All Chapters of ท่านหญิงจีจอมพลัง : Chapter 61 - Chapter 70

ใต้เท้าฟ่านรู้สึกดีใจที่เขามีน้องสาวที่เก่งกาจอย่างพระชายาฟ่านซิ่วอิงและมีสหายที่แสนดีอย่างจินวั่งซู น้องสาวของเขาวางสายงานข่าวไว้ทั่วเมืองหลวง แม้นางจะไม่ค่อยออกหน้านักแต่ฐานะพระชายาของชินอ๋องนั้นสร้างความยำเกรงแก่คนทั่วไป อีกทั้งพระสวามีของนางมีนิสัยดุดันเด็ดขาด แม้จะมีผู้พยายามยัดเยียดสตรีให้มาแต่งเป็นชายาเพิ่มแต่ชินอ๋องก็หาเกรงใจผู้ใดไม่ จึงยากจะมีผู้เข้าไปแทรกแซงอำนาจของ อิงเอ๋อร์ในวังสามพยัคฆ์ได้ ยิ่งน้องสาวของเขามีพระโอรสและธิดารวมสี่องค์ให้กับชินอ๋อง ยิ่งทำให้นางครอบครองวังสามพยัคฆ์ได้อย่างเบ็ดเสร็จ เขาก็พอรู้ว่าแม้กระทั่งองครักษ์ลับที่คนจะมีก็เพียงฮ่องเต้กับบรรดาองค์ชาย น้องสาวของเขาก็มีจำนวนมากกว่าของชินอ๋องเพราะสามีนางแบ่งมาให้คุ้มครองบุตรและภรรยา “วั่งซู หากมิได้เจ้า ข้าคงเพลี่ยงพล้ำให้ผู้อื่นไปนานแล้ว” ใต้เท้าฟ่านตบบ่าสหายผู้สู่รู้เรื่องชาวบ้านเป็นการขอบคุณ “ไม่ต้องขอบใจข้าดอก เรื่องตื่นเต้นพวกนี้ เจ้าก็รู้ว่าล้วนเป็นสิ่งที่ข้าชอบและอยากรู้อยู่แล้ว” “อืม...เอาไว้ข้าพบท่านอ๋องเก้าเสียก่อน จึงจะรู้ว่าต้องทำสิ่งใ

เงาดำที่เคลื่อนรวดเร็วนั้นทำให้องครักษ์เงาแห่งวังอ๋องสี่ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ทัน พระชายาหานซู่ลี่เหลือบมองพวกเขาเล็กน้อยก่อนจะเคลื่อนเงาของตนไปตามผนังจนถึงห้องด้านใน นางรู้ว่าหากมิใช่ตนเองก็ยากที่ลอบเข้ามาในนี้ได้ การฝ่าด่านองครักษ์เงาที่เหล่าอ๋องและองค์ชายคนสำคัญมีไว้รักษาความปลอดภัยนั้นยากเย็นยิ่ง หากมิใช่ว่าวิชาของนางล้ำเลิศกว่าคนทั้งปวงมีหรือจะมาลอบฟังได้ถึงนี่ ท่านอ๋องสี่ผู้มีตำแหน่งเป็นจวิ้นอ๋องหรือองค์ชายอันดับสองตั้งแต่รัชกาลก่อนได้รับคำสั่งให้มาดูแลเมืองฉู่จิ้ง เขตตะวันตกนับว่าอยู่ในเขตอำนาจของเขาทั้งหมด แม้ว่าเมืองที่อยู่ใกล้คือเมืองเทียนถังยามนี้ฮ่องเต้หมิงเฟยหลงทรงมอบให้อ๋องหกออกมาดูแล ทว่าก็ยังไม่มีความเข้มแข็งทั้งทางการทหารและเศรษฐกิจเท่าฉู่จิ้ง ทุกปีเมืองฉู่จิ้งนอกจากจะส่งเงินภาษีครบถ้วนแล้วยังมีบรรณาการเพิ่มเติมเป็นธัญญาหารคุณภาพดี ภูมิอากาศและภูมิประเทศที่เหมาะสมเพราะอยู่ใกล้เทือกเขาเทียนคงและมีแม่น้ำสองสายไหลผ่าน ทำให้การเพาะปลูกอุดมสมบูรณ์ยิ่ง อ๋องสี่จึงนับเป็นองค์ชายที่มีทรัพย์สินมากผู้หนึ่ง หากจะนับในราชวงศ์หมิงปัจจุบันก็เป็นรอ

