บทที่ 11 หน้าที่สตรี

         ไห่ฮ่าวเห็นประตูห้องของหลิวเฉิงเปิดอ้าเล็กน้อย เขาจึงยื่นหน้าเข้าไปส่อง หัวหน้าองครักษ์หนุ่มกำลังเหม่อลอยมองดูเชือกในมือ ไห่ฮ่าวยิ้มน้อยๆ

         แอ้ด....!

         “ท่านกำลังเหม่อลอยคิดถึงสตรีคนใดอยู่หรือขอรับหัวหน้าหลิว ”

         หลิวเฉิงหันกลับไปมองแล้วก็คิ้วกระตุก

         “เจ้าเสร็จธุระแล้วหรือ ”

         “ขอรับ หัวหน้ามือปราบเพิ่งกลับไป ข้าก็เลยคิดว่าจะมาบอกกล่าวท่าน”

         หัวหน้าองครักษ์หนุ่มถอนหายใจยาว ระยะนี้เรื่องราวยุ่งเหยิงรอบตัวทำให้เขาหลับไม่เต็มที่ ตื่นก็ไม่เต็มตา ต้องคอยระแวดระวังความปลอดภัยอยู่แทบทุกขณะจิต

         “คราแรกที่ย่างเท้ามาถึงจวนเจ้าเมืองได้ยินว่ามีคนร้ายบุกเรือนรับรองข้าแทบจะหัวใจวาย ดีนะที่มีแม่นางเจียงอยู่ ไม่เช่นนั้นชีวิตของใต้เท้าฉีเราคงรักษาเอาไว้ไม่ได้”

         ไห่ฮ่าวยิ้มน้อยๆ “ข้าพอใจในฝีมือของนางเช่นกันขอรับ ไม่คิดเลยว่าองครักษ์หญิงสกุลโม่ฝีมือดีทุกคน ครั้งก่อนตอนที่ข้าเห็นแม่นางหว่านขว้างมีดก็ยังนึกชื่นชมนาง เห็นทีวันข้างหน้าสกุลชิงก็ควรมีองครักษ์หญิงบ้าง ท่านคิดเห็นอย่างไรขอรับ ”

         “ไม่ควร!”

         “เพราะเหตุใดขอรับ ”

         “สตรีเหมาะจะอยู่เป็นภรรยาและมารดาที่ดีในเรือน พวกนางยังมีระดูซึ่งจะเป็นอาการที่มีทุกเดือนซึ่งเป็นอุปสรรคในการทำหน้าที่องครักษ์ สกุลชิงของเราต้องอารักขาใต้เท้าชิงซึ่งเป็นถึงเจ้ากรมกลาโหม เภทภัยมากมีต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลา”

         “มิได้ๆ หัวหน้าหลิว ข้าหมายถึงองครักษ์หญิงสำหรับคุณหนูสี่ต่างหาก”

         “ไห่ฮ่าว มีเจ้าเพียงผู้เดียวก็พอแล้ว ฝีมือของคุณหนูเองก็ยากที่ผู้อื่นจะต้านได้ไหว เหตุใดต้องเพิ่มสตรีมาเป็นภาระ ”

         “ท่านหัวเสียเกินไปแล้ว มาๆ มาดื่มสุรากับข้าหน่อยดีกว่า ข้าพกมาสองขวดพอดี” ไห่ฮ่าวหัวเราะร่วน

         เรื่องที่จ้งซูกับจ้งหนิงเล่าให้ฟังคงจะเป็นเรื่องจริง หัวหน้าองครักษ์หลิวผู้เคร่งครัดและรักษากฎในจวนอย่างเข้มแข็งต่อต้านการรับองครักษ์หญิง เมื่อวานก็ยังโต้เถียงกับหว่านอิ๋งอิ๋งต่อหน้าชิงเว่ยเว่ย

         “เจ้าไปได้สุรามาจากที่ใด”

