บททั้งหมดของ พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: บทที่ 31 - บทที่ 40

สุดท้ายแล้วฉู่หรั่นจีก็มิอาจทำตามความทำตามความประสงค์ของผู้เป็นนายของตนเองได้ เพราะนางหวาดเกรงว่าการเดินทางนี้จะไม่ปลอดภัย จึงแอบไปขอเข้าเฝ้าหนานจิ้งอ๋องถึงที่พักใกล้วังหลวง เพราะอีกฝ่ายได้เคยย้ำกับนางหนักหนาว่าหากท่านหญิงห้าต้องการความช่วยเหลือให้นางแจ้งแก่เขาได้เสมอ ต่อให้อยู่ไกลถึงแคว้นจ้าวหรือดินแดนใดในใต้หล้า หากพิราบสื่อสารและม้าเร็วไปถึง เขารับทราบก็จะมาทันที“นางจะออกเดินทางเมื่อใด” พอทราบความเว่ยซือหลางจึงกำหมัดแน่นเพื่อข่มกลั้นอารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจที่บัดนี้แม้แต่เรื่องใหญ่โตเช่นหนีออกจากเมืองหลวงนางก็ไม่คิดจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาแล้ว นอกจากไม่เอ่ยปากขอร้องให้ช่วยเหลือแต่นางยังคิดปิดบังเขาอีกด้วย“หากวันนี้ได้รถม้าและวัวกับเกวียนครบถ้วน อีกสองวันก็ออกเดินทางเพคะหนานจิ้งอ๋อง” “เช่นนั้นรถม้ากับวัวและเกวียนยกให้เป็นธุระของข้าจัดการให้ก็แล้วกัน พรุ่งนี้ทุกสิ่งที่นางนั้นต้องการจะถูกเตรียมพร้อมเอาไว้รอ ส่วนเจ้ามีหน้าที่แจ้งวันและเวลาเดินทางออกจากประตูเมืองว่าเป็นยามใดก็พอ” เมื่อนัดแนะทุกสิ่งจนเรียบร้อย ฉู่หรั่นจีจึงถูกส่งกลับไปพร้อมกำยานควันยาสลบติดมือกลับไปมากพอที่จะวางให

สุดท้ายฉู่หรั่นจีก็ทนกับความเฉยชาของท่านหญิงห้ามิได้จึงยอมเปิดปากสารภาพทุกสิ่งอย่างหมดเปลือก ฟังแล้วเซี่ยผิงหลัวก็ไม่รู้จะตำหนิ หรือคิดจะปฏิเสธสิ่งที่เว่ยซือหลางยื่นมือมาช่วยเหลือไปได้ แต่พอคิดว่าตนเองไม่ใช่ชีวิตเดียวแต่ยังมีสองชีวิตน้อยๆ เช่นบุตรชายและบุตรสาว หากมารดาเช่นนางหนีไปโดยการช่วยเหลือของอดีตคู่หมายในขณะที่สามีไปออกรบโดยที่ยังไม่หย่าขาดจากกันเช่นนี้ ข่าวลือคงทำร้ายบุตรทั้งสองในอนาคตเอาได้ ก็ตัดสินใจจะพึ่งพาตนเองไม่ยอมรับความหวังดีของหนานจิ้งอ๋องเช่นเดิม ต่อให้หนีรอดก็ดี หรือมิอาจหลุดพ้นก็ช่าง สองแฝดจะต้องไม่มีมารดาที่แปดเปื้อนข่าวลือโสมมเด็ดขาด!“ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะยกโทษให้เจ้านะฉู่หรั่นจี หากมีอีกครั้งเราสองคนต้องสิ้นสุดความสัมพันธ์ต่อกัน ไม่ว่าจะเป็นฐานะใดก็ไม่มีเหลือเด็ดขาด ถึงข้าจะไม่อยากทำ แต่คงไม่อาจหลีกหนีพ้น เพราะเจ้าไม่เชื่อฟังไม่พอยังไม่สำนึกในความผิดตนเองซ้ำซากเช่นนี้” เซี่ยผิงหลัวปกติไม่คิดจะเข้มงวดกับคนที่นางนับเป็นญาติเพียงคนเดียวในดินแดนแห่งนี้ แต่วันนี้ฉู่หรั่นจีทำเกินไปมากจริงๆ ต่อให้ทำไปด้วยเจตนาดี ทว่าผลที่ออกมามันไม่ได้ดีตามที่นางคิดมา แต่

ตอนที่17บัดนี้ทั้งสามชีวิตต่างตกใจและคาดไม่ถึงว่าพวกตนจะถูกล้อมกรอบเอาไว้ด้วยบุรุษชุดดำปิดหน้าปิดตามิดชิดกลุ่มใหญ่จนยากจะหลบหนี ทั้งที่เพิ่งผ่านพ้นประตูเมืองสี่เฉิงมาได้ไม่ถึงหนึ่งร้อยลี้เช่นนี้ ฉู่หรั่นจีนั้นอาการหนักกว่าผู้ใดจึงเนื้อตัวสั่นงันงกไปหมดแล้ว ส่วนจางจื่อเว่ยนั้นนางทำเพียงแค่กำสายบังคับม้าในมือแน่น แต่สีหน้ายังไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมากเท่าสาวใช้รุ่นพี่ คนเดียวที่ควบคุมสติได้เร็วมีเพียงเซี่ยผิงหลัวเท่านั้น นางจึงขยับกายออกมาจากรถม้าพร้อมกับเด็กฝาแฝดทั้งสองแต่เพราะน้ำหนักของทั้งสองมากขึ้นทุกวันเซี่ยผิงหลัวจึงคิดจะหันไปแบ่งผู้หนึ่งให้สาวใช้คนสนิทเช่นฉู่หรั่นจีช่วย แต่พอเห็นเนื้อตัวสั่นเทา ใบหน้าขาวซีดเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นจางจื่อเว่ย และค่อยโล่งใจที่อีกฝ่ายยังพึ่งพาอาศัยได้เช่นเดิม ส่วนอีกคนนางเริ่มทำใจได้แล้วว่านอกจากทำเรื่องนอกเหนือคำสั่งแล้ว ฉู่หรั่นจีคงช่วยอันใดนางแทบไม่ได้อีกเลยนับจากพ้นออกมาจากสกุลอู๋“พวกท่านต้องการสิ่งใด?”พอจางจื่อเว่ยรับเอาอู๋เฟยเมี่ยวไปโอบอุ้ม เซี่ยผิงหลัวจึงหันกลับไปยังกลุ่มคนที่รายล้อมรถม้าของพวกตนเองไว้ แต่เพราะทุกคนล้วนปกปิดใบหน้าราวก