จ้งเหม่ยหลินคะเนว่าทางเดินที่ใต้เท้าฟ่านเร่งไปนั้นต้องผ่านพุ่มไม้ข้างหน้านางจึงเดินไปดัก อาศัยจังหวะพอดีให้เขาเดินชนกับนาง “โอ๊ย!” เงาดำที่วูบมาข้างหน้าเขานั้นคล้ายจะล้มลง ฟ่านหลี่เจี๋ยยื่นมือไปคว้าไว้ได้ทัน แรงดึงทำให้ร่างนั้นขยับเขามาเกือบชิดร่างเขา ชายหนุ่มก้มลงมองจึงเห็นว่าเป็นสตรีงดงามผู้หนึ่ง “ขออภัยคุณหนู ข้ามิได้ตั้งใจ” “มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าซุ่มซ่ามเอง” นางช้อนตาด้วยกริยาชดช้อย ฟ่านหลี่เจี๋ยหรี่ตาลงเล็กน้อย ท่าทางเยี่ยงนี้เขามักจะเขียนลงไปในนิยายที่ส่งขายตรอกคนโฉดบ่อยๆ ‘อืม...เจตนาเช่นนี้ข้าช่างคุ้นเคยนัก’ “ขออภัยที่ข้าไม่อาจจะอยู่สนทนาได้นาน บังเอิญข้าต้องรีบไปตามคน ขอลา” เขาตัดบทเอาดื้อๆ แล้วเดินจากไป จ้งเหม่ยหลินได้แต่อ้าปากค้าง ขุนนางหนุ่มรูปงามก้าวฉับๆ เมื่อครู่ตอนอยู่ในงานเขามองเห็นแวบหนึ่งคล้ายองครักษ์จีจะถือกาสุราเดินหายไปกับจินวั่งซูสหายตัวแสบ ด้วยความเป็นห่วงจึงออกมาหา วงสนทนาของบ่าวคนสนิทและสาวใช้ที่ปลอมเป็นชายกำลังครึกครื้นบอกแต่เพียงว่าฮูหยินน้อยของเขาเดินออกที่สวนกับคุณชายจิน

ฟ่านหลี่เจี๋ยร่างเริ่มโอนเอนเมื่อท่านอ๋องเก้าเห็นดังนั้นจึงเอ่ยอนุญาตให้เขากลับก่อน จินวั่งซูเดินเข้าไปประคองสหายขึ้นรถม้า เมื่อขุนนางหนุ่มเข้าไปข้างในก็อมยิ้มมองดูองครักษ์จีตัวน้อยนั่งหัวพิงผนังรถอยู่ก่อนแล้ว“เจ้ามิได้ให้นางดื่มเพิ่มใช่หรือไม่?”จินวั่งซูส่ายหน้า “นางดื่มแค่เท่าที่เจ้าเห็นก็เมาจะแย่แล้ว นี่ข้าให้สาวใช้ทั้งสองมาส่งขึ้นรถก่อน”ฟ่านหลี่เจี๋ยยิ้ม “อืม...เจ้าทำหน้าที่ได้ดี”“เจ้าเองก็ร้ายนะ งานเลี้ยงใหญ่ขนาดนี้ยังกล้าตบตาท่านอ๋องทั้งสองปลีกตัวออกมาได้”“ข้าต้องมาดูแลเด็กดีของข้านี่นา”จินวั่งซูยกยิ้มมุมปากรู้ทัน “เพิ่งจะได้ริกิน เจ้าก็ตะกละตะกลามเสียแล้ว”“ข้ามิใช่หมาป่าเช่นเจ้านี่นา!” ฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปดุ “เจ้าจะไปหอนางโลมก็ไปเถอะ อย่ามาเกะกะข้าจะดีกว่า” ชายหนุ่มสะบัดผ้าบังหน้ารถม้าลง ตรงเข้าไปช้อนศีรษะภรรยาให้มาอิงอกอุ่นของตนเอง แนบปากลงประทับหน้าผากนางหนึ่งที‘เจ้าซนนัก ปล่อยไว้แป๊บเดียวดื่มเสียจนเมาเยี่ยงนี้ใช้ไม่ได้ คืนนี้เห็นทีต้องสั่งสอนให้หนัก’จินวั่งซูนั่งรถม้าคันเล็กเข้าเมืองไปกับเฟิ่งหู่ คืนนี้เขาต้องไปยลหอคณิกาลือชื่อของเมืองฉู่จิ้งอีกสักครา แม่นางเจิ้งที่ไป

โพรงเล็กๆ ที่รั้วด้านหลังของวังอ๋องสี่มีขนาดพอดีที่สุนัขขนาดใหญ่จะลอดเข้าออกได้ หลินเยว่เป็นสตรีร่างเล็กบอบบาง แม้นางจะลอดเข้าออกช่องทางนี้ได้แต่นางกลับไม่กล้าจะหนีไป เรือนพักของน้องสาวเขาอยู่ใกล้กำแพงด้านนี้ นางแสร้งขอพ่อบ้านที่วังซื้อกรงกระต่ายมาตั้งไว้เพื่อให้ผู้อื่นไม่มาเดินเข้าใกล้ เพราะกระต่ายแพร่เร็วนัก ไม่นานจากกระต่ายคู่เดียวที่นางฝากบ่าวโรงครัวซื้อมาก็เพิ่มจำนวนหลายเท่า หลินข่ายลอบมาดักรอนางที่ข้างรั้วโดยใช้ไม้ไผ่เรียวเล็กยื่นผ้าสีแดงเข้ามาทางโพรงนั้นค้างไว้แล้วนางก็จะเขียนกระดาษแผ่นเล็กๆ นัดเวลา “เจ้าเองก็ออกมาทางนี้ได้ เหตุใดจึงไม่หนีเล่า?” หลินเยว่ปัดเศษดอกหญ้าออกจากศีรษะพลางทำหน้ายู่ “หากข้าหนีไปท่านตากับท่านยายที่ส่งข้ามาทำงานที่นี่จะต้องเดือดร้อนเป็นแน่” “อืม...จริงของเจ้า” หลินข่ายนึกชมความรอบคอบของน้องสาวคนเล็ก สมกับที่นางได้เรียนหนังสือหนังหาวิชามาไม่น้อย “เจ้าได้ข่าวอะไรมาบ้าง?” “คนที่โรงครัวซุบซิบกันว่าก่อนงานเลี้ยงคืนนั้นมีบ่าวคนหนึ่งถูกโบยจนได้ แต่เขาว่านางถูกส่งมาขโม