บททั้งหมดของ พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงเอ็ดอึงตึงตังดังมาตั้งแต่หน้าเรือนหลังน้อยของพวกนางกับข้าวอร่อยก็พลันกร่อยสิ้นรสชาติลงเพียงเท่านี้ ตะเกียบถูกวางลงข้างถ้วยข้าวก่อนจะยกผ้ามาซับปากด้วยกิริยานุ่มนวลสมกับเป็นท่านหญิงที่อดีตไท่เฮาเอ็นดูฮองเฮาทรงรักใคร่"วันนี้ช่างเป็นวันดีของข้าจริงๆ เจ้าว่าไหมจื่อเว่ย?"มุมปากอิ่มกระตุกแย้มยิ้มสมเพชออกมาหนึ่งสาย มิต้องคาดเดาก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าท่านหญิงห้านั้นยิ้มสมเพชตนเองแน่แล้วพอแลเห็นเรือนกายแกร่งที่มีสองคนสนิทติดตามเข้ามาถึงระเบียงด้านนอกอู๋หลิงเซียวที่ใบหน้าดำมืดราวกับก้นหม้อคาดว่าคงถูกปั่นศีรษะเติมเชื้อเพลิงมาเต็มที่จากเหล่าสตรีบำเรอของเขามาไปน้อยจึงเดือดดาลพุ่งตรงมาหาความผู้เป็นนายหญิงของนางดังที่เห็น“ก่อเรื่องแล้วก็มากินอาหารดื่มน้ำชาชมจันทราสบายอุราอยู่ที่นี่เองหรือนางตัวดี!” …โครม!…ตึง!…ตัง!…เพล้ง!!!…"!!!"...เซี่ยผิงหลัว"!!!"...จางจื่อเว่ยสองกายทั้งนายและบ่าวถึงกับแตกตื่นตัวสั่นเพราะอู๋หลิงเซียวบุกมาถึงก็ไม่พูดไม่จาตรงเข้ามาได้ก็ถีบโต๊ะกินข้าวจนล้มโครมครามถ้วยจานตกลงพื้นแตกกระจัดกระจาย ถึงจะเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้วว่าวันนี้คงเกิดเรื่องแต่ผู้ใดจะคาดบุรุษที่เป็นถึงบุตรชา

เจอความจริงกระแทกหน้าสตรีบำเรอทั้งสามก็หน้าซีดหน้าเซียวราวกับคนป่วย เพราะในยามแรกที่พวกนางวางแผนตั้งแต่ไปหาเรื่องยั่วยุให้คนอารมณ์ร้ายเช่นเซี่ยผิงหลัวบันดาลโทสะจนทำร้ายพวกนาง แต่ผิดคาดเพราะท่านหญิงห้าทำเพียงใช้น้ำล้างปลาสาดขับไล่กันเท่านั้น สุดท้ายกลับไปตั้งสติที่เรือนของพวกนางครู่ใหญ่จึงออกอุบายเป็นต่างช่วยกันตบตีกันเองจนฟกช้ำดำเขียวไปทั่วกายทั้งสาม รอจนเยี่ยเฉิงโหวนั้นกลับจวนมา พวกนางก็ตรงเข้าไปบีบน้ำตาออดอ้อน ซึ่งในยามนั้นบุรุษตรงหน้าพวกนางผู้นี้เขาก็มีสีหน้าดำทะมึนคาดว่าบันดาลโทสะเต็มที่ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังเรือนท้ายจวนแล้วเอาความฮูหยินแสนชังของเขาทันที พวกนางจึงดีใจแทบตีปีกหากแต่ผู้ใดจะคาด ทั้งหมดพวกนางกลับตกเป็นเครื่องมือให้บุรุษร้ายกาจนำไปแก้แค้นฮูหยินของเขาเพียงเท่านั้น พวกนางช่างดูเบาเยี่ยเฉิงโหวเกินไปจริงๆ"ท่านมันคนสารเลว!"ซูฉิงถึงกับลืมกายลืมใจลุกขึ้นชี้หน้าของเยี่ยเฉิงโหวอย่างสิ้นแล้วถึงความรักตัวกลัวตายทั้งหลาย ทว่าแทนที่บุรุษสารเลวบนเก้าอี้จะบังเกิดโทสะ ตรงกันข้ามเขากลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนน่าหวาดหวั่นชวนให้ขนในกายทุกเส้นลุกเกรียวกราวไปหมด"หึ! เจ้าเพิ่งกระจ่างแก่ใ

“บัดนี้ชายแดนที่แคว้นตงอี้กำลังถูกดินแดนเทียนหนิงรุกราน หากข้าทำผลงานได้คงพอจะทูลขอพระราชทานหนังสือหย่าขาดจากกันได้ หากเจ้าอดใจรอได้ ทางออกนี้ก็นับว่าไม่เลว เพียงแต่ศึกในคราวนี้อาจต้องใช้เวลาเป็นแรมปีหรืออาจนานกว่านั้น หวังว่าเจ้าคงรอได้ใช่หรือไม่?"ถึงอาจจะฟังดูยากเย็น แต่โอกาสก็นับว่ายังมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์หวนคืนกลับมาอีกครั้ง เรียวปากงามจึงเผลอแย้มยิ้มออกมากว้างอย่างที่ตลอดหนึ่งหนาวในจวนนี้เขาหรือคนในจวนอู๋ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน“หากสามารถหย่าขาดจากกันได้จริง ข้าไม่ขอสิ่งใด ขอเพียงท่านยกอาหมิงและอาเมี่ยวให้ข้าเลี้ยงดูตลอดไปก็พอ”อู๋หลิงเซียวหรี่ตาจนแคบเพื่อจะจับจ้องดูพิรุธของสตรีตรงหน้าว่าที่แท้นางกล่าวจากใจ หรือต้องการจะเล่นแง่อันใดกับเขาอีกหรือไม่“ข้าจะไม่กีดกันหากท่านต้องการพบเจออาหมิงและอาเมี่ยว หรือหากท่านเกิดรำคาญใจชิงชังตัวข้าจนยากจะนับสองแฝดเป็นบุตรของตนเองได้ ข้าก็ยินดีพาทั้งสองไปให้ไกล มิให้เด็กทั้งสองได้มาเกะกะขวางหูขวางตาท่านอีกเด็ดขาด สรุปก็คือขอเพียงท่านยอมยกเด็กสองคนให้ข้าดูแล ต้องการสิ่งใดข้ายินดีทำให้ท่านทุกสิ่งอู๋หลิงเซียว” ไม่น่าเชื่อว่าในเวลาเพียงไม่ถึงครึ่

