“เสี่ยวเจี๋ย ภรรยาของเจ้าตั้งครรภ์แล้ว ข้าจะมีเหลนแล้ว พวกเจ้าได้ยินหรือไม่?” ฮูหยินผู้เฒ่าร้องลั่นด้วยความยินดี นางยิ้มกว้างให้กับหลานชาย ฟ่านหลี่เจี๋ยจึงได้สติ “ท่านย่า! อิงอิงจะมีลูกให้ข้าแล้ว” นายท่านฟ่านเจียฮุยกับฮูหยิงจ้งหันไปยิ้มให้กันด้วยความยินดี “ฮะๆ ข้าจะได้เป็นปู่แล้ว!” ฟ่านหลี่เจี๋ยยกมือของภรรยาขึ้นมาแนบแก้ม “อิงอิง เจ้ากับข้าจะมีเจ้าก้อนแป้งน้อยแล้ว เจ้าลุกขึ้นมาสิ! ลุกขึ้นมาฟังข่าวดีของพวกเรา” “คุณชายใหญ่ ข้าน้อยละอายใจนักที่ไม่อาจทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้ แต่ข้าจะเขียนเทียบยาบำรุงร่างกายและบำรุงครรภ์ไว้ให้นาง หวังใจว่านางจะร่างกายแข็งแรงแล้วลุกขึ้นมาได้เอง” ท่านหมอเอ่ยเบาๆ ด้วยความหนักใจ ฮูหยินผู้เฒ่าหันมาปลอบประโลมท่านหมอ และกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็สั่งให้พ่อบ้านนำเงินมาจ่ายค่ารักษาและพาท่านหมอกลับไปส่ง จินวั่งซูเดินมาตบบ่าสหายที่นั่งกุมมือภรรยาอยู่ในสภาพใจลอย “หลี่เจี๋ย! ข้าว่าเจ้าลองไปถามท่านฝู่กั๋วกงดีหรือไม่? บางทีท่านพ่อตาของเจ้าอาจจะมีวิธี” ยังไม่ทันจะได้ขยับตัว อี๋โปหลัวก็เข้ามาแจ้งว
اقرأ المزيد