جميع فصول : الفصل -الفصل 60

พ่อบ้านต้วนตื่นมาในตอนเช้า พอเดินลงจากเรือนเพื่อไปทำงานก็เห็นสายตาของบ่าวรับใช้มองตนด้วยสายตามีเลศนัย เขานึกสงสัยแต่ยังไม่มีเวลาจะไต่ถาม กระทั่งมาเจอหมัวมัวกู่ “ต้วนชาง ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นบุรุษหลงใหลในตัวสตรีมากถึงขนาดต้องลอบตามนางไปโรงอาบน้ำ เจ้ากับนางกำลังจะแต่งงานกันแท้ๆ ไม่น่าต้องทำเช่นนี้ อีกแค่ไม่กี่วัน เจ้าก็อดทนไม่ได้เชียวหรือ?” “ข้า....” “เจ้าหมดสติอยู่ในโรงอาบน้ำตอนที่นางกำลังจะเปลื้องผ้า ข้าล่ะอายคนทั้งจวนแทนเจ้าเสียจริง” ต้วนชางหน้าเสีย เขาโดนเหย้าหลีตลบหลังอีกแล้ว อุตส่าห์จะไปตามสืบพฤติกรรมของนางแท้ๆ สุดท้ายก็เสียรู้นางอีกจนได้ เขาสุดปัญญาจะแก้ตัวเพราะสถานการณ์ของเขาก็เหมือนกับหลังชนฝา ไป๋ฉางชิงผู้ช่วยพ่อบ้านเดินมาใกล้พอดี “พ่อบ้านต้วนท่านมาแล้วหรือ? ท่านไม่ได้บาดเจ็บที่ใดใช่หรือไม่?” “ไม่นี่” “ดีแล้วขอรับ เมื่อคืนข้าถูกคนร้ายใช้ไม้ตีจนสลบถูกลากไปซุกไว้ในพุ่มไม้ หยวนจู้นางไปพบเข้าก็เลยเรียกให้บ่าวรับใช้ไปช่วยข้า เช้ามาก็ได้ยินว่าท่านตามแม่นางเหย้าเข้าไปในโรงอาบน้ำ นางคิดว

คืนที่สองของการรักษาขาให้กับกัวเอินถง เหย้าหลีและหยวนจู้ได้รับอนุญาตให้กลับเรือนพัก จีหลุนสั่งให้บ่าวรับใช้และสาวใช้รวมสี่คนมาเฝ้าอยู่หน้าห้องแทน สาวใช้ทั้งสองพากันไปนอนแช่น้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ เมื่อกลับจากโรงอาบน้ำมาถึงห้องนอน เหย้าหลีก็หยิบเอาสุราที่ซ่อนไว้ออกมาสองขวด “หยวนจู้พวกเรามาดื่มกันสักหน่อยเถอะ อีกไม่นานฮูหยินน้อยก็จะเดินได้เป็นปกติแล้ว ข้ารู้สึกสบายใจนัก และเรายังมียากลับไปรักษาคุณชายได้อีก” หยวนจู้ขมวดคิ้ว “ข้าชักไม่แน่ใจแล้วว่าไข่มุกสวรรค์ที่ฮูหยินน้อยได้มาเป็นของจริง” “ข้าได้ยินว่าไข่มุกสวรรค์ของฝู่กั๋วกงมีหลายลูกนะ” สาวใช้ผู้อ่อนหวานคลี่ยิ้ม “ข้าไม่ได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เป็นเรื่องจริงหรือ?” “จริงน่ะสิ อีกอย่าง ข้ามีความลับอยากจะบอกเจ้าด้วย” เหย้าหลีทำหน้ามีเลศนัยจนหยวนจู้อยากรู้เต็มแก่ นางถึงเดินเข้าไปจนแทบชิดกับหยวนจู้ “ความลับใดหรือ?” “ข้าคิดว่าจะหนีการแต่งงานกับพ่อบ้านต้วน หลังจากที่ฮูหยินน้อยรักษาขาเสร็จอีกห้าวันข้างหน้า เห็นทีคงจะไม่ได้อยู่กับเจ้าอีกแล้ว”

องครักษ์หญิงตื่นมาในตอนสาย นางกุมศีรษะตนเองพลันภาพ เมื่อคืนก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาทีละภาพ หญิงสาวหน้าแดงก่ำเมื่อเปิดดูสภาพร่างกายภายใต้ผ้าห่มของตน นางไม่เหลืออาภรณ์ติดกายแม้สักชิ้น “เสี่ยวหลี เจ้าตื่นแล้วหรือ?” ต้วนชางถลามานั่งข้างเตียง สองตาจ้องนางด้วยความรักใคร่ห่วงใย ปั่ก! ปั่ก! กำปั้นของเหย้าหลีทุบลงบนอกของเขาซ้อนๆ กัน ต้วนชางหัวเราะหน้าระรื่น เขาใช้มือเดียวกุมสองมือของนางแล้วยื่นหน้าเข้าไปจูบ หญิงสาวนั่งนิ่งยอมให้เขาทำตามอำเภอใจอยู่พักหนึ่ง “ใจคอเจ้าคิดจะฆ่าสามีตั้งแต่ยังไม่แต่งงานเลยหรือ?” หญิงสาวทำท่ากระฟัดกระเฟียด “ท่านมันคนชั่วช้า เมื่อคืนมอมเหล้าข้าแล้วยัง...ยังทำลายความบริสุทธิ์ของข้าอีก” เขาปล่อยมือนางแล้วรั้งเอวให้หญิงสาวขยับเข้าไปในอ้อมกอด “เราสองคนกำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่วันแล้ว เมื่อคืนเจ้ากับข้าใจตรงกันต่างหาก หรือว่าเจ้าสารภาพแล้วจะไม่ยอมรับ?” เหย้าหลีเขินอายจนต้องซบหน้ากับอกของต้วนชาง พลันนางก็คิดขึ้นได้ “ท่านใช้สุราเปิดใจกับข้า คิดจะล้วงความลับของข้ากับฮูหยิ

