جميع فصول : الفصل -الفصل 50

พระบรมราชโองการแต่งตั้งฟ่านหลี่เจี๋ยเป็นรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายกลายเป็นข่าวใหญ่ของเมืองหลวง หลังจากทลายค่ายโจรภูเขาเมืองเทียนคง จับกุมเจ้าเมืองเฉินที่เป็นขุนนางกังฉิน ยึดอาวุธและดินปืนรวมทั้งทรัพย์สินของทางการที่ถูกปล้นไปกลับคืนมาได้ ตระกูลฟ่านก็กลายเป็นที่กล่าวขวัญถึงอีกครั้งในราชสำนัก ฟ่านหลี่เจี๋ยรู้ว่าตนเริ่มเป็นที่จับตามองจึงปรึกษากันอย่างลับๆ กับพระชายาฟ่านซิ่วอิงแห่งวังสามพยัคฆ์เพื่อเริ่มวางสายสืบไว้ในหลายแห่ง “พี่หลี่เจี๋ยข้าได้ข่าวมาว่ามีผู้เคลื่อนไหวตามหาตรามังกรคู่” “เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วย!” ฟ่านซิ่วอิงพยักหน้า “ข้าเป็นพระชายาของชินอ๋อง สามีข้าอยู่ในตำแหน่งที่สูงและอันตรายยิ่ง หากมิช่วยเป็นหูเป็นตาจะระวังภัยช่วยได้อย่างไร?” ใต้เท้าฟ่านเลิกข้องใจในความเจ้าเล่ห์เพทุบายของน้องสาวนานแล้ว “เจ้ารู้มากแค่ไหน?” “เรื่องนี้แม้จะหายไปจากความสนใจของผู้คนนานแล้ว ทว่าตราที่มีความหมายในการขึ้นครองราชย์ได้ย่อมมิได้ของธรรมดา ว่ากันว่าครั้งสุดท้ายที่มันปรากฏขึ้นในตระกูลจี เมื่อมีผู้คิดจะค้นหามันอีกครั้ง น่าจะเป็นสัญ

“ข้าต้องทำเรื่องนี้ด้วยหรือ?” ท่านหญิงจีมองหนังสือสามเล่มที่กางเรียงไว้บนเตียงนอน ใบหน้านางยังผ่าวร้อนแม้สหายรักจะบรรยายความสัมพันธ์ของหญิงชายที่บันทึกไว้มานับชั่วยาม ตงอวี้เจินได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกริ่ม “ในเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้ว สักวันเจ้ากับเขาก็ต้องมาถึงจุดนี้” “ตะ แต่พวกเราตกลงกันว่าจะต่างคนต่างอยู่นะ” ฮูหยินตงทำตาโต “อย่าบอกนะว่าเจ้าจะปล่อยสามีที่รูปงามประดุจเทพบุตรผู้นั้นหลุดมือไปน่ะ แหม...เป็นข้าหน่อยล่ะไม่ได้” “เจ้าจะยิ้มทำไมกันนักหนา? น้ำลายจะไหลย้อยแล้วนั่น” จีลี่อิงเห็นสายตาเพ้อฝันของสหายก็รู้สึกหมั่นไส้ “ถ้าสามีข้าหล่อเหลาเหมือนสามีเจ้า สงสัยข้าคงปรนนิบัติเขาเข้านอนทุกคืนเลยเทียว” “บ้า! เจินเอ๋อร์เจ้าลามกใหญ่แล้ว!” ตงอวี้เฉินเห็นแสงแดดนอกหน้าต่างจึงร้องเอะอะ “ตายแล้ว! ข้ามานานจนเพลินได้เวลากลับจวนแล้วล่ะ” “ยังมีอีกตั้งหลายเรื่องที่ข้ายังไม่ได้สอบถามเจ้าเลย” “เอาเถอะ! วันหน้าข้าจะมาใหม่” เมื่อฮูหยินตงลากลับแล้ว ปานเหมยกุ้ยรีบเข้ามาเก็บหนังสือ

“ในเมื่อข้าแพ้พนันแต่งงานกับเจ้า เช่นนั้นก็ถือว่าการหาข่าวครั้งนี้ชดใช้หนี้พนักก็แล้วกัน ข้าจะใช้สรรพกำลังหาข่าวให้เจ้าอย่างเต็มที่” ฟ่านหลี่เจี๋ยเป็นคนพูดน้อยและเก็บงำความรู้สึกตนเองดีเยี่ยม แม้จะรู้จักกันมาสิบกว่าปี จินวั่งซูก็ยังไม่ค่อยกล้าละลาบละล้วงเรื่องของเพื่อนสักเท่าใด ต้องรอให้คุณชายใหญ่ฟ่านพร้อมจะเอ่ยปากเอง “ได้เยี่ยงไร? เจ้ามิใช่ชอบสืบถามเรื่องชาวบ้านอยู่แล้วหรอกหรือ?” “หลี่เจี๋ย เจ้าก็หยวนให้ข้าบ้าง หรือว่าเจ้าคิดไว้แล้วว่าจะเอาสิ่งใดจากข้า?” ฟ่านหลี่เจี๋ยหรี่ตา “นี่เป็นทีของข้าแล้ว คงไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ” “เช่นนั้น ข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าก็แล้วกัน เรามิได้สังสรรค์กันนานแล้ว” “เหล้าเจ้าก็ดื่มมากกว่าข้า นี่มิยิ่งเสียเปรียบหรือ?” ทั้งสองยืนถกเถียงกันที่ปลายสะพาน พลันมือปราบเสิ่นก็เดินเข้ามาทัก “อ้าว! หลี่เจี๋ย วั่งซู พวกเจ้ามาทำอันใดแถวนี้?” จินวั่งซูไม่ค่อยสนิทกับเสิ่นเวยหลงนัก ทั้งสองมีฟ่านหลี่เจี๋ยเป็นคนกลางจึงพูดคุยกันได้ง่าย “เจ้ามาก็ดีแล้ว ไปดื่มกับพวกเราสักหน่อย ใต

