جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เหย้าหลียืนอยู่ข้างหลังกัวเอินถงที่นั่งจิบน้ำชาอยู่หน้าระเบียง เรือนหอ สายตาของสตรีทั้งสามค่อยๆ กวาดไปตามทิวทัศน์โดยรอบ“เรือนหอของข้าก็คงจะมีไว้เพื่อให้เขาจับตามองพวกเราได้ถนัด เจ้าดู หันไปด้านนั้นก็เป็นห้องอักษร คนที่นี่ไม่ได้วางใจเรานัก พวกเจ้าก็อย่าเพ่นพ่านให้เป็นที่ผิดสังเกต”ตัวเรือนแห่งนี้ถูกปรับปรุงขึ้นอย่างเร่งด่วน เดิมทีคือเรือนเก็บอาวุธของท่านชายจี เมื่อได้ยินว่าต้องรับธิดาของผู้นำห้าเผ่ามาเป็นลูกสะใภ้ ท่านฝู่กั๋วกงจึงให้ต่อเติมส่วนนี้ใหม่เป็นเรือนหอเพราะอยู่ติดกับเรือนนอนของท่านชาย อันที่จริง กัวเอินถงคิดว่าควรจะเรียกตำหนักมากกว่า แต่ละเรือนในวังจีใหญ่โตโอ่อ่ายิ่งกว่าเรือนหัวหน้าเผ่าของนางในเซี่ยงซาวานเสียอีก “ฮูหยินน้อย ที่นี่ใหญ่โตซับซ้อนและมีคนมากมายนัก เราจะหาของสิ่งนั้นได้เจอเมื่อไหร่กันเจ้าคะ?” หยวนจู้มองไปรอบๆ ด้วยความท้อใจ “ข้าไม่คิดว่าจะมีบ้านคนที่ใหญ่ขนาดนี้ด้วยซ้ำ” กัวเอินถงเม้มปาก นางรู้แล้วว่าหากจะคิดลอบเข้ามาคงไม่มีทางจะหาสิ่งล้ำค่าในนี้พบ ดีที่เลือกเข้ามาด้วยวิธีนี้ อย่างน้อยก็พอจะได้ศึกษาทางหนีทีไล่ให้กระจ่

ด้วยความโมโหที่ถูกกัวเยี่ยนสือหลอกในสนามรบมานาน คืนที่สองของการแต่งงาน หลังจากอุ้มนางขึ้นไปบนเตียงนอนแล้วก็ไม่อาจทำใจสัมผัสแตะต้องกัวเอินถงได้ หญิงสาวนอนหันหลังให้กับเขา นางรู้สึกว่าเขากำลังนอนมองแผ่นหลังของนางอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นเสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้นเช้าวันแต่งงานวันที่สาม เป็นวันที่ต้องกลับไปเยือนบ้านเจ้าสาว แต่เป็นเพราะบ้านของกัวเอินถงอยู่ห่างไกลแสนไกล กั๋วฮูหยินจึงได้พาครอบครัวตื่นแต่เช้าไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดหยกสวรรค์แทน“หลายปีมาแล้ว ที่เสี่ยวหลุนไปรบ เป็นเพราะแต่งงานกับเจ้า ฮ่องเต้จึงทรงอนุญาตให้กลับมาอยู่บ้านนานถึงเพียงนี้ พวกเราไปไหว้พระพร้อมกันเพื่อความเป็นสิริมงคลก็แล้วกัน”ขบวนสกุลจีไปถึงวันหยกสวรรค์ แต่ด้วยสภาพร่างกายของกัวเอินถง ทำให้กั๋วฮูหยินบอกกับบุตรชายว่าไม่ต้องขึ้นไปไหว้เจดีย์บนลานสูงชั้นบน จีหลุนมองบันไดที่สูงชันแล้วก็เห็นด้วยกับมารดา “หากพวกเราขึ้นไปจะทำให้นางน้อยเนื้อต่ำใจ เราก็พานางไหว้จากข้างล่างนี้ก็ได้ แล้วค่อยเข้าไปในอารามเพื่อไหว้พระ คนเผ่าเหลียนซานับถือพุทธศาสนา นางจะได้มีความสุข”“ขอรับ ท่านแม่” เหย้าหลีทำหน้าที่เข็นรถเข็

