All Chapters of พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่1ฉู่หรั่นจีตรงไปยังคอกม้าเพราะกำลังเร่งรีบ ต่อให้หากเยี่ยเฉิงโหวได้ทราบความจริงในวันนี้แล้วสั่งโบยนางก็ยินดี บัดนี้ขอเพียงได้ท่านหมอตำแยกลับมาให้โทษโบยสักร้อยไม่นางผู้นี้ก็ล้วนยินดีไม่คิดวิงวอนลดโทษแม้เพียงครึ่งคำ!“ขึ้นไป” ทว่ายังไม่ทันไปถึงคอกม้ากลับพบเข้ากับเกาเฟยดักรออยู่ก่อนแล้วหัวคิ้วเรียวงามถูกดึงมาแทบชนกันเพราะไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายเอ่ยปากให้นางขึ้นไปบนรถม้าคันโตด้วยเหตุอันใดกันแน่“ยืนนิ่งอยู่ไย หรือไม่ห่วงท่านหญิงห้าของเจ้าแล้วเช่นนั้นหรือ?” คนหน้านิ่งดังหินสลักเอ่ยสำทับขึ้นมาอีกครั้งฉู่หรั่นจีจึงค่อยมีสติ คิดได้ว่าสิ่งอื่นสมควรช่างหัวมันไปก่อนเพราะในยามนี้มีเพียงเรื่องไปรับท่านหมอตำแยในเขตเมืองหลวงเท่านั้นที่สำคัญต่อนางเป็นที่สุดนางจะสนใจสิ่งอื่นมิได้เพราะชีวิตของท่านหญิงห้ากับคุณหนูหรือไม่ก็อาจเป็นคุณชายนั้นสำคัญที่สุดผ่านไปร่วมสองชั่วยามที่เซี่ยผิงหลัวต้องกัดฟันอดทนต่อสู้กับความเจ็บปวด พาลให้ซาบซึ้งในบุญคุณของบุพการีขึ้นมาก็วันนี้ ยิ่งปวดมากนางก็ยิ่งนึกถึงมารดาในชาติภพของเพียงอรุณมากเท่านั้นเพราะต่อให้นางในอดีตสูญเสียทรงจำไปไม่อาจจดจำบิดาและมารดาแท้จริงได้ หากแต่มา

ตอนที่2“โอ๊ะ!” มิอาจทราบได้ว่านางหลับไปนานเท่าใดแต่เพราะฝันร้ายนางจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ความฝันที่กล่าวมันร้ายนั้นก็คือนางฝันไปว่าอู๋หลิงเซียวขับไล่นางออกจากจวนแต่เขากลับยึดเอาเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองของนางไว้แต่กลับขับไล่ให้นางจากไป!‘ข้าต้องการเพียงบุตรทั้งสอง ส่วนสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าจะไสหัวไปตายที่ใดก็ไป!’ ขนาดตื่นขึ้นมานางยังจดจำทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างติดตาและติดหู บัดนี้เหงื่อกาฬจึงชุ่มโชกไปทั้งกาย หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมาจากภายในหน้าอกเพราะเชื่อว่าหากเป็นความจริงอู๋หลิงเซียวก็คงเลือกลูกแต่ไม่เลือกนางเช่นกัน…เจ้าก้อนแป้งทั้งสองของนางเล่า? …“หรั่นจี!…หรั่นจี…หรั่นจีเจ้าอยู่ที่ใด” รวบรวมสติกลับมาจนครบถ้วนคนแรกที่นางเรียกหาย่อมเป็นสาวใช้คนสนิทที่มิเคยทอดทิ้งกันแม้ในยามที่นางตกยากถูกบิดาลงโทษถูกมารดาทอดทิ้งและถูกพี่น้องหมางเมินเช่นฉู่หรั่นจีทันทีในใจนั้นหวาดกลัวเหลือเกินไปหมด“ท่านหญิงห้าตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” นอกจากฉู่หรั่นจีแล้วยังมีสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มอีกนางเดินตามหลังคนสนิทของนางมาพร้อมกับห่อผ้าซึ่งคาดจะต้องเป็นเจ้าตัวน้อยทั้งสองของนางเป็นแน่“ส่งพวกเขามาให

