جميع فصول : الفصل -الفصل 80

83 فصول

บท60 2/2

แกร็กแม่ขอโทษนะลูก แม่ก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน.........ทันทีที่ฉันเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูความเขินอายก็พุ่งเข้ามาที่ฉันอย่างจัง จนต้องเอาหน้าไปซุกแผงอกของเขาไว้ เซอร์เวย์พาฉันเข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็ว วางฉันลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลและจัดการถอดเสื้อผ้าให้ฉันอย่างรวดเร็ว แต่เพราะฉันอยู่แต่บ้าน เสื้อผ้าก็เป็นแค่เสื้อโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงขาสั้นธรรมดา ก็เลยถอดง่ายและเร็ว“อ๊า.......” ยอดอกถูกครอบงำด้วยริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย ราวกับอดอยากมานาน ดูดดึงสลับกับใช้ลิ้นวนจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย ส่วนเต้าอวบอิ่มอีกข้างก็ไม่ปล่อยว่างให้ไร้ประโยชน์ เซอร์เวย์เอื้อมมือมาบีบคลึงสลับกับใช้ลิ้นไปมา การกระทำของเขาเป็นไปได้อย่างลื่นไหลและชำนาญ ถึงจะห่างหายไปนาน แต่ฝีมือไม่ตกเลยสักนิด“อื้อออ อย่าดูดแรง มันเสียว...” ปากบอกว่าอย่าดูดแรง แต่กลับแอ่นอกให้เขาตามสัญชาตญาณร่างหนาบดเบียดแก่นกายใหญ่ที่อยู่ภายใต้ผ้าขนหนูผืนบางเข้ากับกลีบกุหลาบ เพียงขยับนิดหน่อยร่องรักก็ผลิตน้ำออกมาไม่หยุด ทั้งสองเต้าที่กำลังโดนทั้งปากและมือ ร่องรักที่กำลังโดนบดเบียด การกระทำทั้งหมดกำลังสร้างความเสียวกระสันให้เธอจนแทบจะทนไม่ไหวเซอร์เว
اقرأ المزيد

บท61 1/2

บท 61 ตอนแรกบอกให้กินมื้อเย็น แต่กว่าจะได้กินก็กลายเป็นมื้อดึกไปแล้ว จริง ๆ อยากจะนอนต่อไปเลย เพราะเหนื่อยมาก ๆ แต่ก็ต้องตื่นมากินเพื่อเด็กอีกหนึ่งคนที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องของฉัน ฉันกินไปได้ไม่เยอะ กินไปก็ง่วงไปเซอร์เวย์กลัวว่าจะฟุ่บลงบนโต๊ะกับข้าว เขาก็เลยอุ้มฉันไปนอนและเราสองคนก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกัน .......................................................................................................... “ลืมเอาโทรศัพท์ไปได้ยังไงเนี่ย” ฉันเก็บของเตรียมตัวที่จะออกไปข้างนอก เพราะฉันต้องเอาโทรศัพท์ไปให้เซอร์เวย์ที่บริษัท เห็นเขาบอกว่าวันนี้มีนัดประชุมตอนเช้า ก็เลยรีบออกไป ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน ของก็ลืมหยิบไปอีก ฉันก็เลยว่าจะมาที่บริษัทเอาของมาให้และก็ห่อข้าวมาให้ด้วย ช่วงนี้อุดอู้อยู่พอดี ได้ออกมาข้างนอกก็ช่วยได้เยอะ ฉันนั่งแท็กซี่ให้มาจอดใกล้ ๆ กับบริษัท เพราะอยากจะเดินออกกำลังกายไปด้วย วันละนิดวันละหน่อยกำลังดี ฉันรีบเดินไปเรื่อย ๆ เพราะตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้น ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งเหนื่อย เจอแสงเยอะ ๆ ก็ทำให้เวียนหัวเลย “โอ๊ย ไม่คิดว่าแดดจะแรงขนาดนี้ กะว่าจะมาเดิน
اقرأ المزيد

