บททั้งหมดของ ฮูหยินของแม่ทัพจี: บทที่ 61 - บทที่ 70

กัวเอินถงเปิดประตูบานหนึ่งมองการต่อสู้ที่หน้าเรือน จีหลุนเห็นภรรยาตนเองนั่งดูอยู่ก็แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ เขาคิดว่านางน่าจะเคยเห็นฝีมือของกัวเยี่ยนสือแฝดผู้พี่อยู่บ่อยๆ แต่ยังไม่เคยเห็นฝีมือของเขา ชายหนุ่มจึงตั้งใจทำให้นางได้เห็น นางจะได้ชื่นชมเขามากกว่าพี่ชายของนาง เขากำจัดนักฆ่าไปสองคนในเวลาอันรวดเร็ว กัวเอินถงรู้ว่าสามีจงใจแสดงฝีมือจึงปรบมือและร้องให้กำลังใจเขาเสียงดัง “ท่านพี่ สู้! สู้!” ยิ่งได้ยินเสียงภรรยา จีหลุนยิ่งรู้สึกว่าพลังของตนเองเพิ่มพูน เขาตวัดกระบี่ซ้ายขวาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงนกหวีดดังยาวขึ้นครั้งหนึ่ง นักฆ่าเพิ่มจำนวนขึ้นมาอีกร่วมยี่สิบคน ซางอวี่กับทหารหน่วยสิบพยัคฆ์สองคนวิ่งเข้ามาช่วย ทว่าจำนวนของ นักฆ่าเหล่านั้น กัวเอินถงดูแล้ว หากสามีของนางจะเอาชนะให้ได้ทั้งหมดก็คงจะหมดแรงไปอีกมากหญิงสาวใช้มือพลิกที่เท้าแขนข้างขวาออก หยิบตลับยาขึ้นมาป้ายมือขวาของตน ก่อนจะใช้เข็มพิษต้องทายาป้องกันพิษเสียก่อน นางหยิบเข็มใหญ่ขนาดยาวราวสองชุ่นขึ้นมาเสียบใส่กระบอกยิงอันเล็ก ดันกลไกปลายกระบอกอย่างแรง เข็มเล็กๆ พวกนั

บุรุษร่างใหญ่ใบหน้าดุที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้บนแท่นสูงกลางห้องโถงมองมายังบุตรสาวด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้ง ตั้งแต่นางเดินทางไปยังแคว้นหมิงก็ส่งจดหมายกลับมาบอกข่าวเพียงฉบับเดียว หยวนจู้เข็นรถของกัวเอินถงไปใกล้บัลลังก์ของผู้นำห้าเผ่า“กัวเอินถง คารวะท่านพ่อ” ธิดาคนเดียวของกัวเฉิงค้อมศีรษะคารวะหัวหน้าเผ่าเหลียนซาลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้ มือใหญ่ของเขากุมมือบุตรสาวไว้นิ่ง “เสี่ยวถง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”“ภารกิจที่ท่านสั่ง ข้าทำได้ครบถ้วนเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงดังฟังชัดทหารของแคว้นหมิงต่างเข้าใจกันว่านางหมายถึงการแต่งงานกับแม่ทัพจีและพากองทัพภายใต้การนำของสามีเข้ามาในเซี่ยงซาวาน“คารวะท่านผู้นำห้าเผ่าขอรับ ข้าจีหลุนเป็นผู้นำทัพในครั้ง” จีหลุนพยายามแสดงความนอบน้อมอย่างพอเหมาะ ครั้งนี้เขามีฐานะเป็นทั้งแม่ทัพและสามีของกัวเอินถง ต้องระวังท่าทีไม่ให้มากเกินไปหรือน้อยเกินไปท่านกัวเฉิงปรายตามองแม่ทัพแคว้นหมิง เขาจำต้องทนกล้ำกลืนให้บุตรสาวไปขอแต่งงานกับคนผู้นี้ก็เพื่อรักษาชีวิตคนในเผ่า มองแล้วก็ขัดหูขัดตายิ่งนัก ยากจะยอมรับเอาศัตรูมาเป็นบุตรเขย“แม่ทัพจี ทัพของเจ้ากับทัพของบุตรชายข้ารบรากันมานานป

