บท 52“ฮึก......ถ้าฉันไม่ชวนพ่อคุยเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด ฮือ ๆ ๆ” ถ้าวันนั้นฉันนั่งเงียบหรือหลับไปเลย พ่อก็คงไม่หันมาคุยกับฉันและอุบัติเหตุครั้งนั้นก็จะไม่เกิดขึ้นในหัวฉันตอนนี้มีแต่ความสับสน เสียใจ รู้สึกผิดและทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งร้องไห้และโทษตัวเองอยู่แบบนั้น“มันไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับเรื่องนี้หรอก ไอ้เวรที่ชนแล้วหนีนั่นแหละที่ผิด” แค่เขาคิดก็เจ็บใจแทนเธอแล้ว ยิ่งเธอร้องไห้ออกมาหนักเท่าไหร่ ใจเขาก็เจ็บไปด้วยเท่านั้น“ฮึก.....ถึงจะพยายามคิดแบบนั้นแต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดี นี่นา” หลังจากที่ฉันนั่งร้องไห้มาสักพัก ก็เริ่มที่จะควบคุมตัวเองได้บ้างแล้ว“ถ้าตั้งสติได้แล้ว งั้นเราก็มาวิเคราะห์เรื่องนี้กันดีกว่า ตอนแรกเธอบอกว่าไม่เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีเรื่องนี้ผุดขึ้นมาล่ะ ถ้างั้นความทรงจำก่อนหน้าของเธอ........” หลังจากที่เซอร์เวย์ได้นั่งคิดวิเคราะห์เหตุการณ์ต่าง ๆ มาสักพัก ก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องขึ้นมา แต่ก็ต้องรอเจ้าตัวยืนยันอีกที ว่าเหตุการณ์ที่แท้จริงมันเป็นยังไง“ความทรงจำก่อนหน้าของฉันคือ ฉันรีบลงมาและตกบัน
Read More
Se connecter
