جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ต้วนซวงยืนอยู่หน้าประตู มือเล็กป้อมของนางทุบลงไปอย่างแรงสองสามครั้ง หยวนจู้ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!”เด็กหญิงไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากภายในนางจึงทุบประตูแรงขึ้น หยวนจู้ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ทั้งสองจึงช่วยกันทุบประตู กระทั่งบ่าวรับใช้อีกผู้หนึ่งเดินผ่านมา“เสี่ยวซวง ท่านพ่อของเจ้ายังไม่ตื่นอีกหรือ?”เด็กหญิงหันไปทำหน้าละห้อย “เจ้าค่ะ ข้าทุบประตูตั้งนานแล้ว ไม่รู้ท่านพ่ออยู่ข้างในหรือไม่?”“น่าจะอยู่นะ ผู้ช่วยไป๋บอกเองว่าเมื่อคืนพวกเขาดื่มอยู่ด้วยกัน”“ท่านอาไป๋เล่าเจ้าคะ? ตื่นหรือยัง?”บ่าวผู้นั้นยิ้มน้อยๆ “ตื่นแล้วแต่ลุกไม่ขึ้น ปวดหัวจนข้าต้องเอาข้าวต้มไปส่งให้เขากินถึงเตียงนอนแน่ะ เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าปลุกท่านพ่อของเจ้าเอง”สาวใช้สูงวัยอีกผู้หนึ่งเดินตามหลังมาสมทบ พอได้ยินว่าคนทั้งสามกำลังพยายามปลุกพ่อบ้านใหญ่ก็อาสามาช่วย คนทั้งสี่ช่วยกันร้องเรียกต้วนชางอยู่พอสมควร หยวนจู้ที่ร้อนใจยิ่งนางหน้าซีดลง“ข้ากลัวว่าพ่อบ้านต้วนอาจจะมีอันตราย รีบงัดประตูเข้าไปดีกว่า”บ่าวรับใช้ผู้นั้นเห็นด้วย เขาจึงไปหาเสียบมางัดประตู พอประตูหน้าถูกเปิดออก เด็กหญิงต้วนซวงก็วิ่งเข้าไปที่หน้าห้องข

กำหนดวันแต่งงานของพ่อบ้านต้วนกับเหย้าหลีมีในอีกสิบวันข้างหน้า กัวเอินถงหันมองหน้าเหย้าหลีที่ยืนซีดเซียวอยู่ข้างต้วนชางด้วยความเห็นใจ ข้างฝ่ายพ่อบ้านใบหน้าประดับรอยยิ้มบางๆ เขาค้อมศีรษะขณะกล่าวขออภัยกับท่านฝู่กั๋วกงและกั๋วฮูหยินที่ทำให้ต้องเป็นห่วง “ต้วนชาง เจ้าเองก็เป็นบุรุษไร้ภรรยามาหลายปี ทั้งยังมีบุตรสาวตัวน้อยต้องดูแลอย่างใกล้ชิด ในเมื่อมีคนที่พึงใจแล้วข้าก็ยินดีด้วย” ฝู่กั๋วกงกล่าวนำ “คงต้องลำบากเจ้าแล้วล่ะ เหย้าหลี” กั๋วฮูหยินเอ่ยยิ้มๆ องครักษ์หญิงยิ้มน้อยๆ ยอบกายรับ แวบหนึ่งนางคิดถึงร่างเปลือยของต้วนชางที่นางบังเอิญเห็นเข้าเมื่อวาน หญิงสาวขนลุกซู่ เมื่อคิดขึ้นได้ว่าอีกสิบวันข้างหน้านางจะต้องร่วมห้องร่วมเตียงกับคนผู้นั้น เมื่อพ้นจากห้องโถงนั่นแล้ว กัวเอินถงก็มีสีหน้าทุกข์ใจ “เพื่อให้ภารกิจของท่านหัวหน้าเผ่าและฮูหยินน้อยสำเร็จ ข้าจะหาทาง ตกลงกับต้วนชางเองเจ้าค่ะ” เหย้าหลีเป็นฝ่ายเอ่ยปลอบองครักษ์หญิงของตน “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะตกลงกับเขาได้?” กัวเอินถงนึกเทียบเรื่องของตนเอง พอนอนร่วมเรียงเคียงหมอนกัน

