บททั้งหมดของ พ่ายรักฮูหยินแสนชัง: บทที่ 41 - บทที่ 50

“ข้าหาใช่เด็กน้อยสามขวบปีอีกแล้วนะพี่เซียว เจ้าไม่เชื่อใจสหายผู้นี้หรือ” เซี่ยเหลียนเฉิงจับจ้องตากันกับบุรุษตรงหน้าไม่ยอมหลบหลีก เพราะอยากให้อีกฝ่ายเลิกห่วงใยเขาเกินพอดีสักครา“เช่นนั้นองค์ไท่จื่อทรงทราบความคิดนี้ของซื่อจื่อหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”ถึงองค์ไท่จื่อจะอายุน้อยที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสามคน แต่กลับเป็นคนที่สามารถตัดสินใจเด็ดขาด จะสั่งการให้ทุกคนในกองทัพอยู่หรือตายก็ได้เพียงผู้เดียว อู๋หลิงเซียวจึงคาดหวังให้อีกฝ่ายคิดเช่นเดียวกับเขาแล้วช่วยกันทัดทานซื่อจื่อหนุ่มได้บ้าง“ผู้ใดเรียกหาเปิ่นไท่จื่อกันเล่า”บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบสองหนาวผู้มีใบหน้าหล่อเหลา แต่แววตาของเขากลับดูมากเล่ห์ยากจะอ่านออกว่าผู้เป็นเจ้าของนั้นเขาคิดสิ่งใดอยู่ หากแต่มุมปากงามที่แต้มรอยยิ้มเป็นนิจกับกิริยาเดินเอื่อยเฉื่อยพร้อมโบกพัดกระดาษในมือนั้นกลับขัดแย้งกันกับแววตาของผู้เป็นเจ้าของไปไม่น้อย“ข้ายังมิทันได้จุดธูปเจ้าก็มาแล้ว ช่างแสนรู้ดีจริง”เซี่ยเหลียนเฉิงกล่าวราวกับอีกฝ่ายคือบุคคลน่ารำคาญที่โผล่มาขัดจังหวะการเจรจาสำคัญ กระนั้นทั้งใต้หล้านี้นอกจากฮ่องเต้ และบุรุษรูปงามกิริยาเสเพลตรงหน้าเขานี้ ก็ไม่มีผู้ใดยิ่งใหญ่ไป

ดังนั้นภายในใจของเขาจึงคิดไปถึงแต่สภาพย่ำแย่ของน้องสาวคนเล็กว่าเป็นเช่นไรบ้าง คงไม่ต้องคิดถึงภาพที่นางจะหนีออกจากจวนไปพร้อมกับเด็กฝาแฝดสองคนเลย มันไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่มันกลับเป็นไปแล้ว หาไม่เสด็จแม่ของเขาที่ลงโทษบุตรสาวที่พระนางพูดเสมอว่ารักที่สุดด้วยการตัดขาดกันมาตลอดหนึ่งหนาวราวกับสตรีใจดำจะร้อนใจถึงขนาดส่งจดหมายลับมากับองค์ไท่จื่อได้อย่างไร คนที่เคร่งครัดกฎเกณฑ์และธรรมเนียมเช่นชินหวางเฟยไม่มีทางล้ำเส้นด้วยการก้าวก่ายงานราชการหากไม่ถึงที่สุดจริงๆก็ขนาดเซี่ยผิงหลัวเสด็จแม่ของเขานั้นถนอมนางยิ่งกว่าไข่ในหินมาโดยตลอด หากแต่ในยามที่เกิดเรื่องร้ายจนสูญเสียน้องสี่ ‘เซี่ยเผิงลี่’ ผู้เป็นฝาแฝดคนพี่ไป พระนางยังตัดใจไม่เหลียวแลน้องห้าอีกเลยมาตลอดสิบสามหนาว ทั้งที่ก็ทราบดีถึงสาเหตุในคราวนั้นว่ามันคืออุบัติเหตุก็ตาม ยังจำได้ว่าในครั้งนั้นทั้งเขาและพระบิดาต่างช่วยกันทัดทาน ทว่ากลับถูกตำหนิเสียด้วยซ้ำว่าหากรักเซี่ยผิงหลัวจริงจะต้องเคร่งครัดธรรมเนียมและประเพณีให้มาก จะอ่อนข้อมิได้ ในยามนั้นถึงน้องห้าจะถูกโบยและส่งไปคุมขังให้สำนึกความผิดตนอยู่ในคุกน้ำถึงเจ็ดวัน พวกเขายังไม่อาจช่วยเหลือเด็กน้อยวัยห

