All Chapters of ท่านหญิงจีจอมพลัง : Chapter 71 - Chapter 80

“มีของเช่นนั้นด้วยหรือ?” นางเลิกคิ้วเล็กน้อย แสร้งหยิบจอกสุราก็เขามาทำทีจะรินให้ จินวั่งซูมองใบหน้างดงามของนางแล้วอมยิ้มเมื่อสังเกตเห็นนิ้วก้อยของนางแตะขอบจอกเบาๆ “ข้ามั่นใจว่ามี” เขารับจอกสุราจากมือนาง จงใจให้นิ้วทั้งสามของตนลูบโดนนิ้วของนางสายตานางดูลุ้นระทึกเมื่อเขาเทสุราเข้าปากจนหมดจอก ชั่วครู่ร่างของเขาก็โงนเงนล้มลง นางผุดลุกขึ้นยืนอมยิ้ม เดินเข้ามาประคองร่างหมดสติของเขาไปที่เตียงอย่างทุลักทุเล “เจ้าบ้านี่! หนักมิใช่เล่น”นางมิได้สังเกตว่าคุณชายจินผู้นี้มีเรือนร่างสูงกว่าบุรุษที่นางคุ้นเคย เมื่อเข้าประคองตัวเขาจึงได้รู้ว่า เรือนร่างข้างในของเขาแน่นแกร่งกว่าที่มองเห็น สมกับเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ เมื่อนำเขานอนราบลงบนเตียงแล้ว นางแสยะยิ้ม “คิดจะมาบีบบังคับข้า เจ้าคงหวังเร็วไปเสียแล้ว”นางรีบค้นตัวเขาเพื่อหาห่อผ้าใส่เข็มพิษทอง ทว่ากลับหาไม่เจอ เมื่อนางลูบมือไปสาบเสื้อที่บริเวณหน้าอก พลันมือแขนทั้งสองของเขากลับรัดร่างนางไว้แน่น ชายหนุ่มดึงตัวนางให้ล้มลงบนตัวเขาก่อนจะพลิกร่างมาทับนางไว้ เขาอาศัยจังหวะที่นางตกใจประกบปากลงมาทาบริมฝีปากนาง ใช้ลิ้นดุนเปิดปากแล้วจูบอย

หลินข่ายแจ้งเรื่องของน้องสาวตนให้ใต้เท้าฟ่านฟัง จากนั้นจึงได้รับคำสั่งให้ไปนำสามีภรรยาที่อุปการะน้องสาวของเขาส่งไปอยู่หมู่บ้านที่ห่างไกล หลินเยว่ยังคงมารอพี่ชายตามนัดทุกวัน นางเล่าความเปลี่ยนแปลงในวังท่านอ๋องสี่ให้พี่ชายทราบ หลังจากพี่ชายไปแล้ว พี่อี้ก็จะหิ้วขนมที่นางชอบมารอคุยต่อ “เจ้าเจอทหารที่ใส่ชุดแปลกๆ มาพบท่านอ๋องสี่หรือ?” “เจ้าค่ะ ช่วงนี้ข้าได้เจ้าไปรับใช้ในเรือนพระชายาเอกแล้ว เห็นนางพูดเรื่องค่ายนอกเมืองว่าต้องการเงินเพิ่ม” “พวกเขาเคยเขียนเอกสารใดหรือไม่?” “หากพวกทหารในชุดแปลกๆ มากันสองสามคน ท่านอ๋องสี่จะพาพวกเขาไปคุยกันในห้องอักษรที่เรือนใหญ่ ข้าเข้าไปไม่ได้” จิ่งอี้โคลงศีรษะ เขาให้คนไปคอยสังเกตที่หน้าประตูวังกลับมิเคยเจอคนลักษณะอย่างที่นางว่าเลยสักครั้ง “วังอ๋องสี่ยังมีทางเข้าทางอื่นอีกหรือไม่?” นางเคี้ยวขนมตุ้ยๆ สายตาก็ครุ่นคิด “จริงสิ! ข้าเคยได้ยินอาซื่อที่เรือนใหญ่พูดถึงประตูเล็กที่ติดกับเรือนข้างๆ” จิ่งอี้นึกเอะใจเรือนข้างๆ ที่นางเอ่ยถึงเป็นเรือนร้างที่ปิดตายนานแล้ว ‘หรือว่าพว

เหยี่ยวของท่านอ๋องเก้ามาถึงวังหลวงในตอนสาย เมื่อฮ่องเต้ทรงแกะอ่านข้อความแล้วนิ่วหน้า “นี่เจ้าคิดจะชิงบัลลังก์เช่นนี้หรือ? ช่างเอิกเกริกยิ่งนัก” หมิงเฟยหลงนึกถึงตรามังกรคู่ที่หายไปจากวังจีเมื่อคราก่อน มองไปรอบๆ ตัวยามนี้ ผู้ที่ต้องระวังก็มีไม่มากนัก หากไม่สั่งสมบารมีมาจริงๆ มีหรือจะกล้าคิดล้มฮ่องเต้ เมืองฉู่จิ้งนั้น เขาจับตามองมาเนิ่นนานนักเพราะเศรษฐกิจของเมืองนี้ก้าวหน้ายิ่งกว่าทุกเมืองในแคว้นหมิง การเงินที่เกิดจากการค้าขายกับชนเผ่าชายแดนแพร่สะพัด ‘คงเพราะเหตุนี้เจ้าสี่จึงได้กล้าคิดจะสั่งสมกองทัพแข่งกับข้า ในเมื่อเจ้ากรีฑาทัพมาแล้ว ข้าเองก็คงต้องเตรียมการต้อนรับให้สมเกียรติ’ การเดินทางเร่งรัดทั้งวันทั้งคืนของท่านอ๋องเก้ากับพระชายาหานซู่ลี่ทำให้ทั้งคู่มาถึงในเวลาหกวัน แล้วรีบเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็นการเร่งด่วน ยามนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงมีข่าวลือว่าชินอ๋องติดอยู่ในทะเลทรายอาจจะพ่ายศึกในเร็ววัน “ท่านพี่ คนเล่านิทานเหล่านั้นดูท่าจะรู้เรื่องยิ่งกว่าท่านเสียอีก” ฮูหยินน้อยที่ยืนคล้องแขนใต้เท้าฟ่านฟังอยู่ด้านหลังยิ้มขำ พวกเขาแวะพักอำ