บท61 2/2

‘ฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เลยนะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ...........’ เด็กสาวที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือจากการได้รับแรงกระแทกเมื่อสักครู่ ส่งผลทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา‘พี่ต้องยกโทษให้ฉันนะ ถ้าฉันไม่ได้มันล่ะก็ฉันตายแน่ ๆ ‘เสียงพูดยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง แต่เธอกลับไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใคร โทนเสียงผู้หญิงวัยกลางคน ที่เธอรู้สึกคุ้นหูแต่กลับจำไม่ได้ว่าเป็นใคร เด็กสาวพยายามจะลืมตาขึ้นมาดูและขอความช่วยเหลือ แต่มันก็ยากลำบากเหลือเกิน‘ฉัน......ฉัน......’‘ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวมีใครมาเห็น!!!’ จากหนึ่งเสียงก็เพิ่มมาเป็นสองเสียง คราวนี้กลับเป็นเสียงของผู้ชาย ที่พูดด้วยความร้อนรนและเร่งรีบเขาไม่ได้มาช่วยพวกเราอย่างนั้นเหรอ จะไปไหนกันล่ะ พวกเรายังอยู่ในรถกันนะฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนลืมตาตัวเองขึ้นมาให้ได้ แต่ก็เห็นเพียงภาพชายหญิงที่วิ่งหนีออกไปไกลเรื่อย ๆ จนลับสายตาไป‘เดี๋ยว.....เดี๋ยวก่อนสิคะ มาช่วยพวกเราก่อน’ หยดน้ำตาไหลรินลงมาที่พวงแก้มใส อย่างหมดหนทาง ข้างทางที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า รอบข้างที่ไร้แม้แต่เสียงแมลงและได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาจนแทบ
اقرأ المزيد

บท62

บท 62“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะ นังตัวดี” สายตาของหญิงวัยกลางคนที่มองด้วยสายตาเคียดแค้นไปทางหญิงสาวที่กำลังรอข้ามทางม้าลาย สองมือเต็มไปด้วยข้าวของรุงรัง“ทำไมคราวที่แล้วไม่จัดการให้เรียบร้อย หะ!!” เสียงตะโกนไม่พึงพอใจเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง เพราะจู่ ๆ ก็มีเรื่องยุ่งยากโผล่ขึ้นมา หลังจากที่เมียตัวเองได้กลับมาเล่าให้ฟังว่านังเด็กนั่น บอกว่าความทรงจำกลับมาแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่ามันจำอะไรได้มากแค่ไหน เลยต้องคิดหาวิธีที่จะทำให้แน่ใจว่ามันจะต้องเป็นความลับต่อไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม“มันจะต้องมีไอ้ท่านประธานนั่นหนุนหลังแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่กล้าทำอะไรแบบนี้หรอก” แค่คิดขึ้นมาก็เจ็บใจแล้ว“แล้วตอนนี้นกอยู่ไหน” ปากถามแต่สายตากลับจ้องไปที่เป้าหมายอย่างไม่ลดละ“ไปอยู่ที่บ้านของน้องคุณแล้ว ฉันไม่อยากให้ลูกรู้เรื่องนี้” เธอไม่อยากให้ลูกเรื่องทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือเมื่อสิบสี่ปีก่อน“นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย ถ้าคราวนี้สลัดมันไม่พ้น เธอกับฉันได้เข้าไปนอนในคุกแน่”“สิบสี่ปีที่แล้วยังทำได้ ทำไมตอนนี้จะทำไม่ได้ เราก็แค่ทำเหมือนเดิมแค่นั้นเอง” ในเมื่อครั้งนั้นรอด ครั้งนี้ฉันก็ต้องรอด..
اقرأ المزيد