จีหลุนกลับไปยังจวนหัวหน้ากัวอีกครั้ง เขาทำหน้าหนานั่งจิบชาอ่านหนังสือรอภรรยาอยู่ที่ห้องโถง พ่อบ้านประจำจวนได้แต่ยืนเฝ้าทำตาปริบๆ พอเห็นว่าแม่ทัพใหญ่แคว้นหมิงไม่ยอมกลับไปค่ายจึงไปเรียนให้หัวหน้ากัวที่อยู่เรือนด้านหลังกับฮูหยินและบุตรสาวได้ทราบ“แม่ทัพจียังไม่กลับอีกหรือ?”“ขอรับ นั่งอยู่หนึ่งชั่วยามแล้วนะขอรับ”กัวเอินถงเริ่มกระสับกระส่ายนางนึกเป็นห่วงสามี เมื่อคืนต้องนอนบนเตียงเพียงลำพัง นางนอนพลิกตัวไปมากว่าจะหลับก็ใช้เวลานาน กัวฮูหยินมองดูบุตรสาวที่ดูไม่นิ่งก็ยิ้มน้อยๆ“เจ้าเป็นห่วงจีหลุนล่ะสินะ” นางหันไปหาหยวนจู้ “เจ้าพาฮูหยินน้อยไปเสียเถิด อย่าให้ท่านแม่ทัพรอนาน”หัวหน้ากัวทำหน้าฮึดฮัด “ไม่ต้องไป เขาอยากรอก็ปล่อยเขาไป”“ท่านพี่ ลูกเราแต่งงานแล้วนะเจ้าคะ หน้าที่ของนางก็คือการดูแลสามี ในเมื่อเขาดูแลลูกเราดีถึงเพียงนี้ ให้เขาได้สมใจเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้เชียวหรือ?”กัวเฉิงที่ความจริงเกรงใจภรรยาได้แต่เบือนหน้าหนี ไม่กล้าโต้แย้งมากกว่านั้นเพราะกลัวกัวฮูหยินจะโกรธ หยวนจู้ยื่นมือสองข้างจับรถเข็นของนายหญิงน้อยของตนเอาไว้ไม่กล้าขยับมองหน้ากัวฮูหยินนิ่ง“ไปเถอะหยวนจู้”“เจ้าค่ะ”กัวเอินถงไม่อยา

“หากเจ้าแน่จริงก็ฆ่าข้าเสียเถอะ!” กัวเยี่ยนสือที่ถูกปลายง้าวจ่ออยู่ที่ลำคอเชิดหน้าขึ้น จ้องตาจีหลุนอย่างไม่ลดละ จีหลุนชะงักไปครู่หนึ่ง เป็นเพราะช่วงคิ้วและดวงตาของกัวเยี่ยนสือที่ไม่ได้ถูกปิดเอาไว้นั้นเหมือนกันกับกัวเอินถงยิ่งนัก ทำให้จีหลุนรู้สึกลังเล “ข้าเหมือนกับเสี่ยวถงมากล่ะสิ เจ้าจึงไม่กล้าจะฆ่าข้า” กัวเยี่ยนสือถือโอกาสที่จีหลุนลังเล ใช้เท้าเตะปลายง้าวออกแล้วโถมร่างเข้าไปใช้ปลายมือบีบคอแม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นหมิงอย่างแรง “อึก! อึก!” เขาถูกบีบคอจนออกเสียงไม่ได้ ชั่วครู่ความร้อนสายหนึ่งก็แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายของจีหลุน ความวูบวาบที่เกิดขึ้นทำให้ขนทั่วร่างของแม่ทัพจีลุกชันขึ้นพร้อมกัน ในหัวของเขาเกิดภาพตนที่กอดจูบกับบุรุษตรงหน้าที่มีหน้าตาเหมือนกับกัวเอินถง จีหลุนผงะ เขาตกใจที่ตนรู้สึกอยากจะร่วมรักกับกัวเยี่ยนสือจนร้องลั่น “ไม่!” เสียงร้องลั่นของจีหลุนทำให้จิ่งอี้ที่นอนเฝ้ากัวเยี่ยนสืออยู่ตั่งเอนหลังหน้าห้องนอนรีบผลักประตูเข้าไป “ท่านชาย เกิดอันใดขึ้นขอรับ?” จีหลุนผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื

“เจ้านี่...เป็นพยาธิในท้องข้าหรือไร? มองออกไปเสียทุกเรื่อง” “นี่อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ฮูหยินน้อยต้องบีบให้ท่านแต่งงานด้วย พี่ชายของนางยามนี้อาจจะไม่อาจสู้รบได้เหมือนในอดีต เมื่อรู้แน่ว่าเผ่าฝูซากำลังวางแผนร้ายพวกเขาจึงมองเห็นแม่ทัพใหญ่อย่างเจ้าเป็นหมากตัวสำคัญ” ลี่เทียนเป่าปรายตามองสหาย “ได้ยินอย่างนี้แล้ว เจ้าเจ็บปวดใจหรือไม่?” “อืม...ก็เจ็บเหมือนกันนะ” แม้ปากจะเอ่ยเช่นนั้น แต่สีหน้าของแม่ทัพใหญ่กลับไม่เปลี่ยน “แต่คิดไปอีกแง่หนึ่ง หากพี่ชายของนางไม่บาดเจ็บ ข้ากับเสี่ยวถงก็ไม่ได้แต่งงานกัน อาการนั่นก็อาจจะไม่หาย” จีหลุนนึกถึงรอยบนหน้าอกของเขากับนางกัวเอินถงไม่รู้เรื่องการผูกชะตาตายระหว่างเขากับนางมาก่อน หากว่าในช่วงที่จีหลุนกับกัวเยี่ยนสือสู้รบกัน หากฝ่ายนั้นฆ่าเขาตายในสนามรบ กัวเอินถงผู้เป็นน้องฝาแฝดของกัวเยี่ยนสือก็จะต้องตายด้วย นับว่าสวรรค์ยังเมตตา ทำให้พี่ชายของนางฆ่าเขาไม่สำเร็จ ...เรื่องความตายระหว่างเขากับนาง เขากำชับให้นางเก็บไว้เป็นความลับเพราะไม่รู้ว่าผู้อื่นจะนำเงื่อนไขนี้มาใช้ทำลายคนทั้งสองเมื่อใด...