ตอนที่ 18"เจ้าของถุงหอมใบนั้นคือพี่สาม ข้าจำได้นับตั้งแต่แรกเห็น แต่เพราะข้าอยากใช้ประโยชน์จากท่านอ๋องจึงรับสมอ้างโกหกท่านในครั้งแรกที่เราได้พบกันเมื่อวันที่ท่านอ๋องมาสอบถามหาผู้เป็นเจ้าของอันแท้จริง หรือหากท่านคิดว่าวันนี้ข้าโกหก จงลองนำถุงหอมใบนั้นไปสอบถามผู้เย็บถุงหอมนั้นเองกับมือเช่นเสด็จแม่ของพวกเราดูก็ได้เพคะ"มีเพียงให้เขาไปสอบถามเอาความจริงจากคนปักและเย็บถุงหอมด้วยตนเองเท่านั้นจึงยืนยันได้ว่าในวันนี้นางพูดจริงที่โกหกคือเซี่ยผิงหลัวในอดีต แต่วันนี้นางจะเป็นผู้จัดการทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับไปถูกที่ถูกทางเสียที ซึ่งหากจะให้นางกลับไปแก้ไขอดีตให้ทุกสิ่งกลับไปยังจุดเดิมคงยาก แต่นางสามารถพูดความจริงได้ แก้ไขอดีตไม่ได้ แต่นางสามารถหยุดความเลวร้ายได้"ในยามนั้นข้าริษยาพี่สามที่อู๋หลิงเซียวมองเพียงนาง รักเพียงนาง ทั้งที่ข้าก็งดงามและเก่งกาจฉลาดเฉลียวไม่ต่างจากพี่สามเลยสักนิด หึ...หึ...หึ...ข้าเลวใช่หรือไม่ ริษยาพี่สาวแท้ๆ ของตนเอง แถมยังใจแตกแอบรักบุรุษที่เป็นคนรักของพี่สาวตั้งแต่อายุเพียงสิบสี่หนาวเท่านั้น แต่ข้ายังมีความเลวที่จะบอกให้ท่านอ๋องทราบอีกข้อ วันนั้นที่ท่านถือถุงหอมมาพบข้า

ตอนที่ 19บัดนี้ที่ชายแดนแคว้นตงอี้ซึ่งอยู่ใกล้ชิดติดกับแคว้นต้านโจวของอาณาจักร ‘เทียนหนิง’ โดยมีเผ่าเจี๋ยกับเผ่าตู๋กั้นขวางทั้งสองดินแดนเอาไว้ ซึ่งสองหนาวที่ผ่านมาดินแดนเทียนหนิงนั้นได้ผลัดแผ่นดินเปลี่ยนองค์จักรพรรดิใหม่ ทำให้ดินแดนที่รักสงบกลายเป็นอาณาจักรกระหายสงครามไปในท้ายที่สุด นั่นก็เป็นเพราะจักรพรรดิหรือฮ่องเต้พระนามว่า ‘หลี่หมิ่นเต๋อ’ นั้นมักใหญ่ใฝ่สูง ล้มล้างสังหารพระบิดาของตนเอง และปลิดชีพพี่น้องต่างพระมารดาทั้งหมดหลายร้อยชีวิตลงจนสิ้นภายในหนึ่งราตรี จากนั้นเขาจึงได้ยกตนเองขึ้นมาเป็นฮ่องเต้แทนผู้เป็นพระบิดา แล้วเขาก็ได้นำกำลังทหารเข้ายึดครองเผ่าเจี๋ยและเผ่าตู๋ไปเป็นของตนหมดแล้ว จึงคิดการใหญ่มารุกรานซีฉู่ด้วยการคิดโจมตียึดครองแคว้นตงอี้ไปเป็นของเทียนหนิงในท้ายที่สุด ซึ่งไม่อาจทราบได้ว่าหลี่หมิ่นเต๋อผู้นั้นมันจะหยุดเพียงรุกรานแคว้นตงอี้ หรือที่แท้มันคิดการใหญ่หวังจะยึดเอาทั้งซีฉู่กันแน่ มิมีผู้ใดคาดเดาจิตใจทรราชผู้นั้นได้ทั้งสิ้น ก็ขนาดพระบิดาและฮองเฮาที่เมตตารักใคร่มันราวกับเป็นบุตรของตนแท้ๆ มันยังสังหาร และแย่งชิงทุกสิ่งมาไว้ในกำมือตนเองได้เลย คนสารเลวเช่นนั้นจะคิดทำสิ่งเลว