         “มีคนเอามาให้ ท่านอย่ารู้เลยว่าเป็นผู้ใด ในเมื่อเรามีสุราแล้วก็เริ่มต้นดื่มกันเถอะ”

         “ก็ดีเหมือนกัน คืนนี้ดื่มสักหน่อยก็น่าจะหลับสบาย”

         ไห่ฮ่าวยกขวดขึ้นชนกับหลิวเฉิง ครั้นเขาวางขวดลงบนโต๊ะก็มองเห็นเชือกสีแดงคลิปทองเข้าพอดี

         “ของนี่ ท่านนั่งดูอยู่เมื่อครู่หรือ ”

         “อืม...ข้าเก็บได้โดยบังเอิญ”

         “คุ้นมาก ข้าเคยเห็นเชือกนี้มาก่อนนะ เหมือน...เหมือนเชือกที่ประดับอยู่แขนเสื้อของอนุหว่าน ใช่! ข้าเคยเห็นหว่านอิ๋งอิ๋งสวมชุดนี้” ไห่ฮ่าวกล่าวยืนยัน

         “เป็นนางงั้นหรือ  ข้าต้องไปถามให้รู้เรื่อง” หลิวเฉิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขากระดกขวดสุราจนหมดแล้วลุกขึ้น

         “ท่านจะไปไหนหัวหน้าหลิว ”

         “เจ้าไม่ต้องตามมา เรื่องนี้ข้าต้องจัดการด้วยตนเอง”

         หลิวเฉิงคิดว่าตนเองคงจะสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพียงพอ เขาไม่อยากให้ไห่ฮ่าวตามเข้าไปในเรือนพักของหว่านอิ๋งอิ๋ง เพราะกลัวว่าหากตนเองแอบเข้าไปแล้วเห็นนางในสภาพไม่เหมาะไม่ควรจะได้ไม่มีผู้อื่นเห็นด้วย

         ยามนี้นางไม่ใช่อนุภรรยาอีกต่อไปแล้ว คนทั้งจวนเจ้าเมืองเรียกนางว่าแม่นางหว่าน ฐานะขององครักษ์หญิงสกุลโม่ถูกเปิดเผย หว่านอิ๋งอิ๋งกับเจียงลี่จังยังคงพักอยู่เรือนอนุภรรยาเช่นเดิม

         หัวหน้าองครักษ์หนุ่มลอบเข้าเรือนของหว่านอิ๋งอิ๋ง ทว่าครั้งนี้นางกลับรู้ทัน เขาเพิ่งจะแง้มหน้าต่างย่องเข้าไปในห้องนางได้เพียงขาเดียวกระบี่ก็ทาบมาบนคอของเขาแล้ว

         “หัวหน้าหลิว นี่ท่านเป็นโจรเด็ดบุบผาหรือ  ท่านเป็นถึงหัวหน้าองครักษ์สกุลชิง ทำเช่นนี้ช่างน่ารังเกียจนัก”    

         หลิวเฉิงถึงกับสะดุ้ง เขาไม่คิดว่าตนเองจะถูกจับได้ง่ายดายเพียงนี้

         “ข้า...ข้าไม่มีทางเป็นโจรเด็ดบุบผาแน่”

         แม้จะปฏิเสธแต่ว่าใจของหลิวเฉิงกลับนึกถึงตอนที่ตนเองเห็นเจ้าของห้องเปลือยกายเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงสองครา ใบหน้าของเขาก็ซับสีเลือด

         “แน่ะ! หน้าของท่านมันบ่งบอกว่ากำลังโกหกอยู่”

         “ข้าดื่มสุรามาหนึ่งขวด หน้าก็ย่อมจะแดงเป็นธรรมดา เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว อีกอย่างที่ข้าลอบเข้ามาก็เพราะมีเรื่องสำคัญจะถามเจ้า แต่ไม่อาจจะถามต่อหน้าผู้อื่นได้”