ตอนที่3เซี่ยผิงหลัวมองตามแผนหลังกว้างของอู๋หลิงเซียวจนหายลับไปจากสายตาจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกโล่งใจแต่ไม่ทั้งหมดเพราะยากจะคาดเดาได้ว่าบุรุษผู้นั้นคิดสิ่งใดอยู่กันแน่วันนี้เขาจากไปก็ไม่มีใครรับรองกับนางได้ว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ย้อนคืนกลับมาเพราะที่แห่งนี้คือจวนของเขาเรือนนี้และของภายในเรือนก็ล้วนเป็นของคนใจร้ายแซ่อู๋ทั้งหมดนางจึงยากจะหลีกหนีไปไหนได้พ้นจากคนใจเหี้ยมไปได้จริงๆ“บิดาไม่ดีก็อย่าได้มีจะดีกว่านะ” เอ่ยกับลูกน้อยทั้งสองที่กินอิ่มก็หลับสนิทไปเรียบร้อยอดจะยื่นนิ้วอวบอิ่มไปแตะแก้มนุ่มของบุตรชายและบุตรสาวเสียมิได้ในยามมีทั้งสองอยู่ในครรภ์นางก็คิดว่ารักใคร่เจ้าสองแฝดมากแล้ว แต่พอได้เห็นหน้าบุตรเมื่อยามแรกคลอดนางจึงพบว่าที่คิดว่ารักมากอยู่แล้วจะยังรักได้มากขึ้นไปอีกหลายสิบส่วนเช่นนี้ส่วนบุรุษผู้นั้นนับจากทราบว่านางตั้งครรภ์หากมิใช่ฮ่องเต้ออกหน้าเพราะไม่ต้องการให้ขายหน้าไปถึงราชวงศ์เซี่ยที่นางเกิดตั้งครรภ์โดยไร้บิดาและยังไม่ทันได้แต่งงานหาไม่คนเช่นอู๋หลิงเซียวคงไม่ยอมแต่งกับนางเป็นแน่ พอแต่งนางเข้าจวนก็ส่งมาอยู่เสียห่างไกลจากเรือนใหญ่ไม่เห็นจะคิดจะใส่ใจบุตรที่อยู่ในครรภ

...อุแว้...อุแว้...อุแว้...เสียงร้องไห้จ้าของทารกปลุกให้คนหลับลึกตื่นขึ้นมาชนิดปัจจุบันทันด่วนเรือนกายอวบจากการตั้งครรภ์กระเด้งขึ้นมาทั้งดวงตายังไม่ทันเปิดด้วยซ้ำเมื่อหูสัมผัสได้ถึงเสียงของบุตรตัวน้อยข้างกาย“อาหมิง อาเมี่ยว” เพราะบัดนี้ทุกลมหายใจของเซี่ยผิงหลัวคือเจ้าตัวน้อยทั้งสองจึงเปิดปากเรียกหาก่อนลืมตาตื่นเสียอีก พอสติกลับคืนร่างดวงตาเรียวงามจึงเปิดขึ้น สิ่งแรกที่มองหาคือห่อผ้าของลูกน้อย แต่กวาดสายตาจนทั่วเตียงไม่พบจึงเบนออกไปมองสำรวจหาจนทั่วห้องนอนที่มีเพียงแสงเทียนสว่างไสวบอกได้ว่าบัดนี้คงเข้าสู่ยามราตรีแล้วเป็นแน่“โอ๊ย!” พอสายตาไปปะทะกับเรือนกายกำยำไม่คุ้นเคยของอู๋หลิงเซียว นางก็ลืมสภาพร่างกายหลังคลอดของตนเองไปสนิทพุ่งกายถลาลงจากเตียงแต่ความเจ็บปวดตรงจุดเร้นลับของสตรีก็ทำเอาเซี่ยผิงหลัวล้มทั้งยืนไปกองอยู่หน้าเตียงนั่นเอง“คืนลูกของข้ามา!” ถึงจะล้มและยังไม่อาจลุกขึ้นยืนได้โดยง่ายแต่ความรักความห่วงไยที่มีต่อลูกน้อยทั้งสองที่อยู่ในอ้อมแขนของบุรุษใจทมิฬเช่นอู๋หลิงเซียวก็ทำให้นางตะเกียกตะกายคิดจะไม่ยื้อแย่งบุตรของตนมาไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น“หรั่นจี! หรั่นจี! อยู่ที่ใดน่ะหรั่นจ