جميع فصول : الفصل -الفصل 30

จีหลุนที่เพิ่งถีบเซียงเจียสวี่กระเด็นไป พอเห็นว่ากัวเอินถงเข้ามาห้ามก็ทำทีปัดเสื้อปัดผ้า ร่างกายของแม่ทัพหนุ่มกำยำกว่าเซียงเจียสวี่เล็กน้อย ทว่าความแข็งแรงของคนที่ฝึกการต่อสู้อย่างจริงจังอยู่ทุกวันย่อมเหนือกว่าพ่อค้าที่ฝึกยุทธ์อย่างเซียงเจียสวี่อยู่แล้ว กัวเอินถงมองหน้าที่มีรอยฟกช้ำของเซียงเจียสวี่ด้วยความขุ่นเคืองใจ นางไม่อยู่ในฐานะจะช่วยพี่ชายในวัยเด็กได้ หญิงสาวจึงเผลอหันไปจ้องสามีด้วยความคั่งแค้น “ท่านพี่! ท่านกลับไปเรือนของตนเองเถอะเจ้าค่ะ นี่เป็นแขกของข้า เดี๋ยวข้าจะดูแลพี่เจียสวี่เอง” เห็นสายตาห่วงใยที่ภรรยาของตนมีให้บุรุษอื่นแล้ว จีหลุนรู้สึกหงุดหงิด “ได้! แล้วแต่เจ้า” จีหลุนผลุนผลันเดินจากไป ลี่เทียนเป่าอมยิ้มลุกจากโต๊ะม้าหินในศาลาแล้วตามสหายกลับเรือนของท่านชายที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล “เดี๋ยวสิ เหล่าจี เจ้าคิดจะออกมาก็ไม่หันไปชวนข้าเลยสักคำ” “เจ้าเอาแต่จิบน้ำชาสบายใจอยู่ไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่ห้ามนางไว้? ข้ากำลังคิดจะอัดคุณชายเซียงนั้นให้น่วมอยู่เลย” บ่าวรับใช้หน้าเรือนข

กัวเอินถงนั่งนิ่ง นางนึกไม่ถึงว่าคืนนี้จีหลุนจะไม่บอกไม่กล่าว จู่ๆ ก็จูบนาง หญิงสาวยกสองมือขึ้นจับต้นแขนคิดจะผลักให้เขาออกห่าง ทว่าปลายลิ้นของแม่ทัพหนุ่มกลับแทรกเข้าไปสัมผัสกับลิ้นของนาง ซ้ำยังพยายามเกาะเกี่ยว หญิงสาวเผลอกุมต้นแขนเขาไว้แน่น กลิ่นสุราที่ยังอวลอยู่ในปากของเขาและรสสัมผัสอันเร่าร้อน ทำเอานางพลอยมึนงง เสียงของจีหลุนงึมงำอยู่ข้างใบหู “คราวหน้าเจ้าก็บอกคนผู้นั้นด้วยว่าเจ้าแต่งงานแล้ว ตอนนี้เป็นคนสกุลจีเข้าใจหรือไม่?” ชายหนุ่มพูดออกไปแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด เขาอยากตอกย้ำให้นางรู้ว่าตอนนี้นางเป็นภรรยาของเขาแล้ว มิใช่เป็นธิดาของผู้นำห้าเผ่าที่โสดอีกต่อไป สองมือของกัวเอินถงสอดกอดใต้รักแร้ โอบไปด้านหลังของสามี ครู่หนึ่งที่คอก็คล้ายกับถูกเปลวไฟอ่อนๆ แผดเผา จีหลุนลากปลายลิ้นผ่านลงไปช้าๆ จนถึงแนวไหปลาร้าของนาง “เจ้าสัญญากับข้าแล้วว่าจะต้องทำให้ข้าหาย....” เขาขบกรามแน่น ขณะจูบเม้มที่ต้นคอนางทีหนึ่ง “เจ้าค่ะ ข้า.....จำได้” เสียงตอบของนางเบาและขาดเป็นห้วงๆ หญิงสาวคิดจะผลักเขาออกแต่ขณะเดียวกันก็อยากจะดึงเขาเอ

