Lahat ng Kabanata ng ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ: Kabanata 11 - Kabanata 20

บท 11 “ว๊าว เก่งเหมือนกันนะเนี่ย” พี่ลิตาเอ่ยปากชมพร้อมกับปรบมือให้ฉันลิตาคิดว่าคนนี้เป็นคนเก่งแน่นอน จำได้ละเอียดขนาดนี้ คงจะได้คนทำงานจริง ๆ แล้วละ“ชมซะเขินเลยค่ะ ว่าแต่งานต่อไปให้ทำอะไรเหรอคะ?” ฉันพร้อมที่จะทำงานมาก ๆ จนแทบจะลืมจุดประสงค์ที่มาทำงานที่นี่ ตั้งแต่มาฉันยังไม่เคยเห็นท่านประธานหรือเซอร์เวย์เลย........เขาไม่อยู่เหรอ หรือว่าปกติเขาไม่ลงมาข้างล่างอยู่แล้ว ชั้นประธานก็ไม่เคยขึ้นไป ทั้ง ๆ ที่บนก็อยู่ชั้นข้างบนนี้เอง“วันนี้ก็วันสุดสัปดาห์แล้ว เอาเป็นว่าไปทำความรู้จักบริษัทเพิ่มก็ได้จ่ะ เดินดูรอบ ๆ ก็ได้ เดี๋ยววันจันทร์พี่มาสอนงานเลขาแล้วกัน วันนี้ทำตัวสบาย ๆ ได้เลย ถือว่าพักสมองนะ” ลิตาอยากให้เธอได้พักสมอง เพราะว่าเธออ่านเอกสารมาเยอะและเร็วมาก ๆ กลัวเธอจะล้าซะก่อน“ได้ค่ะ ๆ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฉันออกมาจากห้องพี่ลิตาและเดินกลับโต๊ะของตัวเอง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้วฉันก็เลยหยิบสมุดบันทึกสำหรับแต่งนิยายมา เพื่อที่จะคิดพล็อตเรื่องใหม่“หรือจะเขียนเป็นไดอารี่เลยดีนะ เรื่องของเราเองเลยดีไหม........ดี!!” ฉันนั่งพูดเองเออเองอยู่คนเดียวฉันตัดสินใจว่

บท 13"คือพวกเอกสารเสนอลายเซ็นต่าง ๆ จะส่งมาที่นี่และเราก็ต้องทำการตรวจสอบแล้วก็ส่งไปให้เลขาข้างบนอีกทีเหรอคะ ทำไมเลขาคนนั้นถึงไม่ทำเองละคะ?" ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่ได้เจอท่านประธานน่ะสิ แล้วทำไมงานพวกนี้เลขาถึงไม่ทำเองล่ะ ให้เลขาฝึกหัดทำเนี่ยนะ งั้นงานเลขาก็สบายเลยสิ เพราะฉันแทบจะทำทุกอย่างของงานเลขาแล้ว"มันยากจะอธิบายน่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเธออยู่ไปสักพักก็จะรู้เองนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาเอกสารทั้งหมดมาให้นะ" เธอก็ยากที่จะอธิบายเรื่องนี้เหมือนกัน มันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาได้ง่าย ๆ น่ะ"เดี๋ยวฉันไปช่วยค่ะ" ฉันรีบเดินตามพี่ลิตาไปที่ห้อง เพื่อที่จะไปช่วยหยิบเอกสารทั้งหมด มาไว้ที่โต๊ะของฉันเอกสารเสนอขอลายเซ็นมีค่อนข้างที่จะเยอะ ฉันต้องมาไล่เช็กทีละหน้า เพื่อที่จะให้มันผิดพลาดน้อยที่สุดพี่ลิตาบอกว่าให้รวบรวมเอาไปให้เซ็นทีเดียว จะได้ไม่เป็นการรบกวนท่านประธานจนเกินไปฉันก็เลยรอให้ถึงวันศุกร์แล้วค่อยเอาไปให้เลขาหน้าห้อง ทั้งอาทิตย์นี้ฉันยังไม่เจอท่านประธานหรือเซอร์เวย์เลย หรือว่าอาทิตย์นี้เขาจะไม่มาแล้วนะ นี่ก็วันศุกร์แล้ว เขาน่าจะไม่มาแล้วละ อาจจะเหนื่อยจากการทำงานก็ได้ แต่อาทิตย์หน้าต้องไ

