บททั้งหมดของ ฮูหยินของแม่ทัพจี: บทที่ 91 - บทที่ 100

“คงเป็นนาง ขโมยกลับไปให้กัวเยี่ยนสือ ไข่มุกสวรรค์กินแล้วจะต้องใช้ความเย็นช่วยดับความร้อนรุ่มในร่างกาย เมื่อคืนข้าสอบสวนนางแล้วเรื่องที่นางเดินได้ก่อนหน้านี้” ลี่เทียนเป่ายิ้มละไม “อย่าบอกนะว่าจะเจ้าสอบสวนนางบนเตียง” “เอ๊ะ! เหล่าลี่ เจ้าแสนรู้เสียจริง” “เหล่าจี แสนรู้ใช้กับสัตว์นะ​ อย่างข้าต้องเรียกว่ามากปัญญา” จีหลุนแสร้งทำหน้านิ่ง “คนโสดอย่างเจ้าไม่ควรรู้กับข้าหรอก เอาเป็นว่า ผู้เฒ่าโอสถได้ทำยาปลุกวิญญาณให้นางกินตั้งแต่ตอนที่นางยังเด็ก ยานั่นทำให้นางเดินได้เป็นปกติชั่วคราว แต่ระยะหลังยาได้ผลน้อยลงเรื่อยๆ นางบอกว่าเม็ดสุดท้ายนางกินเข้าไปก่อนวันที่มีการสู้รบ ที่ผ่านมานางได้อาศัยยานั่นเพื่อให้ตนเองได้ฝึกวรยุทธ์และปรากฎตัวในฐานะบุตรชายของหัวหน้าโดยต้องปิดหน้าเอาไว้” “แล้วกัวเยี่ยนสือเล่า?” “คนผู้นั้น แค่ยื้อชีวิตกลับมาได้ก็ดีแล้ว ยาอื่นๆ ไม่เคยได้ผลอีกเลย” กุนซือหนุ่มได้ยินก็ร้องเอะอะ “แสดงว่านางกินเข้าไปแล้วบุกจวนสกุลจิ้นน่ะสิ เป็นเพราะยาปลุกวิญญาณนั้นหมด มิน่า....วันต่อมานางถึงไม่มีแรงจะใ

กัวเอินถงทำหน้าเหวอ นางรีบแก้ต่างช่วยสามี “ท่านพ่อเจ้าคะ หากไม่ได้ท่านพี่ ไข่มุกสวรรค์เม็ดนี้ก็คงไม่อาจจะเอากลับมาให้พี่เยี่ยนสือได้” “อือ...” กัวเฉิงสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เขาไม่อยากได้ยินว่าจีหลุนเป็นผู้มีพระคุณกับครอบครัวของตน “แล้วนี่ กองทัพของเราเป็นอย่างไรบ้าง?”“ข้าให้รองแม่ทัพลู่นำทัพกลับมาแล้ว อีกสองวันก็น่าจะถึง แต่ข้าร้อนใจจึงรีบกลับมาดูอาการพี่เยี่ยนสือเสียก่อน” กัวเอินถงเล่าถึงเซียงเจียสวี่ว่าเขาเข้าไปค้นหาศิลาหิมะในเผ่าฝูซาด้วยเช่นกันหัวหน้ากัวฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ “เสี่ยวเซียงจะต้องการศิลาหิมะไปทำไม? ของสิ่งนี้ พ่อไม่เคยได้ยินว่ามีประโยชน์ในทางอำนาจหรือพลัง”จีหลุนใคร่ครวญตามคำพูดของพ่อตาของตน “เป็นไปได้หรือไม่? หัวหน้าเซียงอาจจะต้องการไปเพื่อทดลองยาบางอย่างที่ต้องรักษาด้วยความเย็นจัด”กัวเฉิงขมวดคิ้วมุ่น “อาจเป็นไปได้ เผ่าเซียนซามีสมุนไพรแปลกๆ มากมาย พวกเขาอาจจะคิดใช้ศิลาหิมะไปใช้ร่วมในการรักษา ก็เหมือนที่พวกเราใช้มันในการลดความร้อนในร่างกายของเสี่ยวเยี่ยนสือ”กัวเอินถงเล่าเรื่องในกองทัพให้บิดาฟังคร่าวๆ รวมทั้งเรื่องที่ผู้เฒ่าโอสถตามไปช่วยรัก