จีหลุนตื่นขึ้นมาในตอนใกล้จะเช้า พอเขาลุกขึ้นนั่ง กัวเอินถงหันไปบอกสาวใช้ให้ก็ขยับรถเข็นมาใกล้เตียง “ท่านพี่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? สงสัยสุราเมื่อคืนจะทำให้ท่านหลับสบายไปหน่อย ที่ผ่านมาท่านทั้งกรำศึกคงจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ สุราของพี่เจียสวี่มีฤทธิ์เป็นยา หากผู้ใดร่างกายอ่อนล้าก็จะทำให้นอนนานสักหน่อยเจ้าค่ะ” “อืม คงเป็นเจ้าว่า ตอนนี้ข้ารู้สึกร่างกายกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก ไม่ได้นอนหลับลึกอย่างนี้มานานแล้ว ข้าต้องรีบแต่งตัวไปท้องพระโรงแล้ว” “สาวใช้เตรียมน้ำและเสื้อผ้าให้ท่านพี่แล้วเจ้าค่ะ” “ขอบใจนะเสี่ยวถง แต่ข้าคงจะกินข้าวเช้ากับเจ้าไม่ได้แล้ว” “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าให้หยวนจู้เตรียมปิ่นโตให้ท่านพี่แล้ว กินบนรถม้าจะได้ไม่เสียเวลา” ท่านชายรีบลุกขึ้นไปหลังฉากทำความสะอาดร่างกาย บ่าวรับใช้สองคนเข้ามาช่วยเขาสวมเสื้อผ้า เหย้าหลีเข็นรถกัวเอินถงตามไปส่งสามีขึ้นรถม้า ลี่เทียนเป่ายืนยิ้มมองสองสามีภรรยา “ข้าขึ้นรถม้าไปก่อนนะ ท่านชายอย่าลาฮูหยินน้อยนานนักเล่า เดี๋ยวจะเข้าประชุมไม่ทัน” เขาร้องเย้าสหาย

จีหลุนเห็นท่าทางน่าสงสารของกัวเอินถงก็ใจอ่อน เขาอุ้มนางเดินออกจากเรือนนอนของตนไปยังเรือนนอนของนาง โดยมีเหย้าหลีและหยวนจู้ก้มหน้าอมยิ้มเดินตามมาข้างหลัง พ่อบ้านต้วนที่ยืนมองอยู่ด้านหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาประหลาดใจที่ ฮูหยินน้อยมาเยือนเรือนนอนของท่านชายจีเป็นครั้งแรก “เสี่ยวไป๋ เจ้าว่าพวกนางสามคนมีแผนการหรือไม่?” “ระยะนี้ ภรรยาของท่านก็สงบเสงี่ยมดีนะขอรับ ฮูหยินน้อยก็เดินไม่ได้ หยวนจู้ก็ดูไร้พิษสง พวกนางจะมีแผนใดได้อีก?” ไป๋ฉางชิงอดกระเซ้าต้วนชางเรื่องเหย้าหลีไม่ได้ “ไม่รู้สิ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจชอบกล เจ้าไปตามดูหยวนจู้ให้ดีก็แล้วกัน ส่วนข้าจะเฝ้าเหย้าหลีเอาไว้ คืนนี้ต้องเกิดเรื่องแน่ๆ” ครั้นสองสามีภรรยาเข้าไปในเรือนแล้ว เหย้าหลีก็แสร้งแยกตัวกลับเรือนนอน นางรู้ว่าพ่อบ้านต้วนแอบตามมาห่างๆ พอไปถึงห้องพักก็เก็บเอาเสื้อผ้าใส่ตะกร้าหวายเดินไปยังโรงอาบน้ำด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ ต้วนชางรีบตามไปด้วยใจระทึก เขาคาดว่าเหย้าหลีอาจจะแอบไปเปลี่ยนชุดเพื่อไปค้นหาไข่มุกสวรรค์ในเรือนของฝู่กั๋วกง พอนางผลุบหายเข้าไปในโรงอ

จีหลุนตื่นตอนฟ้าสางเขาหันไปหอมแก้มภรรยาอย่างอ่อนโยน ในที่สุดเขากับนางก็ได้ร่วมหออย่างครบถ้วนแล้ว ชายหนุ่มดีใจมาก หากเป็นเช่นนี้ อีกไม่นานเขากับนางก็จะต้องมีเจ้าก้อนแป้งน้อยด้วยกันแน่ ความหวังของท่านพ่อท่านแม่ของเขากำลังจะกลายเป็นความจริง กัวเอินถงลืมตาขึ้นเห็นเขากำลังนอนจ้องหน้านางอยู่พอดีก็ยิ้มเขิน “ท่านพี่ ตื่นนานแล้วหรือเจ้าคะ?” แม่ทัพหนุ่มยื่นหน้าลงไปจูบแก้มภรรยาอีกครั้ง “ข้ากำลังจะปลุกเจ้าอยู่พอดี ข้าของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” กัวเอินถงทำหน้าเจื่อน “ตอนนี้ ขาของข้าไม่มีความรู้สึกอีกแล้วเจ้าค่ะ” จีหลุนตกใจผุดลุกขึ้นนั่ง ลูบคลำสะโพกไล่ลงไปที่ขาของนาง “แต่เมื่อคืน ขาของเจ้าเหมือนจะหายเป็นปกติแล้วนี่? เหตุใดจึงกลับไปเป็นอย่างเดิมอีก?” หญิงสาวคิดหาวิธีโกหก แม้ในใจจะสงสารที่เห็นสามีบีบนวดขาให้ด้วยความหวังจะเห็นนางลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง ก็ไม่อาจจะบอกให้เขารู้ได้ นางต้องเก็บเรื่องยาปลุกวิญญาณเอาไว้เป็นความลับ “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใด? หรือเป็นเพราะสุราของเผ่า เซียนซาที่พี่เจียสวี่ให