บททั้งหมดของ พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: บทที่ 21 - บทที่ 30

กล่าวจบแล้วนางก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มียื้อแย่งเอาเจ้าสองแฝดมากอดเอาไว้แนบอกอย่างต้องการกำลังใจมาเติมเต็มความเหนื่อยล้าและท้อแท้ต่อชะตาชีวิตที่พลิกผันจากเด็กสาวในวัยสดใส กำลังสนุกสนานกับชีวิตนักศึกษาคนหนึ่ง กลับต้องกลายมาเป็นสตรีมีครรภ์ที่ถูกทอดทิ้งจากครอบครัว และคนเป็นบิดาของเด็กในครรภ์ให้อยู่เดียวดายกับสาวใช้เพียงสองคนที่ห่างไกลจากจวนใหญ่ร่วมสามลี้ต้องอดทนเจ็บครรภ์หลายชั่วยามตัวคนเดียวไม่พอ วันนี้เขาเกือบจะสังหารนางแล้ว นางรับไม่ไหวอีกต่อไป นางก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบเก้าหลงภพผู้หนึ่งเท่านั้น นางยอมมามาก ยินยอมให้กับอู๋หลิงเซียว เพราะเห็นใจที่เขาถูกสตรีรังแกและทำร้ายจึงก้มหน้าคิดว่าทนอีกนิด ทนอีกสักหน่อย ขอเพียงบุตรทั้งสองของนางเติบโตรู้ความอีกหน่อยจึงจากไป แต่วันนี้นางเกือบตายอีกครั้งแล้วมันเกินไปจริงๆ...บุรุษเช่นอู๋หลิงเซียวนั้นเกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ...สองบุรุษต่างตื่นตะลึงกับกิริยาตัวสั่นเทากอดร่างน้อยทั้งสองแล้วร้องไห้โฮออกมาสุดเสียง นางร้องออกมาได้ชวนปวดใจ จนพวกเขายังรู้สึกเจ็บปวดไปกับนางด้วย ไม่เหลือกิริยาร้ายกาจเช่นในอดีตอีกเลย“ไม่รัก ข้าก็ไม่ขอวิงวอนให้ท่านอดทนอีกต่อไป

นางก้มลงไปจุมพิตหน้าผากของสองแฝดก่อนที่น้ำตาแห่งความอัดอั้นจะหลั่งริน ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าเขาไม่ยอมหย่านางก็จะหอบลูกทั้งสองหนีไป ลำบากกายยังดีกว่าลำบากใจเช่นทุกวันนี้อีกสี่วันอู๋หลิงเซียวจะไปตงอี้ กำหนดกลับไม่แน่นอน ดังนั้นนางจะใช้โอกาสนั้นหลบหนี แล้วนางก็เริ่มวางแผนขึ้นมาในหัว ก่อนอื่นนางต้องคิดก่อนว่าตนเองจะไปอยู่ที่ใด การเดินทางโดยมีเพียงสตรีสามนางกับเด็กอ่อนวัยยังไม่ครบสองเดือนดีคงไม่ง่าย และมากมีอันตรายเป็นแน่“คงต้องพึ่งพาหนานจิ้งอ๋องจริงๆ สินะ” ความจริงในใจคืออยากตัดขาดทุกคน แต่นางไร้ที่พึ่งพิง ตลอดสิบสองเดือนนางอยู่เพียงในจวนแห่งนี้ยังไม่เคยออกไปเผชิญโลกภายนอกจวนสกุลอู๋สักครั้ง ประสบการณ์ไม่มี แถมนางยังเป็นดวงจิตหลงภพมา หากไม่พึ่งพาอาศัยหนานจิ้งอ๋อง ทางก็มองเห็นแต่อันตราย“เอาเถอะจะเกิดอันใดตามมาก็ช่างมัน ขอเพียงออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ได้ ข้าก็ยินดีน้อมรับทุกปัญหาและความลำบากโดยมิคิดมาก” จากที่จะนอนพักเซี่ยผิงหลัวก็ลุกขึ้นจากเตียงตรงไปหยิบสมุดบันทึกสินเดิมมาตรวจนับอีกครั้ง และจะดูว่าพอจะมีสิ่งใดนำไปขายเปลี่ยนมาเป็นแผ่นทองและตั๋วเงินเพื่อจะได้สะดวกต่อการพกติดตัวในยามเดินทาง

จากที่เขาและเซี่ยหมิงหลันต้องแต่งงานครองคู่ตามกำหนดเดิมก็ผิดไป กลายเป็นเซี่ยหมิงหลันที่ต้องเร่งแต่งงานออกไปกับหนานจิ้งอ๋องเพื่อรักษาชื่อเสียง และอีกสามเดือนต่อมาก็ถึงเวลาที่เขากับเซี่ยผิงหลัวต้องแต่งงานกัน เพราะฝ่ายสตรีเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมาจากเหตุการณ์ในราตรีนั้น ท่านหญิงห้าผู้เอาแต่ใจและดื้อดึงไม่ฟังผู้ใดก็ดูจะเปลี่ยนไปนางดูสงบเสงี่ยมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มาวุ่นวายอันใดกับเขา ต่อให้ส่งนางไปอยู่เรือนท้ายจวนโดยไร้บ่าวไพร่เช่นในอดีตที่นางยังอยู่ภายในตำหนักชินอ๋องก็ไม่เคยปริปากเรียกร้องอันใด นางใส่ใจเพียงดูแลตนเองที่กำลังตั้งครรภ์ ขนาดเขาอยากทดสอบนางด้วยการรับสตรีบำเรอเข้าจวน และส่งสตรีเหล่านั้นไม่ยั่วโทสะนางบ่อยครั้ง หวังจะให้นางแสดงกิริยากราดเกรี้ยวออกมาให้เขาหาข้ออ้างลงโทษนาง แต่เซี่ยผิงหลัวกลับอยู่อย่างเงียบเชียบ ไม่เคยโต้ตอบอันใดสตรีเหล่านั้นเลยจนนางใกล้คลอดเขาจึงสั่งห้ามพวกนางเหล่านั้นให้เลิกไป ‘หาเรื่อง’ เยี่ยเฉิงโหวฮูหยินเด็ดขาด‘เพราะลูกเช่นนั้นหรือเจ้าจึงเปลี่ยนไป?’ อู๋หลิงเซียวถามตนเองอยู่บ่อยครั้งนักในช่วงหกเดือนหลังนี้ แต่คำตอบกลับไม่แน่ใจเลย แต่ที่แน่ใจคือนางไม่เหมือนเ