“ลุกขึ้นแล้วเล่ามา หากไม่สมเหตุสมผลข้าจะลงโทษเจ้าแน่หรั่นจี!"เข้าใจว่าฉู่หรั่นจีนั้นทำลงไปก็คงหวังดีกับนางทั้งนั้น ทว่าหากไม่ควบคุมให้ดีภายภาคหน้าสาวใช้คนสนิทอาจทำผิดซ้ำซากจนนำภัยร้ายมาสู่ตนเองได้ อดีตเซี่ยผิงหลังคนเดิมก็ปลูกฝังความคิดไม่ดีให้ฉู่หรั่นจีมามากเกินพอแล้ว นับจากนางมาปรากฏตัวก็ตั้งใจชักจูงอีกฝ่ายให้กลับตัวกลับใจให้จงได้“ก่อนจะกลับแคว้นจ้าว หนานจิ้งอ๋องได้กำชับหรั่นจีว่าหากท่านโหวรังแกท่านหญิงจนเกินไปให้หรั่นจี 'ส่งข่าว' ไปกราบทูลเจ้าค่ะ"สตรีต่างภพได้ฟังก็ถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ หนักอึ้งภายในใจขึ้นมาในบัดดล นางเองหาใช่คน 'ที่นี่' มาตั้งแต่ต้น พอปรับตัวได้ก็คิดมาตลอดว่าจะไม่ยอมเดินตามรอยเท้าของผู้เป็นเจ้าของร่างนี้อีก ตลอดมาคิดจากไปเริ่มต้นใหม่ แม้แต่สามีของร่างนี้นางก็จะปล่อยให้เขาได้เป็นอิสระ ไม่ผูกติดกับเขาไปชั่วชีวิต สิ่งเดียวที่นางผูกพันในภพชาตินี้คงมีเพียงเจ้าสองแฝดกับฉู่หรั่นจีและจางจื่อเว่ยเท่านั้น แต่บัดนี้ 'คนไกล' มาเยือน นางไม่พบคงเสียมารยาทมากเป็นแน่ เป็นอีกครั้งที่เด็กสาวจากต่างยุคต้องคิดแล้วคิดอีกก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งใดลงไป สุดท้ายนางก็คิดว่าพบเขาสักครั้งคงบังเกิ

“วันนี้ผิงหลัวขอเสียมารยาท น้อมส่งหนานจิ้งอ๋องแล้วเพคะ” ช่างเป็นการ ‘ขับไล่แขก’ ที่สุภาพที่สุดนับตั้งแต่เว่ยซือหลางจำความได้มาสามสิบกว่าหนาว จากที่อยากดื้อดึงคิดรั้งอยู่ต่อจึงต้องผ่อนปรนลงยอมเป็นฝ่าย ‘ถอย’ ให้กับศัตรูคู่อาฆาตเช่นอู๋หลิงเซียวก่อนเป็นครั้งแรก ส่วนเซี่ยผิงหลัวที่เอ่ยปากเชิญอีกฝ่าย เพราะคิดอยากสอบถามไปถึงพี่สาวเท่านั้น นางไม่ได้มีเจตนาอื่นใดแอบแฝง แต่อู๋หลิงเซียวกลับมิได้คิดหรือเข้าใจเช่นนั้นแม้แต่น้อยไม่“เช่นนั้นอีกสองวันข้าจะกลับมาใหม่ มิใช่ข้าหวาดกลัวเจ้าหรอกนะหลิงเซียว แต่เป็นเพราะ…” กายสูงใหญ่คล้ายกับขยับเข้าไปจนใบหน้าคมเข้มเฉียดใกล้ใบหูของอีกฝ่ายแล้วเปิดยิ้มร้ายกาจหนึ่งสายแล้วกล่าวประโยคที่เอ่ยค้างเอาไว้ว่า…“ข้าเห็นแก่สตรีที่ข้ารัก…มาก…เท่านั้น…” “เจ้า!…เร่งไปตายเสียไอ้เดรัจฉานเว่ย-ซือ-หลาง!!!” ใบหน้าของเยี่ยเฉิงโหวแดงก่ำ กายแกร่งสั่นเทิ้มคาดว่าคงท่วมท้นไปด้วยเพลิงโทสะแทบแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นเถ้าธุลี คงมีเพียงเซี่ยผิงหลัวที่ไม่สะทกสะท้านอันใด ทำเพียงเดินหลีกเขาออกจากห้องโถงกลับเรือนด้านปีกตะวันออกของตน เพราะเหม็นคาวเลือดเต็มทน ไหนจะความเจ็บปวด