جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ถ้าอย่างนั้น ให้ข้าเดินดูก่อนเถอะ” กัวเอินถงลองเดินวนเวียนอยู่ในห้องและยืดเส้นยืดสาย“ฮูหยินน้อย กระบี่เจ้าค่ะ” หยวนจู้ค้นลงไปใต้หีบ หยิบเอากระบี่ปลอกสีดำและด้ามดำที่ตกแต่งด้วยโลหะเงินแวววาวออกมายื่นส่งให้กัวเอินถงรับมาแล้วก็ถอดปลอกออกแล้วตวัดไปมาจนเกิดเสียงดังรอบกาย เมื่อรู้สึกแขนขาบังคับได้อย่างใจแล้ว นางพลิกกระบี่ไปแนบไว้ด้านหลัง จากนั้นก็ค่อยยิ้มออกมา “อืม...ดีขึ้นแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องกังวล” “ฮูหยินน้อย แม้ว่าท่านชายจะไม่อยู่ก็จริง แต่เวรยามในวังจีก็ยังมากอยู่ ท่านต้องระวังนะเจ้าคะ” “เหย้าหลี ขอเพียงเจ้าหลอกล่อต้วนชางเอาไว้ให้ข้าสักครึ่งชั่วโมง ข้าก็น่าจะหากลไกเข้าห้องลับได้สำเร็จ” กัวเอินถงฟังเรื่องในเรือนหยาดน้ำค้างที่เหย้าหลีแอบเข้าไปครั้งก่อนแล้วก็สรุปว่าสิ่งของมีค่าในวังจีน่าจะถูกเก็บเอาไว้ในห้องลับอย่างแน่นอน “ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ คืนนี้ข้าจะล่อหลอกเขาเอาไว้ให้ได้มากกว่าครึ่ง ชั่วยาม ฮูหยินน้อย ขอสวรรค์บันดาลให้ท่านทำให้สำเร็จนะเจ้าคะ” “เช่นนั้นก็ออกไปจากห้องข้า ดับไฟแล้วปิดประตูให้เรียบร้อยด้วย”

เหย้าหลีถูกต้วนชางกุมข้อมือแล้วเดินนำไปยังม้าหิน อีกมือของพ่อบ้านหนุ่มกุมมือของเสี่ยวซวงน้อยอยู่ด้วย เด็กหญิงหันไปยิ้มให้สหายทั้งสามที่ถือกล่องขนมเดินตามหลัง อี๋เฉินยิ้มกว้างให้กับเสี่ยวซวงน้อย “เหมือนรูปที่เจ้าวาดไว้เลยเสี่ยวซวง ในที่สุดเจ้าก็มีท่านพ่อกับท่านแม่อยู่พร้อมหน้า” เหย้าหลีได้ยินก็หน้าเสีย หันกลับไปหาเด็กน้อยสามคนข้างหลัง “คือ...มันไม่ใช่แบบที่พวกเจ้าคิดหรอกนะ” พ่อบ้านใหญ่หัวเราะเบาๆ “เจ้าไม่ต้องเสียเวลาอธิบายแล้ว หากไม่อยากให้เรื่องนี้ถูกพูดถึงไปทั้งวังจีก็แค่ให้เด็กสามคนปิดเป็นความลับให้ได้ก็พอ” สาวใช้ของฮูหยินน้อยทำหน้าปั้นยาก นางไม่ได้คิดจะแอบอ้างเป็นมารดาของเสี่ยวซวงน้อยเสียหน่อย แต่เป็นเด็กหญิงที่ขอร้องนางต่างหาก ลูกสาวตัวจริงกับท่านแม่ตัวปลอมถูกจับจูงมาจนถึงม้านั่งริมระเบียง ต้วนชางปล่อยมือทั้งซ้ายและขวา “ทุกคนนั่งกินกันตรงนี้ก็แล้วกัน” สายตาเขาเลยไปยังเด็กสามคน “มา ข้าช่วยพวกเจ้าถือเอง มานั่งเถอะ” เหย้าหลีอายต้วนชางจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นางคิดหาโอกาสจะอธิบายเรื่องนี้ให้เขารู้อย่า

“ท่านแม่สัญญาแล้วนะเจ้าคะ” เด็กหญิงเอ่ยถามทั้งน้ำตานองหน้าเหย้าหลีถึงกับพูดไม่ออก นางตกปากรับคำเด็กน้อยด้วยความเมตตาสงสาร จะปฏิเสธตอนนี้ก็เกรงว่าจะทำให้เด็กน้อยสะเทือนใจจำต้องพยักหน้ารับ“ท่านน้าเห็นหรือไม่? ท่านแม่รับปากจะเป็นท่านแม่ของข้าต่อแล้วเจ้าค่ะ” ต้วนซวงรีบหันไปหาหยวนจู้เพื่อให้เป็นพยานเหย้าหลีหายใจแรงออกมาพรืดหนึ่ง ความตั้งใจที่จะสลัดต้วนซวงทิ้ง กลับกลายเป็นการขว้างงูไม่พ้นคอ ตอนนี้สัญญาการเป็นแม่ยืดยาวออกไปอีกหยวนจู้ยิ้มละเหี่ย “เอาเถอะๆ เรื่องนี้เอาไว้พูดกันทีหลัง พวกเราไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า”คนทั้งสามตรงไปที่เรือนพักของฮูหยินน้อย กัวเอินถงเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จนั่งรอคนสนิทของตนเองอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง ด้วยเหตุที่กั๋วฮูหยินเห็นว่ากัวเอินถงพิการจึงอนุญาตให้นางรับประทานอาหารในเรือนพักของนางได้ ไม่ต้องไปร่วมโต๊ะในวันที่สามีไม่อยู่ คืนสะดวกเช่นนี้หยวนจู้กับเหย้าหลีมักจะร่วมโต๊ะกับฮูหยินน้อย “พวกเจ้ามาพอดี อาหารเต็มโต๊ะเชียวล่ะ” กัวเอินถงยิ้มกว้าง “เอ๊ะ! นั่น เด็กมาจากที่ไหน? น่ารักเสียจริง” เด็กหญิงรีบทำท่าคารวะงดงามที่นางฝึกฝนมาจากท่านป้

