บททั้งหมดของ ฮูหยินของแม่ทัพจี: บทที่ 1 - บทที่ 10

รถม้าคันเขื่องแต่มิได้ตกแต่งหรูหราคันนั้นจอดที่หน้าประตูใหญ่จวนสกุลจี บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูด้านหน้าจำได้ก็รีบวิ่งลงมารอต้อนรับ จีหลุนก้าวลงมาก่อนเป็นคนแรก ลี่เทียนเป่าเดินยิ้มๆ ลงมายืนอยู่ข้างหลัง “ท่านชายขอรับ ท่านกั๋วกงรออยู่” ลี่เทียนเป่าชะงัก เอียงหน้าไปกระซิบ “เหล่าจี เจ้าแจ้งทางบ้านไว้หรือ?” แม่ทัพหนุ่มส่ายศีรษะ กุนซือลี่ถึงกับขมวดคิ้ว เขาเคยได้ยินเรื่องราวของสกุลจีมาไม่น้อย สกุลจีไม่อยู่ในสายอำนาจอย่างตระกูลอื่นที่ร่วมก่อตั้งแคว้น ทั้งยังกล่าวกันว่า...มีความลับซ่อนอยู่มากมาย ...ฝู่กั๋วกง จีจิงเทียนผู้เป็นบิดาของจีหลุนคือผู้สืบทอดวิชาคำนวณดวงดาว... ลีเทียนเป่าเคยมาพักที่นี่ครั้งเดียว ฝู่กั๋วกงแม้จะดูใจดีแต่ก็มิได้เข้าถึงตัวได้ง่าย เขาถูกแยกให้ไปพักที่เรือนรับรองแขกที่อยู่ห่างจากเรือนพักของจีหลุนไปไม่ไกลนัก คราวนั้นมีโอกาสได้นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับเจ้าของบ้าน ทว่าบนโต๊ะอาหารกลับเงียบงัน จีหลุนเตือนเขาเอาไว้ก่อนแล้วว่าครอบครัวของเขาจะไม่พูดคุยระหว่างรับประทานอาหาร แต่ลี่เทียนเป่ากลับรู้สึกว่าคนสกุลจีไม่ต้อ

ได้ยินสหายกล่าวเช่นนั้น จีหลุนถึงกับใบหน้าอึมครึมลงไปอีกหลายส่วน เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท มัวแต่ห่วงเล่ห์เหลี่ยมกลโกงของศัตรู “เอ๊ะ! จริงด้วย ข้ายังไม่ได้เห็นใบหน้านางชัดๆ เลยสักคราว นางเอาแต่อ้างว่าเป็นธรรมเนียมของเผ่าที่ไม่อาจจะเปิดหน้าให้บุรุษเห็นได้ หากว่าความจริงนางขี้ริ้วขี้เหร่ล่ะก็ มิใช่ว่าข้าได้ภรรยาทั้งทีทั้งพิการทั้งขี้ริ้วหรอกหรือ?” ลี่เทียนเป่ามองซ้ายมองขวาก่อนจะกัดฟันพูดกับสหาย “เหล่าจี การที่เจ้าได้รับสมรสพระราชทานครั้งนี้ก็ไม่นับว่าเสียเปรียบหรอกกระมัง เดิมเจ้าก็มีอาการบาดเจ็บนั่นอยู่แล้ว เจ้าแต่งกับนางที่เป็นคนพิการก็ไม่ต้องร่วมรัก ดีแล้วจะได้ไม่มีผู้ใดรู้ความลับของเจ้า” จีหลุนแสยะยิ้ม “หึ! เพราะความแค้นนี้นี่ล่ะ ข้าจึงอยากจะฆ่าพี่ชายของนางให้ตายคามือ ไหนเลยจะอยากแต่งไปร่วมเครือญาติ” กุนซือหนุ่มพลันนึกได้อย่างหนึ่ง “เหล่าจี นี่มิใช่ว่า กัวเยี่ยนสือรู้เรื่องที่เจ้าบาดเจ็บตรงนั้นหรอกนะ? ที่ส่งน้องสาวมาแต่งงานกับเจ้าก็เพราะเรื่องนั้น” แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอดๆ “มันคิดจะเยาะเย้ยข้าอย่างนั้นหรือ?”

