บททั้งหมดของ พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: บทที่ 1 - บทที่ 8

บทนำสายลมต้นฤดูฝนพัดพาเอากลิ่นดินผสมกลิ่นหญ้าอ่อนหลังฝนหยุดตกในยามดวงตะวันใกล้ลาลับเหลี่ยมเขาขึ้นมาให้สตรีครรภ์โตใกล้คลอดบนเก้าอี้โยกหน้าเรือนหลังน้อยในอาณาเขตอันยิ่งใหญ่ไพศาลของจวน ‘เยี่ยเฉิงโหว’อู๋'อู๋หลิงเซียว'ให้ได้สูดดมจนนางผ่อนคลายจากอารมณ์เบื่อหน่ายลงไปได้หลายส่วนเลยทีเดียวนามของสตรีครรภ์โตผู้นี้คือ‘เซี่ยผิงหลัว’ ผู้เป็นท่านหญิงห้าในชินอ๋อง ‘เซี่ยหลุนเปียว’หรือตามยศศักดิ์ในราชวงศ์คือ'จิ้งหรานเสียนจู่'ในวัยสิบแปดหนาวหรือแท้จริงแล้วนางคือดวงจิตของ ‘เพียงอรุณ จิรัตน์จุฑา’ เด็กสาวจากยุค2023ที่ตายลงเพราะโรคหัวใจกำเริบจากการถูกมารดาเลี้ยงสลับตัวยาเพราะคิดกำจัดเด็กสาวให้พ้นทางหวังฮุบสมบัติหลังบิดาเพิ่งเสียไปได้ราวหกเดือนทั้งที่ในขณะนั้นเพียงอรุณเพิ่งมีอายุได้เพียงเก้าปีเท่านั้นทว่ามิอาจทราบได้ว่าเป็นด้วยเหตุอันใดแทนที่ดวงวิญญาณของเพียงอรุณจะได้ขึ้นสวรรค์หรือไปชดใช้กรรมในนรกแต่ดันจับพลัดจับผลูพุ่งเข้ามาอยู่แทนที่ดวงจิตแท้จริงของท่านหญิงห้าเซี่ยผิงหลัวในวันที่ดื่มยาปลุกกำหนัดเกินขนาดจนถึงแต่ความตายพร้อมกันกับเพียงอรุณได้ก็สุดจะรู้แจ้ง‘ช่างเป็นการตายได้อัปยศอดสูที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเ

ตอนที่1ฉู่หรั่นจีตรงไปยังคอกม้าเพราะกำลังเร่งรีบ ต่อให้หากเยี่ยเฉิงโหวได้ทราบความจริงในวันนี้แล้วสั่งโบยนางก็ยินดี บัดนี้ขอเพียงได้ท่านหมอตำแยกลับมาให้โทษโบยสักร้อยไม่นางผู้นี้ก็ล้วนยินดีไม่คิดวิงวอนลดโทษแม้เพียงครึ่งคำ!“ขึ้นไป” ทว่ายังไม่ทันไปถึงคอกม้ากลับพบเข้ากับเกาเฟยดักรออยู่ก่อนแล้วหัวคิ้วเรียวงามถูกดึงมาแทบชนกันเพราะไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายเอ่ยปากให้นางขึ้นไปบนรถม้าคันโตด้วยเหตุอันใดกันแน่“ยืนนิ่งอยู่ไย หรือไม่ห่วงท่านหญิงห้าของเจ้าแล้วเช่นนั้นหรือ?” คนหน้านิ่งดังหินสลักเอ่ยสำทับขึ้นมาอีกครั้งฉู่หรั่นจีจึงค่อยมีสติ คิดได้ว่าสิ่งอื่นสมควรช่างหัวมันไปก่อนเพราะในยามนี้มีเพียงเรื่องไปรับท่านหมอตำแยในเขตเมืองหลวงเท่านั้นที่สำคัญต่อนางเป็นที่สุดนางจะสนใจสิ่งอื่นมิได้เพราะชีวิตของท่านหญิงห้ากับคุณหนูหรือไม่ก็อาจเป็นคุณชายนั้นสำคัญที่สุดผ่านไปร่วมสองชั่วยามที่เซี่ยผิงหลัวต้องกัดฟันอดทนต่อสู้กับความเจ็บปวด พาลให้ซาบซึ้งในบุญคุณของบุพการีขึ้นมาก็วันนี้ ยิ่งปวดมากนางก็ยิ่งนึกถึงมารดาในชาติภพของเพียงอรุณมากเท่านั้นเพราะต่อให้นางในอดีตสูญเสียทรงจำไปไม่อาจจดจำบิดาและมารดาแท้จริงได้ หากแต่มา