บท63 1/2

บท 63 “ขอทางด้วยค่ะ!!!” บุรุษพยาบาลเข็นเตียงที่มีมาร์คนอนอยู่บนนั้น เข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว จนฉันแทบจะวิ่งตามไม่ทัน “ญาติรอด้านนอกนะคะ” พยาบาลรีบหยุดฉันไว้และปิดประตูห้องห้ามคนนอกเข้าทันที ตอนนี้ฉันไม่มีสติจะสนใจอะไรแล้วทั้งนั้น ในหัวว่างเปล่า ไม่รู้จะสั่งให้ตัวเองทำอะไร ยืนอยู่ตรงไหนหรือต้องโทรแจ้งใคร “ฉัน.....ฉันจะทำยังไงดี เซอร์เวย์ ฮือ ๆ ถ้าพี่มาร์คเขา......เขาช่วยฉันไว้ ฮึก.....ฮืออออออ” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายคนรอบข้าง ฉันซบหน้าลงไปที่อกของเซอร์เวย์แล้วระเบิดน้ำตาออกมาอย่างไม่ขาดสาย เขาก็กอดปลอบฉันอย่างอ่อนโยนและพยายามทำให้ฉันใจเย็นลงกว่านี้ “ถึงมือหมอแล้ว เธอตั้งสติก่อนนะ แล้วเธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า ให้หมอไปเช็กหน่อยเถอะ” “อยู่รอดูเขาสักแป๊บนะคะ เดี๋ยวฉันไป แต่นั่งรอกับฉันตรงนี้ก่อนเถอะ......นะ” ฉันดึงเซอร์เวย์ให้มานั่งรอด้วยกันที่เก้าอี้หน้าประตูห้องฉุกเฉิน เขาก็ตามมานั่งตามที่ฉันขอร้องโดยไม่เซ้าซี้ คอยนั่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน มันทำให้ฉันใจเย็นขึ้นมากเลยละ ฉันนั่งรออยู่น่าห้องแบบนั้น จ้องมองไปที่ประตูอย่างไม่กล้าละสายตา ขอแค่หมอเปิดประตูออกมาบอกฉันว่าทุกอย่างผ่
اقرأ المزيد

บท63 2/2

“แกกล้าพูดแบบนี้กับพี่ชายสุดที่รักงั้นเหรอ!! คงอยากให้คนอื่นได้รู้ความลับของแกสินะ ที่มีส่วนร่วมในคดีนั่น แกเป็นเก็บหมดทุกอย่างเลยนี่ แกเป็นคนทำลายหลักฐานไม่ใช่เหรอ ฮ่า ๆ ๆ ” แม้แต่พี่น้องแท้ ๆ ของตัวเองก็ยังไม่มีความเห็นใจ ขอเพียงแค่มีจุดอ่อนอยู่ในมือ ไม่ว่าจะสั่งให้ทำอะไรก็ย่อมได้“หยุดพูดเรื่องนั้นสักที คิดว่าจะใช้เรื่องนั้นขู่ไปได้อีกสักกี่ครั้งกัน อย่าลืมสิ ว่าเรื่องของใครมันมีเยอะกว่ากัน” ความอดทนของแต่ละคนก็มีขีดจำกัด อย่าคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นอยู่ตลอดเวลา หมาน่ะเวลามันจนมุม มันก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ“เดี๋ยวนี้กล้าขู่กลับแล้วสินะ คิดว่าอยู่สูงมากแล้วรึไง ไม่เห็นหัวพี่คนนี้แล้วสิ ฉันหวังว่าจะไม่ได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากของแกอีกนะ น้องรัก” ยังไม่ทันที่คนปลายสายจะตอบกลับมา สายก็โดนตัดทิ้งไปอย่างไม่ไยดี“เกิดอะไร.......”“โถ่เว้ยไอ้บ้านี่!!! น่ารำคาญจริง ๆ เลยเว้ย!!!!”โครม!!!เสียงข้าวของกระจัดกระจายดังไปทั่วห้อง สื่อได้ถึงอารมณ์โกรธของผู้กระทำได้เป็นอย่างดี ข้าวของยังคงร่วงหล่นอย่างต่อเนื่อง เพราะอารมณ์ของคนทำไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงเลยหญิงสาวที่อยู่ในห้องเดียวกันก็ได้แต่หาที
اقرأ المزيد

