Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

บท 43“โอ๊ย กว่าจะเคลียร์งานเสร็จเหนื่อยจริง ๆ เลย” งานจบตั้งแต่หกโมงเย็น แต่กว่าจะได้กลับก็ปาไปจะสองทุ่มแล้ว ปวดเนื้อปวดตัวไปหมด อยากกลับไปนอนจะแย่แล้วส่วนท่านประธานน่ะเหรอ กลับไปตั้งแต่ตอนงานจบแล้วละ บอกว่ามีธุระต้องไปทำต่อ ก็เลยกลับไปก่อนกริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง-พี่ลัน-“พี่ลันโทรมางั้นเหรอ ปกติไม่ค่อยโทรมาตามเองเลยนะ” ส่วนมากจะเป็นยัยลินมาตามเองซะมากกว่า แต่ทำไมวันนี้พี่ลันถึงได้โทรมาเองแบบนี้ละ คงไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่ไหมทำไมมันน่ากลัวแปลก ๆ นะ“ค่ะพี่ลัน มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฉันกดรับสายไป เพราะไม่อยากให้พี่เขาถือสายรอนาน(เลิกงานแล้วก็แวะมาหาพี่ที่ผับหน่อยนะ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย) ทำไมน้ำเสียงเหมือนตอนที่ยัยลินไปทำอะไรผิดมาแล้วโดนพี่ลันดุเลยนะ มันดูคุ้นหูแปลก ๆ ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลยแฮะ“ระ.....เรื่องอะไรเหรอคะ คุยตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ?” ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ตอนนี้ไม่ใช่แค่เสียงสั่นแล้วละ แต่มือไม้ก็เริ่มจะสั่นตามแล้ว(ไม่ได้! รีบมาเดี๋ยวนี้เลย) พูดจบพี่ลันก็ตัดสายทิ้งไปเลย เหมือนว่ากำลังโกรธฉันอยู่อย่างนั้นแหละวันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้ใจสั่นเยอะจริง ๆ อยากหนีไป

บท 45“คนไม่รู้ก็ไม่ผิดเว้ย......”“อ๋อเหรอ ถ้างั้นมึง........”“เมื่อกี๊..........ที่พูดมามันเป็นเรื่องจริงรึเปล่าคะ?” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความหวังในใจลึก ๆ ว่าสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดมันก็ออกมาจากใจเขาจริง ๆชายหนุ่มจ้องมองไปที่นัยน์ตาของเธอด้วยความมั่นใจ ถึงแม้ว่าเขาจะนิยามมันออกมาไม่ได้ แต่สิ่งที่อยู่ในใจมันคือเรื่องจริงทั้งหมด“ไม่มีตรงไหนที่ต้องโกหกเลยนะ ก็ในเมื่ออยากได้แล้วจะโกหกทำไมล่ะ หื้มม” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในสายตาของผม เธอก็เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จากที่น่าหงุดหงิดก็เริ่มเป็นคุ้นชิน วางใจ ไว้ใจ ใกล้ชิด จนไม่ทันได้สังเกตนิสัยของตัวเองด้วยซ้ำว่ามันก็เปลี่ยนไปพร้อมกับเธอ“มึงไม่ได้มองว่าน้องกูเป็นแค่ตัวแทนของแพรใช่ไหม?” อลันถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ถึงแม้ว่าจะมองแค่ตามันก็ชัดเจนอยู่แล้ว เพราะว่ามันเป็นคนเก็บอารมณ์ทางสายตาไม่ได้น่ะสิ เขารู้เรื่องนี้ดีที่สุด แต่ที่ถามก็เพื่อที่จะทำให้กีวี่สบายใจ ไม่ต้องมาคอยสงสัยในภายหลังทันทีที่ได้ยินพี่ลันถามออกไปแบบนั้นฉันก็นั่งรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เพราะฉันไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร ต่อให้ฉันจะชอบเขามากแค่ไหน ฉัน

บท 47“เอ่อ.....คุณป้าหมายถึงหนูเหรอคะ?” คงจะพูดกับใครไม่ได้นอกจากฉันแล้วละ เพราะฉันคือผู้ที่มาใหม่ของบ้านนี้ แต่เขาทักขึ้นมาเหมือนจะเคยเจอฉันมาก่อน“สิบกว่าปีก่อนใช่ไหมนะ ป้าเสียใจด้วยนะที่ป้าช่วยไว้ไม่ทัน” หน้าของคุณป้าดูเศร้าลงมาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่ากำลังพูดเรื่องที่สะเทือนอย่างหนัก“พูดถึงเรื่องอะไรน่ะป้าหนึ่ง” คุณนายถามขึ้นมา เพราะงงกับคำพูดของป้าแม่บ้าน แล้วอะไรคือช่วยเอาไว้ไม่ทัน“อ๋อ ตอนที่ป้าลากลับบ้านที่ต่างจังหวัดเมื่อประมาณสิบสี่ปีก่อนน่ะค่ะ ขากลับเจออุบัติเหตุพอดีเลยลงไปช่วยไว้ แต่ก็ช่วยได้แค่แม่หนูคนนี้นี่แหละ” เธอจำเด็กน้อยคนนั้นได้ คงเพราะความรู้สึกผิดที่ฝังอยู่ในใจเธอละมั้ง ที่ต้องเห็นภาพนั้นพร้อมกับเธอ โดยที่ได้แต่ยืนมองทำอะไรไม่ได้สักนิด“คุณป้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรเหรอคะ หนู.......ไม่เข้าใจ” อุบัติเหตุ?ช่วยไว้ไม่ทัน?“ก็ที่รถ…….สงสัยจะคนผิดน่ะ ป้าขอโทษด้วยนะ” เมื่อคุณป้าเห็นว่าฉันไม่รู้จริง ๆ จึงได้ถอดใจไปและคงคิดว่าตัวเองจำคนผิดจริง ๆ“มะ….ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเล่าต่อเลยได้ไหมคะ หนูอยากฟัง” จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงเรื่องความฝันขึ้นมา ลองฟังดูสักหน่อยก็ไม่เสียหา

