جميع فصول : الفصل -الفصل 60

อี๋ลี่จือตื่นแต่ฟ้ายังไม่สางรีบแต่งตัวเดินเข้าไปสำรวจในห้องทำงานของคุณชายใหญ่ในเรือนสุขสงบ ด้วยความที่รับใช้กันมาตั้งแต่เยาว์วัยเขาก็พอจะเดานิสัยคุณชายได้ว่าหากมีความในใจสิ่งใดควรจะซ่อนไว้ในหมู่หนังสือพวกนั้น “ลี่จือ เจ้าต้องการสิ่งใดในห้องนี้?” อี๋โปหลัวที่สะกดรอยตามอี๋ลี่จือมาจากห้องนอนรู้สึกสงสัย ท่าทางของญาติผู้พี่ก็มิใช่ต้องการจะขโมยของเหมือนกำลังหาบางสิ่งอยู่ “เจ้ามาก็ดีแล้ว รีบมาช่วยข้าหาเร็วเข้า ก่อนคุณชายใหญ่จะตื่น” อี๋ลี่จือเดินเข้าไปใกล้แล้วบอกสิ่งที่ตนตามหา “อ้อ! เจ้าน่าจะบอกข้าก่อน ข้าจะได้ตื่นมาหาพร้อมเจ้า” สองพี่น้องช่วยกัน พลิกดูหนังสือและลิ้นชักจนทั่ว “โปหลัว เจ้าคิดว่าหากคุณชายมีสตรีในดวงใจควรจะเก็บสิ่งใดไว้เพื่อระลึกถึงนาง?” อี๋ลี่จือเคยคิดว่าคุณชายอาจจะมีจดหมายจึงเที่ยวค้นหาตามหนังสือและลิ้นชัก อี๋โปหลัวยืนนิ่งอยู่ครู่ สายตาปะทะภาพวาดที่แขวนอยู่ผนัง “ลี่จือ เจ้าดูสิ คุณชายใหญ่ฝีมือในการวาดภาพดีขนาดนี้ ท่านก็น่าจะวาดรูปนางเก็บไว้ดูจริงไหม?” อี๋ลี่จือหันไปผนัง เมื่อเห็นภาพวาดพระโพธิสั

ท่านหญิงจีเห็นภาพนั้นก็แปลกใจ ปานเหมยกุ้ยจึงเล่าสิ่งที่อี๋ลี่จือกับอี๋โปหลัวได้ยินคุณชายใหญ่คุยกับคุณชายจิน จนพวกเขาเข้าไปค้นหาหลักฐานแล้วเจอกับ ภาพนี้ “นี่คือสตรีในดวงใจคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ” “หา! แต่ว่านี่....” “คือท่านเอง” จีลี่อิงมองภาพนั้นอย่างแปลกใจ ดวงตาคู่นั้นคือดวงตาของนางไม่ผิดแน่ ชุดสีแดงที่นางชอบใส่พร้อมผ้าคลุมศีรษะสีแดงในยามออกจากจวนแล้วไม่ต้องการเผยโฉม วันนั้นนางเคยช่วยชีวิตเขาบนสะพานไท่หยาง ไม่คิดว่าเขาจะฝังใจจนถึงขั้นวาดภาพของนางซ่อนไว้ในมุมมืดห้องหนังสือ “ในเมื่อท่านพี่ มีนางอยู่ในใจมาตลอดเช่นนี้ ข้าก็ต้องช่วยให้ท่านพี่สมหวัง” ท่านหญิงจีสั่งให้สาวใช้ทั้งสองไปเอาชุดแดงก้นหีบของนางออกมา “ข้ามิได้สวมชุดนั้นนานแล้ว” เมื่อท่านหญิงแต่งกายในชุดแดงเรียบร้อย อี๋ลี่จือกับอี๋โปหลัวก็เดินมาที่เรือนของนาง ครั้นเห็นสตรีชุดแดงที่คาดใบหน้าเหมือนในภาพก็ตะลึง “พวกเจ้ามาพอดี วันนี้ท่านพี่บอกว่าจะไปที่ใดบ้าง?” “ข้าน้อยได้ยินว่า คุณชายเข้าวังหลวงแล้วจะเลยไปวังสามพยัคฆ์ขอรับ”