ตอนที่2“โอ๊ะ!” มิอาจทราบได้ว่านางหลับไปนานเท่าใดแต่เพราะฝันร้ายนางจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ความฝันที่กล่าวมันร้ายนั้นก็คือนางฝันไปว่าอู๋หลิงเซียวขับไล่นางออกจากจวนแต่เขากลับยึดเอาเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองของนางไว้แต่กลับขับไล่ให้นางจากไป!‘ข้าต้องการเพียงบุตรทั้งสอง ส่วนสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าจะไสหัวไปตายที่ใดก็ไป!’ ขนาดตื่นขึ้นมานางยังจดจำทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างติดตาและติดหู บัดนี้เหงื่อกาฬจึงชุ่มโชกไปทั้งกาย หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมาจากภายในหน้าอกเพราะเชื่อว่าหากเป็นความจริงอู๋หลิงเซียวก็คงเลือกลูกแต่ไม่เลือกนางเช่นกัน…เจ้าก้อนแป้งทั้งสองของนางเล่า? …“หรั่นจี!…หรั่นจี…หรั่นจีเจ้าอยู่ที่ใด” รวบรวมสติกลับมาจนครบถ้วนคนแรกที่นางเรียกหาย่อมเป็นสาวใช้คนสนิทที่มิเคยทอดทิ้งกันแม้ในยามที่นางตกยากถูกบิดาลงโทษถูกมารดาทอดทิ้งและถูกพี่น้องหมางเมินเช่นฉู่หรั่นจีทันทีในใจนั้นหวาดกลัวเหลือเกินไปหมด“ท่านหญิงห้าตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” นอกจากฉู่หรั่นจีแล้วยังมีสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มอีกนางเดินตามหลังคนสนิทของนางมาพร้อมกับห่อผ้าซึ่งคาดจะต้องเป็นเจ้าตัวน้อยทั้งสองของนางเป็นแน่“ส่งพวกเขามาให

ที่คิดเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อตัวของนางเท่านั้น แต่ทุกสิ่งนางคิดเผื่ออีกสองชีวิตทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นเพียงอรุณหรือเซี่ยผิงหลัวก็ตาม นับจากนี้นางจะมีชีวิตเพื่อก้อนแป้งน้อยทั้งสองส่วน ‘ความรัก’ ระหว่างชายหญิงนางล้วนไม่ใส่ใจให้ค่าอีก ในอดีตเซี่ยผิงหลัวผู้นั้นโง่เขลานักที่คิดยื้อแย่งคนที่ไม่มีใจรักมาครอบครองโดยไม่สนใจถึงความถูกผิดสุดท้ายนอกจากความว่างเปล่าและสูญเสียนางก็ไม่เห็นว่าจวบจนสิ้นใจสตรีนางนั้นจะสมหวังอันใดสักสิ่งและร่วมหนึ่งหนาวนางถือว่าตนเองอดทนให้อู๋หลิงเซียวชำระแค้นมามากพอแล้ว“เฟยหมิง เฟยเมี่ยว"ในที่สุดนางก็ได้ชื่อของเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองแล้ว ลูกของนาง โอบอุ้มเฝ้าถนอมมาร่วมสิบเดือนด้วยตัวคนเดียวไม่พอ นางยังคลอดออกมาอย่างยากลำบาก แล้วคนผู้นั้นมีสิทธิ์อันใดจะมาตั้งชื่อให้กับเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาทำท่าไม่ต้องการมาตั้งแต่แรกเล่า?“นับจากนี้คุณชายและคุณหนูมีนามว่า เฟยหมิง และเฟยเมี่ยวพวกเจ้าทั้งสองจงจดจำเอาไว้ให้มั่นนะ หรั่นจี จื่อเว่ย” ใบหน้าที่ยังคงซีดเผือดเพราะเสียเลือดมากเนื่องจากการคลอดกระจ่างไปด้วยรอยยิ้มในยามหันไปพูดคุยกับสองสาวให้ที่นับจากนี้คงต้องร่วมทุกข์และสุขกันอีกนานแส