บททั้งหมดของ พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: บทที่ 51 - บทที่ 60

“ซือเพ่ยอิ๋นถวายพระพรจิ้งหรานเสียนจู่พ่ะย่ะฮ่ะ” มาเสียเต็มยศเช่นนี้เซี่ยผิงหลัวถึงกับหน้าเสีย เพราะคิดว่าตนเองและบุตรทั้งสองอุตส่าห์ดั้นด้นลำบากเดินทางไกลถึงสองเดือน ทว่าผลสุดท้ายมาถึงเป่ยหยวนยังไม่ทันได้กินข้าวมื้อแรก ดันมีคนมาพบเช่นนี้จะไม่ให้นางเข่าอ่อนแทบทรุดจนจางจื่อเว่ยต้องตรงเข้ามาพยุง ส่วนฉู่หรั่นจีนั้นอย่าได้หวังพึ่งพา เพราะทรุดลงไปนั่งอยู่กับพื้นก่อนผู้เป็นนายเช่นนางเสียอีก...ดีจริงๆ ...“โอ้! ท่านหญิงอย่าได้ทรงตื่นตกใจไปพ่ะย่ะค่ะ ท่านผู้นี้คือคนของฮองเฮาที่ถูกส่งมารอท่านหญิงก่อนหน้าที่พวกเราจะเดินทางมาถึงเป่ยหยวนได้ราวเจ็ดวันเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ เขาหาใช่คนของเยี่ยเฉิงโหว และคนของชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” นั่นเองที่เซี่ยผิงหลัว ‘คนใหม่’ ต้องเร่งรีดเค้นความทรงจำภายในร่างกายนี้ขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วนถึงความสัมพันธ์ระหว่างร่างนี้ในอดีตและโจวฮองเฮานั้นเป็นเช่นไร“เพ่ยอิ๋นช่างสมควรตายยิ่งนักเพคะที่ทำให้ท่านหญิงห้าตกพระทัย นี่คือจดหมายจากฮองเฮา เชิญท่านหญิงอ่านให้กระจ่างเถิดเพคะ” พอตกใจบุรุษผู้มีดวงใจเป็นสตรีเต็มสิบส่วนก็ไม่ลงท้ายเช่นบุรุษอีก แต่ลงท้ายเช่นที่เขารับใช้ใกล้ชิดสมัยที่โจว

ซือเพ่ยอิ๋นเลิกคิ้วที่ถูกตกแต่งจนเรียวงามราวกับเขาคือสตรีชั้นสูงผู้หนึ่งขึ้นเล็กน้อย เพราะมิคาดว่าเด็กสาววัยเพียงสิบเก้าหนาวจะมองตำแหน่งของตนเองออกเพียงแค่บอกว่าตนคือ ‘ผู้ตรวจสอบบัญชี’ ของโจวฮองเฮา เหตุใดเขาจึงทราบว่าเซี่ยผิงหลัวมองออกน่ะหรือ? เพราะนางไม่ถามซ้ำอีกอย่างไรเล่า เพราะหากคนไม่เข้าใจย่อมจะต้องถามจนกระจ่างว่าหน้าที่ผู้ตรวจสอบบัญชีนี้ทำสิ่งใดบ้าง หากแต่ท่านหญิงห้าฟังคำตอบรอบเดียวกลับไม่ถามซ้ำ แต่เลือกจะถามคำถามใหม่แทน ย่อมหมายความได้เพียงว่านางเข้าใจได้ถึงหน้าที่ของเขาแล้วเป็นอย่างดีนั่นเอง“มิผิดเจ้าค่ะ หลายสิบหนาวผ่านมาเพ่ยอิ๋นนั้นไปมาทั่วทุกแคว้นของซีฉู่ บางคราวยังได้ไปถึงต่างแดนอีกด้วย” เซี่ยผิงหลัวนิ่งคิด เพราะนับจากเดินทางออกมาจากมหานครสี่เฉิงสิ่งที่นางไม่ประทับใจและมองว่ายากลำบากสำหรับสตรีที่ต้องเดินทางไกลคือที่พักหรือก็คือโรงเตี๊ยม สองเดือนสำหรับพวกนางยากลำบากเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นสุขา หรือห้องอาบน้ำ หากเป็นบุรุษอาจไม่ถึงกับเกินทนแต่อย่างใด เพราะบุรุษไม่ต้องระแวงเรื่องห้องสุขาและห้องอาบน้ำ ต่างจากสตรีโดยสิ้นเชิง ดังนั้นนางจึงคิดว่าหากมีความสะดวกสบายนอกจากเหล่าสตรีแล้