จีหลุนกับลี่เทียนเป่ากลับถึงวังจีในตอนเย็น ซางอวี่ที่หลอกล่อคนร้ายออกไปเมืองก็เข้ามารายงานสถานการณ์ “ข้าล่อคนพวกนั้นไปนอกเมือง พวกมันมียี่สิบห้าคนขอรับล้วนเป็นนักฆ่าที่ถูกว่าจ้าง ฝีมือนับว่าร้ายกาจ คนที่รอดชีวิตฆ่าตัวตายหมดแล้ว” “เป็นคนพวกใด?” “มีศพหนึ่ง ข้าค้นดูในตัว คนผู้นี้พกของที่ดูเหมือนพวกชนเผ่าในทุ่งหญ้าขอรับ” ซางอวี่หัวหน้ากลุ่มสิบพยัคฆ์หยิบเอาถุงหอมมีลวดลายปักออกมายื่นให้ แม่ทัพรับไปแล้วเปิดออกดูด้านใน “นี่อะไร?” “เขี้ยวหมาป่าขอรับ ข้าเคยเห็นพวกเผ่าในทุ่งหญ้าชอบพกกัน” “เหล่าจี นี่เจ้ามีค่าหัวกับพวกในทุ่งหญ้าด้วยหรือ?” จีหลุนขมวดคิ้ว “ข้าว่าไม่ใช่ ครั้งนี้ศึกห้าเผ่าคงจะไม่ธรรมดาอย่างหัวหน้าซางบอก เห็นทีวันพรุ่งนี้ต้องกราบทูลฮ่องเต้ให้ทรงทราบ” บุรุษทั้งสองเข้าไปในเรือนนอนของท่านชายจีหารือเรื่องนี้อย่างเคร่งเครียด ลี่เทียนเป่ายังคงสงสัยในตัวกัวเอินถง “เหล่าจี ฮูหยินของเจ้าอยู่ในวังจีมักจะทำทีเป็นสตรีพิการอ่อนแอ เจ้าไม่คิดจะทดสอบนางบ้างเลยหรือ?” จีหล

ต้วนชางถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อนยืนอยู่ข้างอ่างอาบน้ำที่มีควัน ลอยกรุ่น เขาให้เงินพิเศษกับบ่าวรับใช้เพื่อจ้างให้ต้มน้ำอาบ รายได้ของพ่อบ้าน วังจีมากพอๆ กับเบี้ยหวัดของอนุภรรยาในจวนใหญ่ วันนี้บุตรสาวตัวน้อยไม่อยู่ เขาได้โอกาสอาบน้ำอย่างสบายใจ ‘ส่งเสี่ยวซวงไปอยู่กับเหย้าหลีก็ดีเหมือนกัน ข้ามีโอกาสได้แช่น้ำอุ่นสบายใจแล้วยังจะได้ดื่มสุรากันโต้รุ่งกับเสี่ยวไป๋อีก’ ชายหนุ่มยืนบิดตัวไปมา แตะปลายนิ้วกับผิวน้ำในอ่าง แล้วหันไปตักน้ำเย็นในถังน้ำข้างๆ เพิ่มลงไปอีกราวเกือบค่อนถัง สตรีที่แอบซุ่มอยู่มุมห้อง มองลอดผ่านช่องฉากแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาของนางเบิกโพลง หญิงสาวได้แต่สบถในใจ ‘บ้าจริง! จะอาบน้ำก็ไม่เลื่อนฉากให้มิดชิด ซ้ำยังมาบิดซ้ายบิดขวาให้ข้าเห็นเต็มตาอีก คืนนี้ข้าจะนอนหลับหรือนี่?’ ทุกสัดส่วนของพ่อบ้านใหญ่ติดตาของเหย้าหลีไปเสียแล้ว! นางรอจนต้วนชางหย่อนกายลงในอ่างน้ำ แล้วค่อยขยับไปตำแหน่งพื้นตามที่เสี่ยวซวงบอก พลันพ่อบ้านใหญ่ก็เกิดอารมณ์ดีฮัมเพลงออกมาเสียงดัง เหย้าหลีรู้สึกดีใจ นางกำลังคิดอยู่เชี