แล้วภาพที่อู๋หลิงเซียวไปเห็นก็ทำเอาเขานิ่งอึ้งพูดอันใดไม่ออกสักเพียงครึ่งคำ ภาพที่ร่างอวบหยิบจับเครื่องปรุงและจับตะหลิว ควงมีดหั่นเนื้อและผัก ทำเอาดวงตาคมดุคู่นั้นเบิกโพลงไม่อยากเชื่อ แต่ภาพดังกล่าวก็เห็นชัดเจน ยิ่งมองก็ยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวด คนเรามันจะเปลี่ยนแปลงไปได้ในเวลาเพียงแค่หนึ่งหนาวผ่านนี้มีอยู่จริงหรือ?ขบคิดในขณะที่สองเท้าก้าวจากห้องครัวใหญ่หน้าตรงไปยังเรือนใหญ่ปีกตะวันออก เพราะคิดถึงเจ้าสองแฝดยิ่ง อีกเพียงสองวันเขาจะต้องจากไปไกลถึงตงอี้ที่ห่างไกลจากมหานครสี่เฉิงเป็นพันลี้ จึงอยากใช้เวลากับลูกน้อยให้มากที่สุดเพราะว่ากำหนดกลับนั้นไม่แน่นอน หากการศึกไม่จบสิ้นคงยากจะกลับเมืองหลวง“ส่งอาหมิงมาให้ข้า”พอพบหน้าบุตรชายที่ฉู่หรั่นจีอุ้มอยู่ เขาจึงเรียกเอาไว้แล้วรับเอามาอุ้มด้วยตนเอง ผ่านมาจนเกือบสองเดือน เขาอุ้มสองแฝดแทบจะทุกวัน จึงไม่เก้กังอุ้มไม่ถูกวิธีอีกแล้ว แต่อุ้มได้มั่นคงมาก"เจ้าไปอุ้มคุณหนูรองตามข้าออกมาเดินเล่นที่ด้านนอก"อากาศยามเช้าของมหานครสี่เฉิงในวันนี้สดชื่น เขาจึงอยากให้ลูกน้อยทั้งสองได้ออกมารับอากาศภายนอกเรือนกับรับแสงอาทิตย์ในช่วงปลายยามเหม่าที่หยาดน้ำค้างเริ่มจางห

เพราะหากเป็นเช่นนั้นนางจะถูกตัวตนเดิมของเซี่ยผิงหลัวกลืนกิน จนสุดท้ายก็ไม่อาจกลับไปเป็นเพียงอรุณได้อีกแล้วหรือไม่เล่า? ‘ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องหนีไปให้สำเร็จ ที่สำคัญข้าจะไปอยู่ใกล้ท่านหญิงสามกับหนานจิ้งอ๋องมิได้เด็ดขาด หาไม่อาจจะถูกร่างนี้กลืนกินความเป็นเพียงอรุณไปจนหมดเป็นแน่!’ “กินข้าวเถอะ ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าคิดถึงวันคืนร้ายนั้นจริงๆ อีกแต่อย่างใด ข้าเพียงคิดว่าหลังจากเจ้าตั้งท้องก็เปลี่ยนไปมาก ที่ชัดเจนจนข้าแปลกใจก็คือคนเช่นเจ้าเข้าห้องครัว ทั้งที่ในอดีตให้ถูกตีจนก้นช้ำเช่นไรก็ไม่ยอมเข้าไป ถูกชินหวางเฟยลงโทษด้วยการจับขังภายในห้องเก็บฟืนเจ้ายังยอมทน แต่ไม่ยอมเจ้าไปฝึกฝนวิธีทำอาหาร มีเพียงเผิงลี่ผู้เดียวที่ชอบเข้าไปฝึกทำอาหาร พอวันนี้ข้าไปเห็นกับตาจึงอดจะคิดถึงนางเสียมิได้ก็เท่านั้นเอง” ท้ายที่สุดอู๋หลิงเซียวก็กล่าวถึงสิ่งที่เขาตั้งใจแต่แรกเริ่ม วันนี้เขาเพียงตั้งใจจะพูดดีๆ กับนางบ้างเท่านั้น ถึงจะอย่างไรบัดนี้นางก็คือภรรยาเขาจริงๆ แล้วยังมีเจ้าสองแฝดอีกด้วย เขาต้องจากไกลไปชายแดน วันคืนใดจะได้กลับมาเขาล้วนมิแจ้งใจ บางครั้งในยามจากเมืองหลวงไปยังมีลมหายใจและร่างกายสมบูรณ์ ทว่าใน