เจ้าตัวน้อยมองผู้เป็นแม่ตาแป๋ว เพียงเท่านั้นใจของคนเป็นแม่ก็หลอมเหลวไปหมด ตกหลุมรักบุตรสาวซ้ำแล้วซ้ำอีกตกลงไปจนคาดว่าชาตินี้อาจหาทางออกจากหลุมรักที่บุตรทั้งสองขุดเอาไว้มิได้อีกเลย“อาเมี่ยวเตือนพี่ใหญ่ได้นะ แต่อย่าใช้กำลัง เพราะคนที่ใช้แต่กำลังคือคนเถื่อน ไร้อารยธรรม และขาดคนอบรมสั่งสอนนะคนดี”เซี่ยผิงหลัวมิอาจทราบได้หรอกว่าเด็กอายุเจ็ดเดือนจะเข้าใจสิ่งที่นางสั่งสอนหรือไม่ แต่ถึงอู๋เฟยเมี่ยวยังฟังไม่เข้าใจในวันนี้แต่หากนางสั่งสอนทั้งสองไปทุกวัน เช่นไรก็คงซึมซับเข้าไปภายในจิตใจส่วนลึกของสองแฝดบ้างไม่มากก็น้อย ซือเพ่ยอิ๋นเกิดมาจนสี่สิบเอ็ดหนาวก็เพิ่งเห็นมารดาเช่นท่านหญิงห้าเป็นคนแรกที่เอ่ยบอกสั่งสอนเด็กวัยเพียงเจ็ดเดือน ราวกับอีกฝ่ายจะรู้ความกระนั้น“วันนี้ข้าอยากดูบ้านสักหลัง ไม่ต้องใหญ่โตมาก แต่อยากได้พื้นที่มากสักหน่อย นี่อาหมิงกับอาเมี่ยวก็เจ็ดเดือนแล้ว นั่งได้แข็งคาดว่าไม่น่าจะครบขวบก็คงเริ่มหัดเดินเป็นแน่ ส่วนโรงเตี๊ยมหากวันนี้ที่ดินซึ่งนายหน้าเสวี่ยนนั้นโอ้อวดคุยนักคุยหนาว่าทำเลดีนั่นดีจริงจนตกลงซื้อขายก็คงใช้เวลาก่อสร้างอย่างต่ำก็คงเกินหนึ่งหนาว พวกเราพักที่โรงเตี๊ยมนานขนาดนั้นไ