บท64

บท 64“ป้าว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว หนูเป็นอะไรกับมาร์คเหรอจ๊ะ มีเบอร์ป้าได้ยังไง?” คุณป้าเอ่ยถามในขณะที่ตอนนี้พี่มาร์คได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่ห้องพิเศษแล้ว แต่ฉันว่าจะรอเขาฟื้นก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยกลับ“หนูเป็นรุ่นน้องที่มหา’ ลัยน่ะค่ะ” ฉันตอบออกไปตามความจริง“แล้วนั่น ประธานบริษัทเอสวีใช่ไหมจ๊ะ ป้าเคยเห็นในทีวีบ่อย ๆ แล้วทั้งสองคน..........” คุณมองฉันและเซอร์เวย์สลับกันไปมา เพราะเห็นทั้งสองคนนี้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แทบจะไม่ห่าง กันเลย“ใช่ครับ ผมเป็นประธานบริษัทเอสวีและก็เป็นแฟนของกีวี่ด้วยครับ” เซอร์เวย์แนะนำตัวเองด้วยมาดของประธานบริษัท แต่ร่างกายกลับมอมแมมเต็มไปด้วยคราบเลอะเทอะมากมาย เพราะยังไม่ได้กลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย“อ๋อจ่ะ ป้าขอบคุณพวกคุณสองคนมาก ๆ เลยนะ ที่อุตส่าห์อยู่เฝ้าลูกมาร์คของฉันตั้งนานสองนาน เอาเป็นว่าพวกคุณกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ ป้ามีเบอร์ของหนูแล้ว ถ้ามาร์คฟื้นเมื่อไหร่ ป้าจะโทรไปบอกเองไม่ต้องห่วง” คุณป้าเห็นว่าเราสองคนอยู่เฝ้ากันมาตั้งนานแล้ว คงจะเหนื่อยและเพลียมาก จึงอยากให้กลับไปพักผ่อนเสีย ถ้าเกิดล้มหมอนนอนเสื่อเพิ่มมาอีกคงแย่แน่ ๆ“เอ่อ........
اقرأ المزيد

บท65

บท 65 “เธอกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันไปแย่งมาตอนไหน.........” “อย่าสำคัญตัวเองผิดไปสิฟาง ใครกันแน่ที่ทำตัวเรียกร้องความสนใจ ตอนนั้นพี่มันก็โง่เองแหละที่ปล่อยกีวี่ให้หลุดมือไปได้ง่าย ๆ พี่ไม่คิดว่าเธอจะใช้วิธีสกปรกมาบังคับให้พี่ต้องเลิกกับวี่” มาร์คระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจตลอดหลายปีที่ผ่าน ที่เขาต้องคอยมาโทษตัวเองที่ไม่สามารถรักษาคนรักของตัวเองไว้ได้ เพียงเพราะผู้หญิงแค่คนเดียว “หึ พี่พูดอย่างนี้เพราะอยากจะตัดขาดกับฟางเหรอคะ? พี่อย่าลืมสิถ้าพ่อฟางถอนหุ้นออกให้หมด บริษัทของพ่อพี่มันจะเกิดอะไรขึ้น พี่ลืมไปแล้วเหรอ?” “เธออยากจะบอกให้พ่อเธอถอนออกไปก็แล้วแต่ โทรเลยสิพี่รอฟังอยู่......” พี่มาร์คทำหน้าท้าทายให้เธอรีบ ๆ กดโทรไปบอกพ่อเธอซะ ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรแล้วทั้งนั้น ถ้าบริษัทมันจะเจ๊งเพราะผู้หญิงแค่คนเดียวก็เอาเลยสิ “นี่มัน มันเรื่องอะไรกัน หนูฟางทำไมถึงทำตัวแบบนี้ได้ล่ะ หนูเป็นอะไรไปทำไมถึงไปพูดขู่พี่เขาแบบนั้น........มาร์ค” คุณป้าได้แต่ยืนอึ้งกับพฤติกรรมของหญิงสาวที่เธอคิดว่าจะให้มาเป็นลูกสะใภ้ที่สวย เรียบร้อย อ่อนน้อมเหมือนที่เธอแสดงมาโดยตลอด แต่ตอนนี้มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้
اقرأ المزيد