จิ่งอี้กับหลินข่ายเหมือนลิ้นกับฟัน ทั้งสองต่างไม่ชอบหน้ากันมาตั้งแต่แรก เมื่อหลินข่ายโอ้อวดความสามารถตน จิ่งอี้ก็แทบทนไม่ได้ “คนอย่างข้าจะทำไม? ข้าอยู่ในวังจีก็ฝึกอาวุธและปกป้องวังจากคนชั่วมามิใช่น้อย” “หึ! เทียบกับการออกศึกมิได้หรอก” จิ่งอี้ได้ฟังดังนั้นก็เลือดขึ้นหน้าหยิบกระบี่ขึ้นมา “เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งเหนือผู้อื่นก็มาลองประดาบกับข้าสักหน่อยเป็นไร?” ไม่รอให้หลินข่ายปฏิเสธจิ่งอี้ก็กระโจนเข้าหาหลินข่ายทันที หลินข่ายยกกระบี่ที่ยังไม่ถอดฝักขึ้นรับ “เจ้ามันบ้าไปแล้ว!” มือปราบทั้งแปดที่นั่งอยู่ห่างออกไปเห็นองครักษ์ทั้งสองปะทะกันก็ยืนดูอย่างตื่นเต้น “เจ้าดูพวกเขาสิ ฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก” “นี่มิใช่พวกเขาวิวาทกันหรอกหรือ?” อีกคนทำหน้าฉงน “ทำไมพวกเจ้าไม่คิดจะห้าม?” “ฝีมือพวกเราเท่านี้จะไปห้ามปรามพวกเขาได้อย่างไร? สู้อยู่ดูพวกเขาแสดงฝีมือให้พวกเราได้ยลมิดีกว่าหรือ?” ฟ่านหลี่เจี๋ยเดินผ่านมาเห็นองครักษ์ทั้งสองของตนปะทะกันก็ส่ายหน้า เขาพอจะรู้ว่าทั้งคู่ไม่ชอบหน้าอีกฝ่ายนัก “พวกเจ้าคอยดูด้วยก็แล้วกัน อย่า

ฟ่านหลี่เจี๋ยถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าแต่เช้าตรู่เพียงลำพัง เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินครุ่นคิดไปตามทาง ท่านกงกงที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องทรงพระอักษรพอเห็นรองเสนาบดีหนุ่มก็รีบทักทายและเชิญเข้าด้านใน ฮ่องเต้หมิงเฟยหลงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของพระองค์ดูกังวล “ครั้งนี้มิใช่เรื่องเล็กเสียแล้วใต้เท้าฟ่าน เจิ้นมิไว้ใจผู้อื่น คงต้องให้เจ้าเป็นผู้ออกไปช่วยจัดการ” “พะยะค่ะ” “อ๋องเก้าเดินทางไปล่วงหน้าแล้ว เมื่อไปถึงที่นั่น เจ้าก็จงช่วยงานตามที่เขาบอกเถิด ระวังตัวให้มาก เจ้าก็เห็นแล้วว่าวังจีถูกบุกไปสองครั้ง หากพวกเขามิได้สิ่งที่ต้องการก็คงจะไม่รามือ” “พระองค์ก็มีประสงค์สิ่งนั้นด้วยมิใช่หรือพะยะค่ะ?” “ใช่! อยากให้เจ้าช่วยชิงมันมาให้เจิ้น แต่คราวนี้เห็นทีจะมีคนลงมือหลายฝ่าย ครั้งก่อนก็สำนักมืออสูร ครั้งนี้ก็นักฆ่าไร้สำนัก” ฟ่านหลี่เจี๋ยรู้มานานแล้วว่าฮ่องเต้พระองค์นี้ฉลาดยิ่งนักแต่ที่คาดไม่ถึงทุกความเคลื่อนไหวจะถึงหูพระองค์ทันทีที่เกิดเรื่อง เขาไม่อาจคะเนได้ว่าพระองค์วางสายสืบไว้ภายนอกมากน้อยเพียงใด เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากล

การเดินทางไปเมืองฉู่จิ้งต้องใช้เวลาร่วมสิบวัน เพิ่งผ่านคืนแรกไปท่านพี่ของนางก็เอาแต่รีดเค้นนางอยู่ทั้งคืน ตอนเช้าก็ต้องฝืนกายตื่นเพื่อแต่งตัวขึ้นมานั่งในรถม้า ท่านพี่ใช้หมอนกลมรองที่ตักแล้วจับนางนอน “เจ้าคงเพลียมาก นอนเสียเถิด” มือเรียวของเขาลูบไล้แขนนางอย่างมีความหมาย นางหลับตาพยักหน้า ง่วงจนไม่อาจจะตอบโต้สิ่งใด ตะแคงใบหน้าลงบนหมอนกลมปล่อยให้เขาวางมือลูบไล้ที่ต้นคอและแถวคางเบาๆ ฟ่านหลี่เจี๋ยชะโงกหน้าลงมาใกล้ปลายหู “คืนนี้ข้าจะทารุณเจ้าอีก น้องหญิง” แม้นางจะไม่ลืมตาแต่หูก็ได้ยินชัดแจ้งใบหน้าและใบหูจึงมีสีแดงลามไปทั่ว ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็หัวเราะหึๆ ออกมา เขาเม้มใบหูนางดูดดึงอย่างล้อเลียนเบาๆ นางยกมือขึ้นตบมือข้างหนึ่งของเขาที่พาดอยู่เอวสองสามที “เอาเถอะ ข้าจะปล่อยให้เจ้านอนไปก่อน” เขาหอมแก้มนางแรงๆ ก่อนจะพิงหลังกับผนังรถม้าหลับตางีบสักหน่อย คืนแรกระหว่างเขากับนางช่างหอมหวานเย้ายวนใจ เสียดายที่อยู่ระหว่างเดินทางไม่เช่นนั้นเขาอยากจะปิดห้องอยู่กับนางสักสามวันสามคืน ชายหนุ่มนึกถึงเรือนสุขสงบที่ห่างไกลผู้คนของตนเอง กลับจากเมืองฉู่จิ้งเขาจะปิด