บททั้งหมดของ ฮูหยินของแม่ทัพจี: บทที่ 81 - บทที่ 90

กลองรบของทั้งสองฝ่ายถูกรัวสนั่น เสียงโห่ร้องของทหารกึกก้องทั่วท้องทะเลทราย ฝุ่นจากการวิ่งเข้าตะลุมบอนของคนทั้งหลายฟุ้งกระจายขึ้นสูงหลายจั้ง กัวเอินถงจ้องมองไปเบื้องหน้า นางมองหาชุดเกราะคุ้นตา จีหลุนในชุดเกราะดำลอยทะยานอยู่เหนือปลายทวนที่ตวัดไปมาของกองทหารส่วนหน้าที่กำลังปะทะกันอยู่ พลันก็มีอีกสองร่างลอยทะยานตามไป“รองแม่ทัพสองคนนั่น ที่เราพบในค่ายพยัคฆ์ไฟใช่หรือไม่เจ้าคะ?” เหย้าหลีหันไปหานายหญิงของตน“ถูกต้อง อิ่นเหว่ยถิงกับเฉินอี้ชิง สมญานามพญายมคู่อิ่นเฉิน รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับแม่ทัพจีมาหลายปี ในยามที่พวกเขาผนึกกำลังกันก็ร้ายกาจไม่แพ้ แม่ทัพจีเลยทีเดียว”ปลายง้าวของจีหลุนปะทะกับปลายทวนของขุนศึกฝ่ายศัตรู พญายมคู่อิ่นเฉินพุ่งตามมาช่วยป้องกันอยู่ด้านข้าง กองร้อยม้าเบาทะยานตามมาติดๆ พวกเขาถูกฝึกให้รบเร็ว ดังนั้นฝูงม้าร่วมห้าร้อยตัวที่พุ่งเข้ามาท่ามกลางทหารของเผ่าฝูซาจึงดูราวกับลูกธนูที่แหวกเข้าไปในอากาศ ทำให้ทหารที่อยู่ด่านหน้าของทัพฝูซาแทบจะราบลงไปราวกับหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำอย่างรวดเร็ว รองแม่ทัพลู่มองจากบนเนินทราย ใบหน้าของเขาปิติยินดี “ท่านแม่ทั

ลี่เทียนเป่าดันเอาร่างของจีหลุนออกจากห้องนั้น กุนซือหนุ่มเองก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ เขาหยิบเอากาน้ำชามารินแล้วส่งจอกน้อยให้สหาย “เจ้าดื่มชาก่อน สงบจิตสงบใจสักนิด หากเป็นข้าเจอเรื่องเช่นนี้เข้าไปก็คงจะทำใจได้ยาก ข้าจะคิดออกได้อย่างไรว่าแม่ทัพกัวที่มีฝีมือร้ายกาจพอๆ กับเจ้าที่จริงคือสตรีพิการผู้หนึ่ง ซ้ำตอนนี้ยังเป็นภรรยาของเจ้า” จีหลุนยกจอกน้ำชาเย็นชืดขึ้นกระดก ยามนี้ลำคอของเขาแห้งผาก ยากจะเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา เขาโมโหที่ถูกนางโกหกจนเกือบจะรักษาชีวิตบุตรและภรรยาเอาไว้ไม่ได้ เขาผิดหวังที่นางไม่ยอมเล่าความจริงให้ฟัง และที่เสียใจมากที่สุดคือการที่ตนเองไม่ได้ปกป้องภรรยาให้ดีพอ “ข้า...ข้าเจ็บ....เจ็บปวดใจเหลือเกิน” ชายหนุ่มกัดฟันพูดออกมา ทหารรับใช้ยกเอากาน้ำชาร้อนๆ เข้ามาส่ง ลี่เทียนเป่ารีบรินเอาใจสหาย“ดื่มชาร้อนๆ ก่อนเถิด บางที คอของเจ้าอาจจะเปล่งคำพูดที่ต้องการออกมาได้บ้าง” “เป็นนาง....แม่ทัพกัว...เป็นนาง” เขาครางแผ่ว ดวงตาหม่นแสง “ใช่แล้ว แม่ทัพจี เจ้าฟังไม่ผิด ศัตรูที่เจ้าต่อสู้มาหลายปีบนสมรภู

