็บของเตรียมตัวที่จะกลับ ฉัน

บท 34“หลับไปได้สักที” หลังจากที่ขับรถมาได้สักพัก พอฉันหันกลับไปมองอีกที เขาก็หลับไปแล้ว คงจะเหนื่อยมากนั่นแหละ ถึงได้เผลอหลับไปตอนเขาหลับนี่แหละ เป็นช่วงเวลาที่น่ารักที่สุดแล้วสุสานปล่อยวางจิต“ถึงแล้วค่ะท่านประธาน ตื่นได้แล้วค่ะ” ทันทีที่มาถึงจุดหมายปลายทางหลังจากที่ขับรถมาร่วมสองชั่วโมง เพราะขับมาเรื่อย ๆ แล้วก็แวะนู่นแวะนี่เลยทำให้ช้าไปบ้างนิดหน่อย“หืม....ถึงแล้วเหรอ พามาที่ไหนเนี่ยทำไมมันนาน ขนาด............” เซอร์เวย์งัวเงียหลังจากที่โดนฉันปลุกให้ตื่น ทันทีที่เขาลืมตามองสำรวจรอบ ๆ เขาก็หยุดชะงักและหันมามอง หน้าฉันแทน“จะมามองหน้าฉันทำไมคะ ลงมาได้แล้ว” ฉันบอกให้เขาลงจากรถและฉันก็เดินไปทางหลังรถเพื่อที่จะหยิบของออกมา“เธอรู้จักที่นี่ได้ยังไง แล้วมาทำ........” ลงมาปุ๊บก็มีคำถามเลยนะ“ก็พามาหาคุณแพรวาไงคะ นี่ค่ะ เราเข้าไปด้านในกันดีกว่า” ฉันยื่นช่อดอกไม้ไซคลาเมนเล็ก ๆ ที่พึ่งจะแวะซื้อจากแถวนี้ให้เขาไปฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณแพรเขาชอบดอกอะไร แต่ฉันชอบความหมายของมันก็เลยเลือกเป็นดอกนี้แหละเพราะดอกไซคลาเมนสามารถสื่อได้ถึงความรักและความจริงใจมั่นคงและยังสื่อได้ถึงก