บท 49“คุณจะมาด้วยทำไมคะ งานก็มีให้ทำตั้งเยอะแยะ”“ผ่านไปทำงานแถวนั้นพอดี”“มีงานแถวบ้านฉันพอดีอย่างงั้นเหรอคะ? ฉันพึ่งรู้เลยนะคะเนี่ยว่ามีงานที่นั่นด้วยหรือว่าฉันจดตารางนัดผิดกันนะ” ฉันทำท่าทางเหมือนจะหยิบสมุดนัดขึ้นมาดู มีงานกับผีน่ะสิ จะมามีงานแถวบ้านเก่าฉันได้ยังไง“เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ นั่งอยู่เฉย ๆ เถอะ จะหยิบออกมาทำไม” เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมมาจับมือของฉันไว้และก็บอกให้ฉันนอนพักซะ อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงหลังจากที่ฉันได้คุยกับป้าหนึ่งเรื่องเหตุการณ์อันสับสนนั่น ก็ได้ข้อสรุปมาว่าความทรงจำของฉันอาจจะถูกบิดเบือน เมื่อฉันลองมาคิด ๆ ดูแล้ว ถ้าคนที่มีภาวะความจำเสื่อมชั่วคราว ก็ต้องหาสิ่งของที่อยู่ในช่วงเหตุการณ์นั้น ๆ หรือไปสถานที่เดิม มันอาจจะพอช่วยได้บ้างสักนิดนึงก็ยังดีฉันจัดการใช้วันลาหยุดของตัวเองเพื่อที่จะได้กลับมาที่บ้านของพ่อแม่ ที่ไม่ได้กลับไปเกือบจะสิบปีได้แล้วมั้ง กลับไปทีไรก็จะมีแต่ความเศร้า เหงาและโดดเดี่ยว บ้านที่เคยอยู่อย่างมีความสุขสามคน พ่อ แม่และลูก ตอนนี้กลับเหลือเพียงฉันแค่คนเดียว ให้อยู่คนเดียวในบ้านก็คงจะโหดร้ายเกินไปสักหน่อยทิ้งหนูไปก่อน

บท 51 “ของเล่นเธอก็เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ชอบเล่นขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซอร์เวย์พูดขึ้นมาทันทีที่เข้ามาเห็นสภาพห้องของฉัน ที่เต็มไปด้วยกล่องของเล่นหลากหลายชนิด ตอนเด็กฉันเป็นคนที่ติดของเล่นมาก ๆ เจอของเล่นที่ไหนก็จะอ้อนแม่ให้ซื้อให้ตลอด แต่หลังจากที่พ่อกับแม่เสียไป ฉันก็ไม่ได้แตะมันอีกเลย เพราะต้องวุ่นวายกับการที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านน้าที่ต้องคอยช่วยเหลือตัวเองตลอดเวลา ฉันไม่ได้เป็นคนขอที่จะไปอยู่ด้วยนะ แต่หล่อนเป็นคนพาฉันไปเอง พอฉันบอกว่าจะอยู่ที่บ้านคนเดียวหล่อนก็ไม่ยอม พาฉันไปแต่ไม่สนใจ แถมยังดุด่า ฉันต้องใช้ความอดทนมาหลายปีกว่าจะหลุดพ้นออกมาได้ แต่ก็ยังไม่ถือว่าหลุดพ้นซะทีเดียวหรอก เพราะตอนนี้หล่อนก็ยังคอยมาวุ่นวายกับชีวิตฉันไม่เลิก “ตอนเด็กฉันชอบเพราะว่ามีพ่อแม่อยู่ด้วยน่ะค่ะ แต่พอพวกท่านไม่อยู่แล้วความรับผิดชอบต่าง ๆ มันก็ประเดประดังเข้ามา จนทำให้ฉันไม่สามารถที่จะเล่นอะไรแบบนี้ได้อีก แต่เดี๋ยวนี้ก็ถือว่าดีขึ้นแล้วนะคะ” ถึงแม้ว่าในช่วงแรกจะลำบากก็ตาม แต่ฉันก็สู้เพื่อชีวิตที่ดีของตัวเองมาได้ สักวันหนึ่งฉันจะต้องกลับมาเล่นของเล่นได้อีกแน่นอน ฉันส่งยิ้มไปทางเซอร์เวย์และเดินไ