ปานเหมยกุ้ยกับปานหวงหลานสองพี่น้องวางแผนตีสนิทกับอี๋หลี่จือ ทั้งสองจึงคอยทำทีเอาขนมไปฝากอยู่หลายวัน อี๋โปหลัวเห็นสาวใช้ของฮูหยินน้อยให้ความสนใจเพื่อนของตนแบบนั้นก็รู้สึกขัดเคือง “ลี่จือ เจ้าแอบไปสนิทสนมกับพวกนางขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อใด?” อี๋ลี่จือทำสายตางุนงงพลางส่ายหน้า “ข้าไม่เคยไปตีสนิทพวกนางเสียหน่อย จู่ๆ พวกนางก็เอาขนมมาฝากข้า นี่ข้าก็ยังแปลกใจอยู่” อี๋โปหลัวได้ยินเช่นนั้นก็ไม่สบอารมณ์ “เราเป็นญาติกัน ซ้ำยังเติบโตมาด้วยกัน เหตุใดเจ้าจึงปกปิดข้า?” ฝ่ายที่ได้รับขนมเองได้ยินญาติผู้น้องต่อว่าเช่นนั้นก็รู้สึกหงุดหงิด “ข้ายังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ เจ้าก็ไปถามพวกนางเองสิ ขนมนี่ข้าก็บอกพวกนางแล้วว่าไม่ต้องเอามาให้ข้าก็ได้ แต่พวกนางไม่ยอมเอง” “เจ้าจะไม่บอกข้าจริงๆ ใช่ไหม?” อี๋โปหลัวเดินหน้าคาดคั้น ทำเอาอี๋ลี่จือหงุดหงิดหัวเสีย “ข้าไม่มีอะไรจะบอกเจ้าทั้งนั้น” อี๋ลี่จือกระแทกเท้าเดินเข้าไปในห้องพัก อี๋โปหลัวจึงไปเลียบๆ เคียงๆ สอบถามสาวใช้ทั้งสองของฮูหยินน้อย แต่พวกนางก็กลับตอบเพียงว่าเพราะอี๋ลี่จือ

ฟ่านหลี่เจี๋ย ท่านหญิงจี และจินวั่งซูเดินทางไปยังวังจี ท่านฝู่กั๋วกงมีสีหน้ากังวลนั่งรออยู่ที่ห้องโถง สภาพแต่ละเรือนถูกทำลายทั้งประตูและหน้าต่างล้วนพังพินาศ เครื่องเรือนแตกหักเสียหาย “ท่านพ่อ เหตุใดจึงมีสภาพเช่นนี้?” “พวกเขาบุกเข้ามาเมื่อคืนนี้ คนร่วมร้อย พวกเราต้านรับไม่ไหว” ท่านเจ้าของวังส่ายศีรษะ ยังไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? “ท่านพ่อตา เชิญไปคุยกันที่ห้องทำงานก่อนเถิด” ได้ยินบุตรเขยกล่าวเช่นนั้นท่านฝู่กั่วกงจึงเดินนำไป “เจ้าได้ข่าวอันใดมาหรือ?” “บัดนี้มีผู้ปล่อยข่าวเรื่องตรามังกรคู่ไปทั่วเมืองหลวงว่าตระกูลจีเป็นผู้เก็บรักษา ขอรับ” ฝู่กั๋วกงกับท่านหญิงจีถึงกับหน้าเสีย “เรื่องนี้ไม่ถูกกล่าวถึงมานานแล้ว เหตุใดจึงมีผู้ปล่อยข่าวลือนี้ออกมา?” “มิใช่เพียงแค่นั้น แม้แต่เรื่องคำทำนายถึงการล่มสลายของรัชกาลนี้ก็ถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องขอรับ” จินวั่งซูเอ่ยขึ้น “ข้าน้อยออกสืบข่าวไปทั่วแล้ว คาดว่าพวกเขาคงหวังให้มีคนมาชิงตรามังกรคู่ออกจากที่นี่” “เห็นทีตระกูลจีคงหลีกความวุ่นวาย