เด็กหญิงต้วนซวงหลุดเข้าไปในจวนสกุลเซียงได้อย่างง่ายดาย นางย่องไปตามทางเดิน แอบบ่าวรับใช้และสาวใช้ที่เดินขวักไขว่ไปจนถึงเรือนใหญ่ด้านใน สวนนั้นมีต้นไม้เล็กๆ ที่ยากจะซ่อนตัว ทว่าต้วนซวงที่เป็นเด็กหญิงแค่เพียงนั่งยองๆ ก็ไม่มีผู้มองเห็นแล้ว เด็กน้อยค่อยๆ คลานทะลุใต้สะพานทางเดินไปซ่อนที่พุ่มไม้ใกล้ห้องตำราของหัวหน้าเซียง นางค่อยๆ ยื่นศีรษะเล็กๆ ขึ้นเหนือพุ่มไม้ เมื่อมองผ่านประตูห้องเข้าไปเห็นบุรุษวัยกลางคนหน้าตาเหมือนในรูปวาดที่มารดาเอาให้ดู เด็กหญิงก็ค่อยยอบกายลงแล้วคลานกลับออกมาถึงเรือนใหญ่ด้านหน้า “เอ๊ะ! นางหนู เจ้ามาจากที่ใดกัน? ข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน” ต้วนซวงที่กำลังคลานช้าๆ พลันสะดุ้ง นางหันหลังกลับไปมอง บ่าวรับใช้ร่างใหญ่สองคนยืนเท้าสะเอวอยู่ด้านหลัง เด็กหญิงรีบทำท่าสะอึกสะอื้นในทันที “ท่าน...ท่านน้าทั้งสอง...ช่วยข้าทีเจ้าค่ะ ข้าหลงทาง” บุรุษทั้งสองเด็กหญิงแก้มยุ้ยยกมือปาดน้ำตาก็นึกสงสาร รูปร่างหน้าตาของต้วนซวงนั้นน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง พอนางทำท่าหวาดกลัวคนทั้งสองก็ยิ่งเห็นใจ “เอ๋? เจ้าหลงทางมาจากที่ใดกัน?

แสงเรื่อเรืองจากภายนอกทำให้แม่ทัพจีลืมตาตื่นขึ้นด้วยความ เคยชิน เขายื่นหน้าไปจูบขมับของภรรยาเบาๆ นางรู้สึกตัวก็คลี่ยิ้มออกมา สองตายังคงปิดทว่าปากกลับเอ่ยคำออดอ้อน “ท่านพี่ ข้ายังไม่อยากตื่นเลยเจ้าค่ะ” “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ นอนเยอะๆ ก็ดี ไม่ต้องรีบหรอก เดี๋ยวข้าจะไปดูงานข้างนอกเอง เจ้านอนต่อเถิด” ชายหนุ่มที่นอนอยู่ด้านนอกเตียงลุกขึ้นไปล้างหน้า ผลัดเสื้อผ้า ย้อนกลับมาจูบแก้มหญิงสาวที่ยังคงซุกตัวใต้ผ้าห่ม “เดี๋ยวเหย้าหลีก็คงจะมาดูแลเจ้า ข้าต้องไปก่อนล่ะ” “เจ้าค่ะ ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” “อืม...ไม่ต้องเป็นห่วง” เหย้าหลีมองเห็นแม่ทัพจีเดินออกจากเรือนพัก นางก็รีบเดินไปเคาะประตูห้องนอนของกัวเอินถง คนที่นอนสบายอยู่บนเตียงจึงส่งเสียงอนุญาตให้นางเข้าไปข้างในกัวเอินถงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็มานั่งหารือกับเหย้าหลี พลันมีเสียงฝีเท้ากระโดดตุบมาด้านหลังหน้าต่าง กัวเอินถงที่หูไวรีบส่งสัญญาณให้เหย้าหลีออกไปดู องครักษ์หญิงคว้ากระบี่แล้วแง้มหน้าต่างเบาๆ “ท่านผู้เฒ่า เหตุใดจึงไม่เข้ามาทางประตูดีๆ เล่าเจ้าคะ?” “นี

“ตกลงเจ้าจะแดกดันข้าหรือจะดื่มกับข้า?”“ดื่มขอรับ”“เหอะ! ก็แค่นั้นล่ะ แล้วยังจะปากดี ส่งจอกมา” ผู้เฒ่าโอสถเชิดหน้าเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตนเองเป็นคนที่เหนือกว่าลี่เทียนเป่าก็ตอนมีสุราดียังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้รินสุราให้กัน ใบหน้ากลมเล็กก็แทรกเข้ามาระหว่างคนทั้งสอง ต้วนซวงส่งเสียงใสๆ แทรกขึ้นมาทันที“ดื่มสุราระหว่างเดินทางไม่ดีนะเจ้าคะ ท่านแม่ข้าสอนเอาไว้” ดวงตาใสแจ๋วของเด็กหญิงต้วนซวงจ้องหน้าลี่เทียนเป่าสลับกับผู้เฒ่าโอสถ “พี่เสี่ยวลู่ ท่านเองก็ยังเป็นเด็ก ไม่ควรดื่มสุรานะเจ้าคะ”ลี่เทียนเป่าอ้าปากค้าง หันไปมองผู้เฒ่าโอสถ “นี่ท่าน ท่านให้เสี่ยวซวงเรียกว่าพี่เลยหรือ?”“เจ้าดูหนังหน้าข้าสิ จะไปบอกเด็กให้เรียกข้าว่าปู่หรือไร? ปกติผู้อื่นก็เรียกข้าว่าเสี่ยวลู่อยู่แล้ว เสี่ยวซวงเห็นเข้าพอดีก็เลยเรียกข้าแบบนั้น จะว่าไปข้าภูมิใจอยู่นะที่ได้เป็นพี่เสี่ยวลู่ของนางหนูตัวน้อยนี่”“เหอะ! ผู้เฒ่าลู่ อย่าหลอกตัวเองเลย อายุท่านปูนนี้แล้ว บอกความจริงเสี่ยวซวงดีหรือไม่? หรือว่าท่านคิดจะปลอมตัวเป็นหนุ่มน้อยอย่างนี้ไปตลอด”“ข้าไม่ได้ปลอมตัวสักหน่อย เจ้าดูสิ ข้านี่ล่ะพ่อหนุ่มน้อยตัวจริง เจ้าดูผิวหน้าผ่อง