เหย้าหลีตื่นขึ้นในตอนเที่ยง นางเดินไปยังโรงอาบน้ำของสาวใช้ด้านหลังเรือนพัก ในใจก็นึกแช่งชักต้วนชาง เมื่อคืนหากมิใช่เพราะพ่อบ้านผู้นั้น นางคงไม่ต้องลำบากไปหลบงีบอยู่ในโรงฟืนของบ้านข้างเคียง จะหลับก็กลัวอันตรายจึงได้แต่สัปหงกเป็นบางคราว รอกระทั่งรุ่งสางจึงได้กลับมาวังจี “เสี่ยวหลี ข้าแบ่งกับข้าวมาไว้ให้เจ้าแล้วอยู่ในห้องนะ อาบน้ำเสร็จก็ไปกินเสีย” หยวนจู้ยืนอยู่หน้าห้องอาบน้ำอยู่นานไม่เห็นเหย้าหลีออกมาเสียที นางจึงรีบร้องบอก “ข้าจะตามฮูหยินน้อยไปแปลงดอกไม้แล้ว” “ขอบใจนะ” เหย้าหลีตะโกนตอบออกมา เหย้าหลีอาบน้ำเสร็จก็รีบไปกินข้าว นางเพิ่งรู้สึกว่าหิวมาก ข้าวหมดถ้วยและกับข้าวก็หมดไปสองจานยังรู้สึกว่าไม่พอ หญิงสาวจึงคิดเดินตามไปหาฮูหยินน้อยกับหยวนจู้เพราะคิดจะไปขอขนมกินสักหน่อย สาวใช้ผู้มีเบื้องหลังเป็นองครักษ์ไม่อยากเดินอ้อมไปด้านหน้าเรือนนอนของฮูหยินน้อย นางจึงเดินเล็ดลอดไปทางด้านหลัง ระหว่างนั้นต้องผ่านเรือนเล็กใกล้โรงครัวที่เคยได้ยินว่าเป็นที่เลี้ยงดูบุตรหลานของพวกบ่าวรับใช้ในวังจี เด็กสิบกว่าคนกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสนาม

“ข้าก็นึกว่าที่เจ้าเลี้ยงสุราเพราะมีน้ำใจ ที่แท้เจ้าก็มีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่นี่เอง ฮ่าๆ” ลี่เทียนเป่าหัวเราะเสียงดังลั่น บุรุษทั้งสองดื่มกันไปจนหมดสุราห้าไหเล็ก ลี่เทียนเป่าเริ่มเมาได้ที่ เขาจึงเป็นคนยกไหขึ้นรินสุราให้กับสหาย “ข้าคิดว่าหากคืนนี้ขาดสุราไป เกรงว่าข้าอาจจะทำไม่สำเร็จดังเช่น คืนวาน ก็เลยถือโอกาสเลี้ยงขอบคุณเจ้าด้วย” จีหลุนสารภาพ “สมแล้วที่เป็นแม่ทัพค่ายพยัคฆ์ไฟ เจ้าใช้กลยุทธ์เขวี้ยงหินก้อนเดียวได้นกสองตัว ร้ายกาจยิ่ง มาๆ ดื่มๆ” ลี่เทียนเป่ามองเห็นสุราหมดไปอีกสองไหก็เกรงว่าวันหน้าตนเองจะไม่มีดื่ม จึงรีบไล่ให้สหายกลับไปหาภรรยา “เหล่าจี เจ้าควรจะพอได้แล้ว หากดื่มมากเกินไป เกรงว่ากิจบนเตียงอาจจะทำไม่สำเร็จ สุราอีกสามไหนี้เหลือไว้ให้ข้าได้ดื่มอีกหลายๆ วันหน่อยเถิด” จีหลุนหัวเราะ เขารู้ว่าสหายหวังดีและหวงสุรา เขาจึงลุกขึ้นโบกมือ “ได้ๆ เห็นแก่คุณความดีของเจ้า ข้าจะไปหาเสี่ยวถงเดี๋ยวนี้ ส่วนเจ้าก็พอเถิด ไปเข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปค่ายทัพหลวง” กุนซือ

ต้วนชางทั้งฉุนทั้งขำที่ถูกบุตรสาวตัวน้อยสั่งสอน เขาจำต้องเดินไปส่งเสี่ยวซวงน้อยที่ห้องนอนของนาง รอจนนางขึ้นไปบนเตียงและห่มผ้าเรียบร้อยค่อยออกไปปิดประตูห้อง รุ่งเช้าวันต่อมา พ่อบ้านใหญ่เดินเข้าไปในห้องนอนของบุตรสาว เขาตกตะลึงเมื่อบนเตียงถูกเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ส่วนต้วนซวงนั้นหายตัวไป ทุกเช้าเขาจะต้องช่วยดูแลให้นางล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจูงมือนางไปส่งที่เรือนบริบาล “เสี่ยวซวง! เสี่ยวซวง!” พ่อบ้านใหญ่วิ่งจากเรือนน้อยไปยังเรือนใกล้ๆ “ท่านพ่อบ้าน เสี่ยวซวงน้อยของท่านไปโรงบริบาลแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้ ผู้หนึ่งเห็นหน้าตาของต้วนชางแตกตื่นจึงรีบเดินเข้าไปบอก “เอ๋? นางไปกับผู้ใด?” “เมื่อตอนเช้ามืดข้าเห็นนางออกมาคนเดียวก็เลยพานางไปส่งให้ท่านป้าหยุนแล้วขอรับ” “ขอบใจนะ” ต้วนชางรีบเดินไปยังโรงบริบาล วันนี้เขาต้องพูดคุยกับเสี่ยวซวงให้รู้เรื่อง เขารู้สึกว่าบุตรสาวตัวน้อยของเขากำลังก่อกบฏอยู่กลายๆ พ่อบ้านต้วนรู้สึกจะหายใจติดขัดขึ้นมาในบัดดล ‘สตรีขี้โกหกผู้นั้นมาอ้างว่าเป็นมารดาเจ้าเพียงครั้งเดียว เ