“ท่านไม่อยากอยู่จนถึงวันที่ฮองเฮาใจอ่อนหรือ หากไม่ต้องการพบหน้าลูกพบหน้าภรรยาท่านก็รีบตายๆ ไปเสีย” เสียงของเกาเฟยดังลอยมาก่อนที่ใบหน้านิ่งๆ กับแววตาล้ำลึกจะโผล่มาให้อู๋หลิงเซียวได้เห็น แต่ถึงไม่เห็น แค่ได้ยินเสียงกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ท่านโหวหนุ่มก็จำได้ขึ้นใจว่าเป็นผู้ใด เพราะในแผ่นดินซีฉู่นอกจากฮ่องเต้และฮองเฮากับบิดาและมารดาที่จากไปแล้วก็คงมีเพียงเกาเฟยเท่านั้นที่กล้าไล่ให้เขาไปตาย“เจ้าไม่หลับไม่นอนหรือไรมาเฝ้าข้าดังภรรยาเฝ้าสามีไปได้” อู๋หลิงเซียวถามออกไปอย่างเหลืออด เพราะช่วงสามเดือนมานี้เกาเฟยนั้นเฝ้าเขาไม่ห่างยิ่งกว่าภรรยาหลวงเฝ้าควบคุมสามีไม่ให้หลบหนีไปเรือนอนุภรรยาเสียอีก“หากข้าเป็นภรรยาท่านคงทอดทิ้งไปนานแล้ว แต่เผอิญข้าดันอาภัพนักต้องมีบิดาคนเดียวกับท่าน ชาตินี้ทั้งชาติข้าเลยหนีจากการเป็นน้องชายของท่านไปมิได้สักวัน” แต่ละคำตอบช่างไม่ถนอมน้ำใจคนฟัง จนอู๋หลิงเซียวยกมือสองข้างขึ้นเท้าสะเอวพลางแหงนมองท้องฟ้าแล้วพ่นลมหายใจออกมาเสียงดัง เพราะไม่อาจจะทำอันใดเกาเฟยได้ ก็ที่มันด่ามันบ่นดันถูกทุกคำ!“เอาละๆ ข้าไปนอนแล้ว พอใจแล้วหรือไม่!” สุดท้ายกายสูงใหญ่ที่ซูบผอมลงไปมากก็หันปลายเ

'หัวอกน้องเพียงจะแตกแล้วแม้'ภายในใจเซี่ยผิงหลัวคนใหม่ยังตะโกนร้องอื้ออึงในอกไม่หยุด แต่ภายนอกนั้นยังนับว่าสำรวมกิริยาได้สมกับฐานะท่านหญิงห้า หรือจิ้งหรานเสียนจู่ได้ดี ไม่ให้อดีตเจ้าของกายนี้ถึงจากไปไกลแล้วต้องอับอายในแดนปรโลกเอาได้ แต่ฮองเฮาจะทุ่มเทกับนางมากเช่นนี้มันก็ออกจะเกินไปหรือไม่นะ?"ท่านเพ่ยอิ๋นโฉนดที่ดินพร้อมโรงงิ้วขอรับ""!!!"เซี่ยผิงหลัวแตกตื่นตาโตจนไม่อาจจะโตไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว ที่คนของซือเพ่ยอิ๋นนั้นหายไปไม่ถึงสองเค่อเขาก็กลับมาพร้อมกับโฉนดที่ดินกับโรงงิ้วมากองตรงหน้าของตนเอง แล้วเพียงไม่ตกใจจนหัวใจวายตายเป็นรอบที่สองก็ดีเท่าไรแล้ว…"แล้วข้าน้อยเกรงว่า ท่านหญิงห้าอาจไม่ชอบที่โรงงิ้วแห่งนี้มีร้านรวงใกล้ชิดติดกัน จนทำให้โรงงิ้วดูคับแคบเกินไปเช่นนั้นจึงได้ถือวิสาสะให้เจ้าพวกนั้นไปจัดการกวาดซื้อร้านรวงถัดจากโรงงิ้วทั้งสองด้านในระยะห้าหลังมาไว้เรียบร้อยแล้วขอรับท่านเพ่ยอิ๋น"ฝู่เย่กล่าวแล้วจึงหันไปพยักหน้าเรียก 'เจ้าพวกนั้น' ให้เดินเข้ามาใกล้ จากนั้นจึงบอกให้คนใต้ปกครองของตนมอบโฉนดที่เพิ่งได้มามอบส่งต่อให้แก่ซือเพ่ยอิ๋น และเขากำลังจะส่งต่อมาให้นางได้ยลโฉมกระดาษหลายแผ่นที