บททั้งหมดของ ฮูหยินของแม่ทัพจี: บทที่ 71 - บทที่ 80

“นั่นน่ะสิ เดินทางมาสองวันเพิ่งจะเห็น พี่ชายของภรรยาข้า ช่างเป็นคนประหลาดเสียจริง” ลี่เทียนเป่ามองแผ่นหลังของบุรุษผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ของห้าเผ่า “ข้าว่าเขาแค่ดูตัวหนากว่าฮูหยินน้อยนิดหน่อยเอง” “อืม เจ้าไม่เห็นคิ้วกับตานั่นหรือ? หากบอกข้าว่าเป็นคนๆ เดียวกัน ข้าก็เชื่อ” พูดจบ จีหลุนก็นึกถึงฝันประหลาดทั้งสองครั้งของตน การที่เขาฝันว่าตนเองได้กอดจูบลูบคลำกับกัวเยี่ยนสือ น่าจะเกี่ยวข้องกับกัวเอินถง เป็นเพราะคนทั้งสองคล้ายกันมากจนเกินไป “เจ้าคงไม่ได้เห็นหน้ากัวเยี่ยนสือแล้วคิดถึงภรรยาหรอกนะ” “เหลวไหล!” จีหลุนที่กำลังคิดถึงเรื่องความฝันของตนถึงกับเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ “เจ้าทหารผู้นั้น ข้าว่ารูปร่างและท่าทางดูคุ้นๆ นะ” จีหลุนมองตามสายตาของลี่เทียนเป่าไป ทหารรูปร่างผอมบางผู้นั้นดูคุ้นตาจริงอย่างที่กุนซือลี่ว่า “พวกเขาพูดคุยอันใดกัน?” ลี่เทียนเป่าผู้มีวิชาสังเกตท่าทาง มองริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงของคนทั้งสองแล้วพลันผงะ “เหล่าจี นั่นมันเหย้าหลีนี่? เหตุใดนางจึงออกมารบด้วยเล่า?” “เจ้าแน่ใจหรือว

“ท่านพ่อเจ้าคะ ผู้เฒ่าโอสถยังไม่กลับมาอีกหรือ?” สีหน้าของกัวเอินถงตื่นตระหนก เดิมทีกำหนดของคนผู้นั้นบอกเอาไว้ว่าจะกลับมาเซี่ยงซาวานในเดือนนี้ หากว่านางไม่มียาปลุกวิญญาณจะทำเช่นใด? กัวเถิงส่ายหน้า เขาเองก็หนักใจมากเช่นกัน หากกัวเอินถงไม่มียาปลุกวิญญาณนางจะออกรบได้อย่างไร? ชายวัยกลางคนมองบุตรสาวด้วยความกังวลใจ ยานั่นทีแรกที่กัวเอินถงกินเข้าไป ทำให้นางเดินได้ถึงสามวันแต่ภายหลังกลับค่อยคุณภาพลดลงจากสามวันลดลงเป็นสองวัน หนึ่งวัน และยาขวดสุดท้ายนั่น ใช้ได้ผลเพียงสองชั่วยาม“ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ตั้งแต่เขาจากไปก็ยังไม่เคยส่งข่าวกลับมาเลยสักครา ผ่านไปร่วมครึ่งปีแล้ว พ่อเองก็หนักใจยิ่ง”“ห้าเม็ดนั้น บัดนี้ก็เหลือเม็ดสุดท้ายแล้ว ไข่มุกสวรรค์ที่กินเข้าไปก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้ผล” สีหน้าของกัวเอินถงไม่สู้ดี“พ่อรู้ เจ้าลำบากมากนัก รองแม่ทัพลู่ต้องช่วยเจ้าได้แน่” กัวเฉิงที่วางศิลาหิมะเอาไว้ในหีบแล้วหันมาตบบ่าบุตรสาวเบาๆนางมองไปยังพี่ชายที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ตั้งแต่ตอนอายุสิบขวบ นางกับกัวเยี่ยนสือถูกวางยาพิษ ทั้งสองได้รับบาดเจ็บพร้อมกัน ทว่าเป็นกัวเยี่ยนสือที่อาการหนัก

“เห็นท่าพวกมันคงคิดจะหนีไปเมืองโบราณ” จิ้นฮ่าวเฉินมองดู ซากระเกะระกะของเมืองโบราณที่อยู่ไม่ไกลนักฝุ่นทรายกระจุยกระจายตลบไปทั่วบริเวณ ทั้งม้าศึกและพลทหารหลายพันคนภายใต้การบัญชาการของจีหลุน พุ่งตรงไปยังกองพลใหญ่เบื้องหน้าแม่ทัพกัวนั่งอย่างองอาจบนหลังม้าตัวใหญ่ขนาบด้วยรองแม่ทัพทั้งสี่ ม้าศึกของเผ่าเซียนซาวิ่งบนทะเลทรายในบริเวณนี้ได้ แต่หากจะเดินทางไกลกว่านี้ไม่เหมาะนัก ก่อนรุ่งสาง หัวหน้าเผ่าเซียนซาเพิ่งส่งม้าฝูงใหญ่มาส่งให้ อูฐที่นำพาทัพของสี่เผ่าเดินทางมานั้นถูกนำไปซ่อนเอาไว้ในที่ปลอดภัย“มีที่เดียวที่พวกมันจะตั้งทัพได้ คนไม่ถึงสองหมื่น ไม่อาจจะต้านทัพของพวกเราได้” จิ้นฮ่าวเฉินเอ่ยด้วยความมั่นอกมั่นใจรอบๆ เผ่าเซียนซาเป็นทุ่งนา ไม่เหมาะกับการตั้งค่ายเพื่อการสู้รบ เผ่านี้เพาะปลูกได้พอแบ่งสรรปันกินภายในเผ่า พื้นที่อีกส่วนมีภูเขาเล็กๆ จำนวนมากที่ผุดขึ้นมากลางที่ราบ เขาพวกนี้มีสมุนไพรหายากอยู่มากมายและนั่นก็คือสิ่งที่เผ่าเซียนซานำออกไปเร่ขาย พอขายได้ก็นำเอาสินค้าอื่นๆ จากแดนไกลกลับเข้ามาในดินแดนเซี่ยงซาวาน ชนเผ่านี้จึงค่อนข้างร่ำรวยจิ้นเสี่ยวชวนรู้ว่ากองทัพหมิงไม่อาจจะตั้งค่ายอยู่รอบๆ