เซียงเจียสวี่ควบม้าตามหลังจีหลุนด้วยความร้อนใจ ถุงยาทั้งสองถูกแม่ทัพใหญ่แย่งไปสะพายเอาไว้แล้ว แต่สูตรยาลับประจำเผ่ามีเพียงครอบครัวเขาที่รู้ ต่อให้จีหลุนนำส่วนผสมทั้งหมดไปให้หมอลู่ได้ก็ไม่อาจจะต้มยาได้ถูกต้อง “แม่ทัพจี ท่านใจเย็น รอข้าด้วย” เซียงเจียสวี่กึ่งวิ่งกึ่งเดินผ่านกองหินระเกะระกะตามจีหลุนไป “ข้าจะไปช่วยแม่ทัพกัว รอเจ้าไม่ได้หรอก” “จำเป็นต้องรอสิ สูตรยานี้มีเพียงข้าที่รู้” คนข้างหลังตวาดลั่น จีหลุนชะงักเท้า “จริงหรือ?” “สูตรยานี้เป็นสูตรลับของเผ่าเซียนซา อันที่จริงมันไม่ใช่ยาบำรุงครรภ์หรอก แต่เป็นยาบำรุงฟื้นฟูและอวัยวะภายในให้แข็งแรง” “แล้วกัน? แล้วนี่มันจะช่วยได้หรือ?” จีหลุนไม่กล้าพูดเสียงดัง ความลับเรื่องที่แม่ทัพกัวเป็นสตรียังรู้กันน้อยคน เขาจึงลากแขนเซียงเจียสวี่เข้าไปข้างใน เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่ใกล้ก็พูดเสียงดังขึ้น “เหตุใดเจ้าไม่บอกข้า? มันจะช่วยเสี่ยวถงกับลูกของข้าได้หรือ?” สีหน้าของเขาเจ็บปวดรวดร้าว คนทั้งสองยืนอยู่หน้าห้องนอนของแม่ทัพกัว พลันได้ยินเสียงร้องครวญครางของนางด

เสียงแตรกองทัพดังขึ้นก่อนฟ้าสาง เหย้าหลีมานั่งเฝ้าข้างเตียงของกัวเอินถง จีหลุนก้มลงจูบหน้าผากและปลายจมูกของคนที่นอนหลับเป็นตายก่อนจะหันมาฝากฝังกับเหย้าหลี “ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้าดูแลฮูหยินน้อยใกล้ชิดอยู่แล้ว” “อย่าไว้ใจผู้ใดเด็ดขาด เหย้าหลี นอกจากท่านหมอลู่แล้ว เจ้าอย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้นาง ข้าจะรีบกลับมา” “เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ” จีหลุนไปยังซากปรักหักพังที่พักของทหารตน เขาเข้าไปเขียนจดหมายสั่งการให้รองแม่ทัพแล้วยื่นจดหมายให้กับองครักษ์คนสนิท‘ครั้งนี้ต้องคิดอ่านให้รอบคอบ ต้องป้องกันไม่ให้เกิดศึกภายในอีก’ชายหนุ่มหันไปหาจิ่งอี้ที่ยืนสงบอยู่ใกล้ๆ “ส่งให้ถึงมือพญายมคู่อิ่นเฉิน และส่งคนไปสืบดูทีว่าคนสกุลจิ้นที่เหลือเป็นอย่างไร?”“ขอรับ” จิ่งอี้เข้าใจความหมายที่จีหลุนพูด การก่อกบฏนับเป็นเรื่องร้ายแรงแต่แม่ทัพจีไม่ได้ต้องการจะนำคนสกุลจิ้นที่เหลือมาประหารเสียหมด หากสืบทราบว่าผู้ใดไม่เกี่ยวข้องย่อมต้องละเว้นโทษพอจิ่งอี้ออกจากห้องทำงานแม่ทัพไป ลี่เทียนเป่าก็เดินสวนเข้ามา“เมื่อคืนอาการของฮูหยินน้อยเป็นอย่างไรบ้าง?”จีหลุนยิ้มกว้าง “ลูกข

จีหลุนเร่งรีบกลับมาหากัวเอินถง พอถึงห้องพักใต้ดินของนาง ทหารที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าแจ้งให้เขาทราบว่าแม่ทัพกัวออกไปดูแลทหารที่ได้รับบาดเจ็บ แม่ทัพจีกัดฟันกรอดๆ ด้วยความโมโห เดินลิ่วนำหน้ากุนซือหนุ่มขึ้นจากห้องใต้ดินไปยังกองซากปรักหักพังที่อยู่ไม่ไกล อดีตตำหนักใหญ่ใต้ดินของเมืองโบราณกลายเป็นโรงหมอขนาดใหญ่ที่มีทหารบาดเจ็บหนักไม่อาจเคลื่อนย้ายได้นอนเรียงรายกันอยู่ หมอทหารนับสิบคนช่วยกันดูแลบาดแผลของผู้บาดเจ็บ จีหลุนมองไปรอบๆ พอเห็นชุดสีน้ำตาลคุ้นตาก็รีบสาวเท้าไปใกล้ “แม่ทัพกัว ท่านหายดีแล้วหรือ? เหตุใดจึงออกมาดูแลพวกเขาเล่า?” กัวเอินถงในชุดบุรุษปิดหน้ามิดชิดยิ้มจนตาหยีแต่น้ำเสียงกลับทุ้มต่ำเคร่งขรึม “แม่ทัพจี ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าสบายดี ข้าเป็นแม่ทัพ หน้าที่หลักคือดูแลผู้ใต้บังคับบัญชา ดังนั้นจึงไม่อาจจะนอนอยู่ได้นาน” จีหลุนขยับเข้าไปจนชิด กัดฟันกระซิบ “ร่างกายของเจ้ายังอ่อนแออยู่เลยนะ ควรจะนอนพักให้มาก” เด็กหนุ่มใบหน้าคมคายในอาภรณ์สีฟ้ายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับแม่ทัพทั้งสองเงยหน้าขึ้นจากเตียงของทหารที่ต้นขาถูกธนูเสียบทะลุ