บท 15“ถ้าเธอยอมทำงานเป็นเลขาให้เซอร์เวย์ ฉันจะให้เงินเดือนที่สามหมื่นบาทและคอยควบคุมพฤติกรรมให้ฉันก็พอ” ก็ยังดีกว่าเอาเงินไปให้พวกเธอที่ไม่ได้ทำอะไรซะอีก แค่นี้เธอให้ได้อยู่แล้ว“เอ่อ........” แค่ทำงานและคอยควบคุมพฤติกรรมเขา ฉันก็ได้เงินเดือนสามหมื่น ค่อนข้างที่จะ.......น่าสนใจ“จะมาคุมพฤติกรรมผมทำไมกัน แล้วก็เป็นยัยนี้อะนะ ผมไม่เอา! เสียอารมณ์ในการทำงานหมด” เซอร์เวย์ไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ แต่คุณนายต้องการความเห็นของเขาซะที่ไหนกัน“แกอายุจะ32แล้วนะ ถ้ายังหาเมียเป็นตัวเป็นตนไม่ได้ ก็ช่วยหยุดไอ้นิสัยแบบนี้เถอะ ว่าไงจ๊ะหนูกีวี่ สนใจไหม”“เอ่อ...ขอฉันกลับไปคิดก่อนได้ไหมคะ? เพราะถ้าต้องอยู่กับคนแบบนี้ ฉันคงต้องใช้เวลาคิดเยอะสักหน่อย” เงินน่ะก็อยากได้อยู่หรอก แต่ถ้าเจอคนแบบนี้ทุกวัน มีหวังได้ปวดประสาทก่อนน่ะสิ“ห้าหมื่น!! เอาไปห้าหมื่นเลยจ่ะ” คุณนายกลัวว่าเธอจะไม่ยอมเลยยื่นข้อเสนอที่น่าตกใจไปให้“ให้ตั้งห้าหมื่น เพื่อผู้หญิงขี้เหร่คนนี้เนี่ยนะ ผมไม่ยอ......” ท่านประธานที่กำลังจะเอ่ยปากคัดค้าน กลับต้องหยุด เพราะ.....“รับค่ะ!! ฉันรับงานนี้ค่ะ” เงินดีขนาดนี้ใครจะไม่เอากัน ฉันยอมตั้งแต่ส

บท 17“อร้ายยยยยย ผีหลอก!!!” เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่าง ฉันก็รีบวิ่งออกมาทันที ร้องตะโกนแหกปากโวยวายไม่สนใจว่าใครจะว่าอะไรทั้งนั้น“เดี๋ยวครับ ๆ เจออะไรมาครับ” สงสัยจะร้องดังเกินไป พี่ยามที่อยู่ด้านน่าประตูบริษัทเลยรีบวิ่งมาถามฉัน“ผี...มีผีเดินไปที่ห้องท่านประธานค่ะ” ฉันพูดไปก็ระแวงไปด้วย กลัวว่าผีจะลอยตามมารึเปล่า“ผีที่ไหนกันครับ” พี่ยามก็ได้ยืนทำหน้างง ๆ เพราะว่าเขาก็ทำงานที่นี่หลายปี ยังไม่เคยเจอผีสักตน“ผีผู้ชายค่ะพี่ โคตรน่ากลัวเลย” ฉันเล่าไปก็ขนลุกไป นึกถึงทีไรก็หลอนไม่หายติ๊ง!!เสียงสัญญาณลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างดังขึ้นฉันค่อย ๆ หันไปมองทางด้านนั้น มันยังมีคนไม่กลับบ้านอีกเหรอจะสีทุ่มแล้วนะ คงไม่ใช่หรอก.......“กรี๊ดดดด ผี......ผีตามลงมาข้างล่างด้วย พี่นั่นไงผีอะ” ฉันรีบวิ่งไปหลบหลังพี่ยามและพยายามจะกระชากให้เขาวิ่งหนีมาด้วยกัน“เดี๋ยวก่อนครับ นั่นไม่ใช่ผีครับ นั่นยามเหมือนกัน”“ผมไม่ใช่ผีนะครับ ผมแค่ขึ้นไปตรวจความเรียบร้อยเอง” ทันทีที่เสียงของยามสองคนที่พยายามอธิบายทุกอย่างให้ฉันเข้าใจ ฉันก็ค่อย ๆ สงบสติอารมณ์และลืมตามองพี่เขาใหม่อีกที“คะ....คนจริง ๆ เหรอคะ?” ฉันเอ

บท 19ฉันเดินไปนั่งตรงที่ข้าง ๆ กับท่านประธานและก็ไม่ได้สนใจเขาอีก“วันนี้แต่งตัวน่ารักมากเลยนะครับคุณเลขา” คุณคิมหรือหัวหน้าทีมออกแบบ เอ่ยทักฉันขึ้นมา เราสองคนก็พอที่จะได้คุยกันบ้าง เพราะฉันต้องมาคุยกับเขาเองวันและเวลาการประชุม เป็นเลขาก็งี้แหละ ต้องรู้จักคนไปทั่ว “ขอบคุณที่ชมค่ะ วันนี้คุณคิมก็แต่งตัวหล่ออยู่เหมือนกันนะคะ แอบนัดสาวไว้รึเปล่าคะเนี่ย” ฉันกับคุณคิมคุยเล่นกันไปขำ ๆ ฉันว่าเคมีฉันกับเขาค่อนข้างที่จะตรงกันพอสมควร คุยด้วยแล้วสนุก...............แต่มันก็จะต้องมีมารผจญเข้ามาแทรกซะก่อน“สวยบ้าอะไร แต่งตัวอย่างกับป้า กลัวใครจะมาเห็นหัวเข่ารึไงก็ไม่รู้” ท่านประธานเดินมานั่งที่ของตัวเอง แถมปากก็ไม่วายที่จะแซะฉันอีกฉันได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ขี้เกียจจะเถียงด้วย อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะ“เอ่อ....งั้นเรามาเริ่มประชุมกันเลยนะครับ นี่แบบที่ทีมเราคิดไว้คร่าว ๆ ครับ” คุณคิมยื่นแบบ ที่ทำโครงร่างเอาไว้ มาให้ท่านประธานและฉันได้ดูงานออกแบบชิ้นนี้เป็นชุดเซตว่ายน้ำสำหรับคู่รักวัยทำงาน ที่ดูสุขุมแต่ก็เต็มไปด้วยความร้อนแรงและแบบที่ฉันได้มาก็ค่อนข้างจะตรงคอนเซ็ปต์อยู่นะ กางเกงผู