“ท่านแม่ทัพ แม้ว่าพวกมันจะใช้กลลวงตาแต่พวกเราก็ไม่ควรประมาทนะขอรับ อย่างไรเสียฝ่ายนั้นก็มีแม่ทัพจีของค่ายพยัคฆ์ไฟอยู่ด้วย และตอนนี้กำลังตีขนาบข้างทัพหน้าของเราจนแตกกระจุย” จิ้นหยางฟังรายงานแล้วมือที่กำด้ามกระบี่สั่นระริก “พวกเจ้า พวกเจ้ามันไม่เอาไหน ปกป้องลูกชายของข้าเอาไว้ไม่ได้” จิ้นฮ่าวเฉินเดือดดาลเขาร้องขอให้บิดานำทหารที่เหลือสู้ต่อ ทว่าขุนศึกหลายคนกลับคัดค้าน เมื่อเห็นว่าได้ไม่คุ้มเสีย จิ้นหยางจำยอมเชื่อเหล่าขุนศึก ถอยทัพออกไปจากทะเลทรายก่อน “จริงของพวกเจ้า ไม่รู้ว่าเหลียนซาจะใช้กลศึกในทะเลทรายอย่างไรบ้าง? หากไม่ได้มีเพียงกลลวงตา เกรงว่าทัพของเราจะย่อยยับไปจริงๆ” เมื่อได้ยินเสียงแตรสั่งให้ถอยทัพ ทหารของฝ่ายฝูซาก็ค่อยๆ ถอนตัวออกไปจากทะเลทรายเข้าไปยังเขตแผ่นดินของเซียนซา การสู้รบครั้งนี้กินเวลาไปร่วมสามชั่วยาม กัวเอินถงกับรองแม่ทัพทั้งสี่ช่วยทหารของตนจัดการกับศัตรูที่ถอยหนีไม่ทันจนเรียบร้อย นางรู้สึกว่าขาของตนเริ่มชามากขึ้น รองแม่ทัพลู่เห็นนางค่อยๆ ชะลอการตวัดดาบก็รีบหันมาถาม “ท่านแม่ทัพ เป็นอย่างไร

เซียงเจียสวี่มองดูมือของกัวเยี่ยนสือ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสวมถุงมือออกมาประชุมก็นึกสงสัย มือเรียวขาวคู่นั้นช่างคล้ายกับมือของกัวเอินถงที่เขาเคยเห็นในวังจีเหลือเกิน ครั้นประชุมเสร็จ เขาก็ยังไม่ยอมกลับ เซียงเจียสวี่พยายามถามถึงกัวเอินถงกับกัวเยี่ยนสือ แต่เหย้าหลีมาขัดจังหวะ “คุณชายเซียง ขออภัยที่ต้องเสียมารยาทนะเจ้าคะ แม่ทัพกัวได้รับบาดเจ็บ คงต้องกลับไปพักผ่อนแล้ว” “เจ้าบอกว่าตนเองบาดเจ็บที่ขา ถูกอาวุธใดหรือ?” จีหลุนที่กำลังจะหันหลังออกจากห้องประชุม หยุดยืนฟัง เขาเองก็สงสัยเหมือนกันแต่ยังไม่สบโอกาสจะถามไถ่ “ช่วงที่ฝุ่นทรายปรากฏ ข้าไม่ทันระวัง ถูกลูกเกาทัณฑ์เข้าไป ดีที่ไม่มีพิษแต่เพราะโดนจุดสำคัญ ข้าจึงยังเดินไม่ไหว อีกไม่นานอาการก็คงดีขึ้น ท่านไม่ต้องเป็นห่วง” แม่ทัพกัวพยักหน้าด้วยท่าทางเนือยๆ เซียงเจียสวี่จึงผงกศีรษะร่ำลา “ถ้าอย่างนั้น ข้าไม่รบกวน ให้เจ้าพักผ่อน” ลี่เทียนเป่าที่ยืนอยู่ข้างหน้าแม่ทัพจีก็พลอยชะงักฝีเท้า พอทั้งสองเดินออกจากห้องประชุม จีหลุนจึงเล่าสิ่งที่เขาสงสัยให้กับกุนซือหนุ่มฟัง