         “เหตุใดจึงถามต่อหน้าผู้อื่นไม่ได้ ”

         ชายหนุ่มเห็นนางเอากระบี่ออกจากบ่าเขาแล้วจึงค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หัวโล้นที่อยู่ข้างโต๊ะกลม แสร้งรินน้ำชาดื่มไปหนึ่งจอก

         “เพราะเรื่องนี้เป็นเจ้าที่ล้ำเส้นการทำงานของข้า”

         หว่านอิ๋งอิ่งผงะ นางกำลังนึกสงสัยว่าหลิวเฉิงจับได้ว่านางแอบตามไปเรือนนอกเมืองที่ท่านข่านน้อยฉงซ่อนตัวอยู่

         ...แต่เขาไม่มีหลักฐานแน่ เพราะนางจำได้ว่าวันนั้น มีผู้ใดเห็นตัวนางสักคน หากเขาพยายามหลอกถามนางต้องไม่ยอมรับ...

         “ข้าหรือ  ข้าไปวุ่นวายงานของท่านเมื่อใดกัน ”​ หญิงสาวเสนั่งรินน้ำชาดื่มด้วยเช่นกัน

         “เจ้าแอบตามข้าไปนอกเมือง ตอนที่ข้าตามคุณหนูสี่บุกไปเรือนซ่อนตัวของท่านข่านน้อยฉง”

         “มีผู้ใดเห็นข้าหรือ ”

         “ไม่มี!”

         “ในเมื่อไม่มีผู้ใดเห็นข้า แล้วเหตุใดท่านจึงปรักปรำข้าเล่า ”

         “เพราะข้าเห็นสิ่งนี้น่ะสิ นี่มันคือเชือกที่อยู่บนชุดของเจ้า ใช่หรือไม่ ”

         หว่านอิ๋งอิ๋งอึ้งไปเล็กน้อยกับเศษเชือกบนฝ่ามือของหลิวเฉิง พลันนางก็เปลี่ยนท่าทีเป็นโวยวาย

         “ใส่ร้าย! ใส่ร้ายข้าชัดๆ”

         “ข้าถามคนในจวนนี้มาแล้ว เขาบอกว่าบนชุดที่เจ้าใส่เมื่อหลายวันก่อนมีเชือกแบบนี้ประดับที่แขนเสื้อ”

         หญิงสาวพยายามขึงหน้าให้ตึงเข้าไว้ เพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อถือ

         “ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นของข้า  ท่านไม่รู้หรือว่าชุดเช่นนี้มีขายอยู่ตั้งหลายร้าน แค่ท่านเก็บเศษเชือกได้ไม่กี่ชุ่นก็จะมาโทษว่าเป็นของข้า แบบนี้ไม่เท่ากับใส่ร้ายกันหรอกหรือ ”

         หลิวเฉิงที่คิดว่าจะจับนางได้คาหนังคาเขา ได้ฟังเช่นนั้นก็เริ่มลังเล

         “ข้าคิดว่ามันบังเอิญเกินไป ข้าเห็นหลังมือขว้างมีดผู้หนึ่งอยู่บนหลังคา เห็นหลังไวๆ แต่จับตัวคนไม่ได้ แต่กลับเจอเศษเชือกนี้ติดอยู่บนหลังคาแทน ในเมืองฉู่จิ้งแห่งนี้จะมีคนที่ใส่ชุดเหมือนเจ้าแล้วขว้างมีดได้สักกี่คนกัน”

         “ข้าจะไปรู้หรือ  ท่านควรไปสืบให้แน่ชัดเสียก่อนค่อยมากล่าวหาข้า แล้วนี่ท่านก็ทำเกินไปนะ ท่านน่าจะรู้ตัว จู่ๆ ท่านสงสัยแล้วแอบเข้ามาในห้องนอนของข้า เกิดผู้อื่นมาเห็นเข้าจะมองข้าเป็นสตรีเช่นไร”