ในที่สุดวันที่ต้วนชางรอคอยก็มาถึง ทั่วทั้งวังจีเต็มไปด้วยผ้าสีแดงประดับประดาทุกอาคารและทางเดิน รอยยิ้มของพ่อบ้านใหญ่ดูหวานฉ่ำละมุนละไมจนหมัวมัวกู่อมยิ้ม “เจ้าดูมีความสุขมากนะต้วนชาง ตลอดระยะเวลาที่เจ้าอยู่ในวังจี ข้าก็เพิ่งได้เห็นนี่ล่ะว่าเจ้าดูเป็นบุรุษธรรมดาก็คราวนี้” “ขอรับ” ชายหนุ่มค้อมศีรษะ รอยยิ้มยังค้างอยู่ที่มุมปาก ต้วนชางนึกถึงวันที่ตนเองอุ้มลูกสาวตัวน้อยเข้ามาในวังจีวันแรก เด็กหญิงต้วนซวงต้องอาศัยสาวใช้และหมัวมัวช่วยเลี้ยงดู แต่ต่อไปลูกสาวของเขาจะมีแม่เป็นของตนเองแล้ว“เตรียมตัวไปรับเจ้าสาวที่เรือนของฮูหยินน้อยเถิด”งานแต่งครั้งนี้จัดขึ้นในวังจี ขบวนเจ้าบ่าวเดินไปรับเจ้าสาวที่เรือนของกัวเอินถง จากนั้นก็เดินไปยังห้องโถงใหญ่ของวังจีเพื่อทำพิธี บิดามารดาของต้วนชางเดินทางมาจากบ้านนอกเพื่อร่วมงานวิวาห์ของบุตรชาย พวกเขายินดีที่ได้ลูกสะใภ้คนงาม ที่สำคัญเหย้าหลีรักใคร่เมตตาต้วนซวง ทำให้ผู้สูงวัยทั้งสองสบายใจ เด็กหญิงอวดมารดากับท่านปู่ท่านย่าด้วยความภาคภูมิใจมารดาของต้วนชางฝากฝังเด็กหญิงต้วนซวงเอาไว้กับเหย้าหลี เจ้าสาวหมาดๆ ก็รับปากด้วยความเต็มใจ

คนทั้งหมดที่ยืนอยู่ละแวกนั้นหันไปมองดูหน้าสาวใช้ประจำตัวของฮูหยินน้อยอย่างพร้อมเพรียงกัน“เจ้ามีวรยุทธ์ด้วยหรือ?” จีหลุนเลิกคิ้ว“มิได้เจ้าค่ะ เหย้าหลีเอาระเบิดผายลมมาให้ข้า ข้าจึงพกเอาไว้สองก้อน ก็เลยเอาออกมาใช้ช่วยฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”​กัวเอินถงนึกดีใจที่นางไม่ได้ลงมือฆ่าพวกมันทั้งสาม ไม่เช่นนั้น ฝีมือของนางคงดีจนสามีสงสัย ความลับนี้ของนางยังต้องปกปิดไปอีกระยะหนึ่งก่อน “มิน่าเล่า กลิ่นเหม็นเน่าพวกนี้แย่เสียยิ่งกว่าถังส้วมสิบอันรวมกันอีก” เสียงบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งหันไปบีบจมูกพูดกับสหายที่ยืนอยู่ด้านหลัง จีหลุนผงะ “ระเบิดผายลมหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่...แต่มันก็เหม็นจริงๆ นั่นล่ะ เหม็นจนชวนอาเจียนเลยทีเดียว” ฝู่กั๋วกงกับกั๋วฮูหยินยืนอยู่ด้านหลังไกลๆ เพราะทนกลิ่นไม่ไหว กล่าวชมเชยหยวนจู้อยู่สองสามประโยค จากนั้นก็เอามือบีบจมูกขอตัวกลับเรือนนอน “เอาล่ะ ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าก็กลับไปเลี้ยงฉลองกันต่อเถิด ที่เหลือให้ทหารจัดการก็แล้วกัน” ลี่เทียนเป่าที่ฟังการรายงานจากทหารผู้หนึ่งอยู่ข้างหลัง หันไปบอกกับคนรับใช้ทั้งหลายที่ยืนวิพาก