บท66 1/2

บท 66 “มึงเป็นใครวะ เข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ชายหนุ่มได้แต่นั่งตัวเกร็งและเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย “แล้วมึงละเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรเข้ามาในบ้านหลังนี้” ปลายกระบอกปืนจ่อเข้าไปใกล้กว่าเดิม เพื่อหมายจะเอาชีวิต “กะ.....กูเป็นญาติเจ้าของบ้าน” ชายหนุ่มตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก เหงื่อผุดขึ้นมาตามใบหน้าเพราะเกิดจากความเครียดและความกลัวตาย “งั้นเหรอ.......” “คุณคะ ทำไมไม่ขึ้นมานอนสักที พรุ่งนี้..........นี่มันอะไรกัน....” ยังไม่ทันที่เซอร์เวย์จะได้พูดจบ เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อน เธอมองเข้ามาในความมืดเห็นผู้ชายที่น่าจะเป็นสามีของเธอกำลังนั่งอยู่และมีผู้ชายอีกคนที่กำลังจ่อกระบอกปืนไปที่หัวของผู้ที่เป็นสามีของเธอ “บอสครับ เราได้หลักฐานมาแล้วครับ แล้วคนคนนั้นก็ยอมรับผิดแล้ว” เอเดนเดินเข้ามารายงานความคืบหน้าทั้งหมดให้เจ้านายฟัง “หลักฐานบ้าอะไรของแกวะ....” “อย่าขยับเยอะสิเดี๋ยวปืนก็ลั่นหรอก ไปจับตัวผู้หญิงคนนั้นมา” เอเดนทำตามคำสั่งของเจ้านายและเดินไปจับตัวหญิงวัยกลางคนไว้ “แกจะมายุ่งกับฉันทำไม!!!! ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!” เธอเอาแต่โวยวายและไม่ยอมให้เอเดนจับและ
اقرأ المزيد

บท66 2/2

“เรื่องสิบสี่ปีก่อนกูโง่เองแหละที่ยอมทำตามคำสั่งของมึง มันฝังใจกูมาตลอดที่ไปช่วยคนชั่วอย่างมึง แล้วตอนนี้มึงก็ยังจะไปฆ่าเด็กคนนั้นอีก กูทนต่อไปไม่ไหวแล้วว่ะ กลับตัวตอนนี้มันก็ยังไม่สาย มึงยอมรับสารภาพซะเถอะ” บทสนทนาของสองพี่น้องยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆการที่ได้เป็นพ่อคนมันทำให้เขาสำนึกขึ้นมาได้ว่าในตอนนั้นเขาได้ทำสิ่งที่มันร้ายแรงที่สุดลงไป แต่จะให้กลับไปแก้ไขอะไรตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือยอมรับผิดและรับโทษในสิ่งที่ได้ทำลงไปและที่สำคัญที่สุดคือ เขาจะต้องขอโทษเด็กคนนั้นให้ได้“ไอ้น้องทรยศ!!!” คุณตำรวจได้แต่นั่งถอนหายใจกับพฤติกรรมของพี่ชายที่ถูกเลี้ยงอย่างเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็กไม่ว่าเขาจะเอาอะไร คนในบ้านก็จะหามาให้ทุกอย่าง พอไม่ได้ดั่งใจก็จะโวยวาย จนคนในครอบครัวไม่มีใครกล้าขัด มันคงเป็นสันดานเสียที่เริ่มต้นจากพื้นฐานครอบครัวนี่แหละ“พรุ่งนี้เช้าเจอกันครับ ขอบคุณที่ยอมรับผิดและมอบหลักฐานให้นะครับ” หลังจากที่เอเดนพาสองผัวเมียคู่นั้นมาส่งไว้ที่สถานีตำรวจที่มีนายตำรวจคนนั้นประจำการอยู่ เอามาฝากขังไว้ ก่อนที่จะลากลับไป แต่ก็ยังคงให้ลูกน้องเฝ้าบริเวณโดยรอบเอาไว้........
اقرأ المزيد
السابق
1
...
456789
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status