นางถูกวางร่างบนเตียงด้านใน ชายหนุ่มเดินกลับไปหลังฉากเพื่อเปลี่ยนไปสวมชุดนอน เขาเดินกลับขึ้นมานั่งใช้หลังพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆ นาง “กัวเอินถง ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด? หรือว่าวางแผนสิ่งใดไว้เบื้องหลัง แต่ระหว่างข้ากับพี่ชายของเจ้ามีแค้นที่รอวันสะสาง” หญิงสาวถอนหายใจยาว “ท่านพี่ ท่านไม่มีวันจะหายแค้นพี่ชายของข้าเลยหรือ?” “เขากับเจ้าเป็นฝาแฝดที่มีคนบอกว่าหน้าตาเหมือนกันใช่หรือไม่?” “เจ้าค่ะ พวกเราหน้าตาคล้ายกันมาก” ชายหนุ่มเม้มปากแน่น น้ำเสียงเริ่มกราดเกรี้ยว “เพราะเหตุนั้น ข้าเห็นหน้าเจ้าทีไรจึงนึกอยากจะฆ่าเจ้าทุกครั้งไป” “ท่านพี่ ท่านไม่มีทางจะวางความแค้นนี้ลงได้เลยหรือเจ้าคะ?” ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะเหลือบมามองหน้าของนาง “หากว่าเจ้าช่วยให้ข้ารักษาอาการป่วยนี้ได้ จึงจะถือว่าความแค้นระหว่างเขากับข้าหมดลง” กัวเอินถงตกตะลึง อาการป่วยเรื้อรังของเขาไม่มีหมอเทวดาที่ไหนจะรักษาได้ ลี่เทียนเป่าได้สืบเสาะหาหมอมาจากทั่วทุกสารทิศและนำเอายาดีมากมายมาให้เข

“เจ้าหมายถึงเรื่องใด?” “อย่ามาทำไขสือ เรื่องบนเตียงของเจ้าเมื่อคืนเป็นอย่างไร?” ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มมีสีชมพูจางๆ อยู่บนผิวแก้ม ลีเทียนเป่าเห็นแล้วก็อดจะหัวเราะไม่ได้ ดูเหมือนสิ่งที่เขาเคยบอกสหายคงจะเกิดขึ้นแล้ว “อย่าเพิ่งถามเลยน่า กินบะหมี่ให้อิ่มก่อนค่อยคุยได้หรือไม่?” บะหมี่สองชามใหญ่หอมกรุ่นถูกวางตรงหน้า ทั้งสองตั้งหน้าตั้งตากินกันอย่างเต็มที่ ครั้นอิ่มแล้ว ลี่เทียนเป่ามองเห็นเหลาสุราที่อยู่เยื้องร้านบะหมี่ “ไหนๆ เจ้าก็เลี้ยงดูปูเสื่อข้าแล้ว จิบสุราอีกสักกาได้หรือไม่?” “ตามใจเจ้า” “ขอเป็นร้านนั้นก็แล้วกัน ท่าทางจะแพงสมฐานะท่านแม่ทัพอย่างเจ้าหน่อย ไม่รู้ว่าจะมีสุราแสงจันทร์จำหน่ายด้วยหรือไม่?” “น่าจะมี เอาสักกาสองกาก็พอนะ เรายังต้องไปที่จวนสกุลฟ่านอีก” “ได้ๆ ขอแค่ได้จิบสุราแพงสักหน่อยก็ดีแล้ว” พอเริ่มกระดกสุราไปได้ครึ่งกา ลี่เทียนเป่าก็ซักไซ้สหายในเรื่องยังค้างคา “เหล่าจี เจ้ายังไม่เล่าให้ข้าฟังเลยนะ เรื่องฮูหยินน้อยกับเจ้า” ลี่เทียนเป่าเหลื

ลี่เทียนเป่าเห็นหน้าสหายที่ตรงเข้ามาปลุกเขาถึงเรือนนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางก็ลุกขึ้นงัวเงียงุนงง“เหล่าจี เจ้าเป็นอันใดอีก?”“เหล่าลี่ เมื่อคืน ข้าลองถอดเสื้อนอนกอดกับนางแล้ว ร่างกายข้าร้อนขึ้นกว่าเมื่อคืนก่อนอีก เจ้าดู หน้ากับคอข้ายังไม่หายร้อนเลย”กุนซือหนุ่มได้ยินว่าสองสามีภรรยาถอดเสื้อนอนกอดกันก็ตื่นเต้น เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินที่มุมห้องรีบล้างหน้าล้างหน้าบ้วนปากแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา“เจ้าไม่ฟังข้าหรือไร?”“ฟังๆ สิ ข้าอยากฟังเรื่องของเจ้ามากถึงได้รีบมาล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไรเล่า?” ลี่เทียนเป่ารีบร้อนจนต้องกลั้นใจใช้น้ำเย็นในถังมาล้างหน้าโดยไม่ได้ร้องเรียกบ่าวรับใช้หน้าเรือน“คนที่อยู่ข้างนอกน่ะ เข้ามาจุดเตาต้มชาให้ข้าที” จีหลุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาอุตส่าห์ฉวยโอกาสนอนที่ภรรยายังไม่ตื่นรีบมาปลุกลี่เทียนเป่าบ่าวรับใช้หน้าเรือนได้ยินเสียงท่านชายร้องเรียกก็รีบเข้ามาดูแล“ไปเอาอาหารเช้าจากโรงครัวมาส่งข้ากับคุณชายลี่ที่นี่นะ”“ขอรับ”อากาศยามเช้าตรู่เย็นเยียบ ลี่เทียนเป่ารู้สึกชาผิวหน้าไปหมดตอนที่กวักน้ำเย็นจากอ่างทองเหลืองขึ้นมาล้างหน้า ฟันเขากระทบกันกึกๆ ขณะเดินออกมาจากหลังฉาก