ขุนศึกจีในชุดเกราะเต็มยศสวมหน้ากากปีศาจถือง้าวอันใหญ่บนหลังม้า ปรี่เข้าไปท่ามกลางหมู่ข้าศึกข้างหน้าอย่างไม่รีรอ ตวัดง้าวอย่างห้าวหาญ ฝ่ายกบฏเห็นดังนั้นก็ตะลึงอยู่ครู่ จากนั้นรองแม่ทัพที่ตระหง่านอยู่บนหลังม้าหน้าสุดก็ร้องสั่ง “ฆ่ามัน!” ทหารทั้งหลายดึงบังเหียนเข้ารุมล้อมขุนศึกที่บุกเดี่ยวมา คนหลายร้อยที่รุมอยู่กลับสู่แรงมหาศาลที่กวัดแกว่งง้าวนั้นไม่ได้ ขุนศึกจีหมุนง้าวเต็มแรงผู้ที่ใช้ทวนและง้าวเข้ามาปะทะต่างเซถลา ขุนศึกในหน้ากากปีศาจลุกขึ้นยืนบนหลังม้าแล้วกระโจนไปฟันผู้ที่รายล้อมอยู่เบื้องหน้า โดยการแตะเท้าเพียงเล็กน้อยบนไหล่ศัตรูจากม้าตัวนี้ไปตัวนั้น นายทหารคนแล้วคนเล่าร่วงลงจากหลังม้า วงล้อมด้านในแตกฮือ ขุนศึกปีศาจกระโจนกลับไปยังหลังม้าของต้นแล้วควบม้ากลับมายังกองทัพของตน เหล่ากบฏตื่นตระหนก ขุนศึกร่างบางเพียงคนเดียวกลับฆ่าทหารเชี่ยวชาญการรบบนหลังม้าได้เกือบสามร้อยคนไม่ถึงชั่วน้ำเดือด “หากพวกเจ้าแน่จริง จงส่งแม่ทัพออกมาต่อสู้กับขุนศึกของข้าตัวต่อตัว” ท่านอ๋องเก้ายืนบนเนินร้องท้าฝ่ายศัตรู ทหารเลวของฝ่ายกบฏต่างเร่งร

เสียงโห่ร้องกึกก้องของทหารทัพพยัคฆ์เหินทำให้ขวัญของกองทัพกบฏแตกกระเจิง ท่านหญิงจีกระโจนขึ้นบนหลังม้ามองหาแม่ทัพกัว นางปะทะกับขุนพลที่ใช้ทวนแล้วชิงอาวุธมาได้พร้อมกับแทงอีกฝ่ายสิ้นชีพบนหลังม้า นางกะน้ำหนักก่อนจะขว้างทวนด้วยกำลังอันเหนือธรรมดาพุ่งเสียบหน้าอกอีกฝ่าย “แม่ทัพกัวตายแล้ว! ท่านอ๋องสี่ตายแล้ว!” เสียงทหารทั้งรบทั้งโห่ร้องข่มขวัญข้าศึก ทัพกบฏด้านหลังระส่ำระส่าย เสียงแตรดังขึ้นอีกกองทัพใหญ่ของพยัคฆ์เหินปรากฏขึ้นบนเนินรายรอบ ธงสามเหลี่ยมสีแดงปลิวไสว “วางอาวุธ! แม่ทัพกัวตายแล้ว! ท่านอ๋องสี่ตายแล้ว!” ทหารหลายหมื่นด้านหลังเมื่อเห็นว่าผู้นำทัพของตนล้วนแต่สิ้นชีพไปแล้ว จึงหันไปยอมจำนน ส่วนทหารด้านหน้ายังคงต่อสู้จนสิ้นชีพ ชินอ๋องนั่งบนหลังม้าคุมทหารเรือนแสนยืนมองบนเนินไม่ไกลนัก “จีหลุนทำได้ดียิ่ง ต่อไปเขาจะเป็นแม่ทัพคนสำคัญของแคว้นหมิง” “ขอรับ ศึกครั้งนี้นับว่าเราสูญเสียน้อยก็เพราะมีท่านชายจี” นายกองเกามองสมรภูมิเบื้องหน้า “ข้าหวังว่านายกองซ่งคงจะรอดชีวิต” “เคราะห์ดีที่พวกเรามาทัน หากปล่อยให้ทัพกบฏบุกเข้า