หลังจากที่กราบทูลขอสมรสพระราชทานกับจีหลุนได้สำเร็จ กัวเอินถงก็ขอให้แคว้นหมิงส่งทหารเข้าไปรักษาความสงบเรียบร้อยในดินแดนเซี่ยงซาวาน หมิงฮ่องเต้ทรงพอพระทัยยิ่ง การสู้รบที่ยืดเยื้อยาวนานที่ผ่านมา ทัพแคว้นหมิงไม่อาจจะลุกล้ำเข้าไปในดินแดนเซี่ยงซาวานได้ เป็นเพราะที่ตั้งถูกบดบังเอาไว้ด้วยเนินทรายหลายพันลูกบัดนี้มีผู้ยินดีจะเปิดเผยเส้นทางเข้าเซี่ยงซาวานเพื่อให้ทหารแคว้นหมิงเข้าไปรักษาความสงบ ช่างน่ายินดีนัก“เจิ้นให้สัญญาว่าทหารของแคว้นหมิงจะไม่สร้างความลำบากให้กับชนทั้งห้าเผ่า ขอเพียงมอบบรรณาการอย่างครบถ้วนทุกปี พวกเจ้าจะได้อยู่อย่างสันติ”“ขอบพระทัย เพคะ”“ถ้าอย่างนั้น เจ้าไปพักผ่อนเถิด อีกสิบห้าวันพิธีแต่งงานระหว่างเจ้ากับแม่ทัพจีต้องเรียบร้อยอย่างแน่นอน ระหว่างนี้เจิ้นจะสั่งการไปยังกองทัพพยัคฆ์ไฟให้เตรียมคนเอาไว้” เมื่อกลับเข้าไปยังที่พัก กัวเอินถงล้มตัวลงนอน นางรู้สึกอ่อนล้าไปทั้งกายทั้งใจ ความวุ่นวายในห้าชนเผ่าแต่เดิมเหมือนจะเป็นเพียงความขัดแย้งเล็กๆ แต่บัดนี้รอยร้าวยากเกินจะสมานนางกับผู้ติดตามรอนแรมมายังเมืองหลวงแคว้นหมิงด้วยความเร่งรีบ นอกจากพักม้าแล้วก็ไม่กล้าแวะนอนค้างอ

ขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดจนชาวบ้านต่างพากันออกมารอดูด้วยความตื่นเต้น วังจีที่กว้างขวางใหญ่โตและดูลึกลับกำลังจะมีงานมงคลครั้งที่สอง ชนชั้นสูงในเมืองหลวงต่างพากันถือโอกาสนี้เข้าร่วมงาน พวกเขาอยากเห็นว่าในวังจียามนี้เป็นอย่างไรบ้าง?ห้วงปัจจุบันในสี่สกุลหลักของแคว้นหมิง มีเพียงสกุลจีที่ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้อื่น ฝู่กั๋วกงในฐานะเสาหลักไม่มีอนุภรรยาและยังให้น้องชายต่างมารดาที่เกิดจากอนุภรรยาแยกออกไปตั้งจวนของตนเอง วังจีจึงไม่ค่อยมีคนไปมาหาสู่ มีเพียงท่านหญิงจีลี่อิงที่พาลูกๆ มาเยี่ยมบิดามารดางานเลี้ยงสังสรรค์ในเมืองหลวง สกุลจีจะทำเพียงรับบัตรเชิญเอาไว้และส่งของขวัญตอบแทนน้ำใจแต่ไม่เคยเดินทางไปร่วมงาน“ถึงบ้านเจ้าสาวแล้ว!” เสียงตะโกนของคนหน้าขบวนดังขึ้นเรือนพักรับรองของราชทูตถูกกำหนดให้เป็นบ้านเจ้าสาว เกี้ยวแปดคนหาบและขบวนรับเจ้าสาวของจีหลุนจึงต้องเดินทางมารับกัวเอินถงใกล้วังหลวง จีหลุนในชุดแดงปักดิ้นสีทองทั้งตัว งามสง่าผึ่งผาย ร่างของเขาสูงเด่น ไม่บางและไม่หนาจนเกินไป คิ้วกระบี่ จมูกโด่งได้รูป นัยน์ตาหงส์ ยามนั่งอยู่บนหลังม้าก็ดึงดูดสายตาทุกผู้คน พอลงจากหลังม้าก็ยิ่งดูองอาจ

ชายหนุ่มมองเอี๊ยมสีชมพูกลีบบัวแล้วกลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง เขาหันไปหยิบเสื้อนอนมาสวมให้นาง “ข้าก็แค่เปลี่ยนชุดนอนให้เจ้า”“เรื่องนี้...ข้าทำเองได้” นางเถียงเสียงอ่อยๆ“ในฐานะสามี ให้ข้าทำ” เขายกยิ้มมุมปาก “ชุดของเจ้าหลายชั้นเหลือเกิน” ความจริงที่เขาทำเช่นนี้ นอกจากจะทดสอบร่างกายของตนเองแล้ว ยังเป็นการตรวจว่านางได้แอบนำเอาอาวุธเข้ามาด้วยหรือไม่? หากคืนแรกนางคิดจะลอบสังหารเขาล่ะก็ เขาอาจจะได้นอนเป็นศพเฝ้าห้องหอ ผ้าห่มที่เขาสะบัดออกเปิดเผยให้รู้ว่าไม่มีสิ่งใดซ่อนอยู่ในเตียง ก่อนจะเข้าหอ พ่อบ้านต้วนแอบกระซิบบอกเขาแล้วว่าตรวจห้องหอเรียบร้อย เรื่องพวกนี้คนในครอบครัวของเขารอบคอบนัก “เจ้านอนได้แล้ว” น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม “อ้อ...อีกอย่าง ต่อไปเจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านพี่” “เจ้าค่ะ” กัวเอินถงไม่กล้าเงยหน้ามองเขา นางค่อยๆ กระเถิบตัวแล้วนอนหันหลังให้ นางรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวราวจะลุกไหม้ เมื่อครู่เขาได้เห็นร่างกายของนางแล้ว นางพยายามข่มใจนอนให้หลับ นางรู้สึกเจ็บใจที่ถูกเขาจับถอดเสื้อผ้า ‘คนบัดซบ! ข้าคิดว่าเจ้าเป็นบุรุษที่ทำเรื