ถงเจี้ยนพบหน้าเกาเฟยที่เพิ่งมาถึงจวนวันนี้ก็ดีใจยิ่งนักเร่งจับจูงอีกฝ่ายมาดู ‘ท่านโหว’ อย่างมีความหวัง เพราะอย่างน้อยเกาเฟยก็เป็นคนสนิทที่เยี่ยเฉิงโหววางใจที่สุด คงพอเตือนสติให้อีกฝ่ายหันมาสนใจปากท้องของตนเองได้บ้าง“ท่านโหวขอรับ” เกาเฟยที่มาถึงก็ไม่ได้พักหายใจถูกท่านพ่อบ้านใหญ่จับจูงมาดูอาการใกล้สิ้นใจของเยี่ยเฉิงโหวขณะนี้ พร้อมยัดเยียดถาดอาหารมาให้เขาเป็นแนวหน้าเผชิญกับคนอารมณ์ไม่ปกติ เอ่ยเรียกคนที่นอนซมอยู่บนเตียงที่อดีตเป็นของภรรยาและบุตรทั้งสอง...เปรี้ยง!....เพล้ง!...แต่ผลก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ถาดอาหารถูกเท้าแกร่งถีบจากมือของเกาเฟยจนตกลงไปแตกกระจายซึ่งขนาดท่านพ่อบ้านใหญ่ยังตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว แต่เกาเฟยนั้นกลับยังคงยืนนิ่งสีหน้านั้นไร้อารมณ์ใดให้ผู้อื่นจับได้เช่นเคย“ไม่กินข้าว ไม่ดื่มน้ำ อีกเจ็ดวันคงตายแน่นอน" เกาเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ใดทั้งสิ้น ฝ่ายท่านพ่อบ้านใหญ่นั้นตัวสั่นเทาราวกับจับไข้ไปหมดแล้ว ยังดีไม่ปัสสาวะราดออกมาด้วย เช่นนั้นคงได้ขายหน้าไปทั้งชาติเป็นแน่ คิดในใจเกาเฟยช่างไม่กลัวตายเกินไปแล้ว"ท่านพ่อบ้านถงจงเร่งไปจัดเตรียมจวนให้สมเกียรติ พร้อมเร่

“มิต้องมากพิธีไป วันนี้ข้ามิใช่ฮองเฮา ฝ่าบาทก็มิใช่ฮ่องเต้ มีเพียงท่านพ่อและท่านแม่บุญธรรมของเจ้าเท่านั้นหลิงเซียว”พอทรุดกายอรชรของตนลงนั่งเคียงข้างฮ่องเต้เรียบร้อยแล้วพระนางจึงเอ่ยกับเด็กชายตัวน้อยน่าสงสารในวันวาน แต่บัดนี้เขาเติบโตเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ ควบคุมกองทัพนับแสนชีวิต มีภาระยิ่งใหญ่ปกป้องดินแดนซีฉู่ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุขเสียแล้ว“เจ้ามีสิ่งใดอยากสารภาพหรือไม่?”ดูจากกิริยาของพระสวามีแล้วคาดว่าจะใจอ่อนกับบุตรบุญธรรมอีกแล้วเป็นแน่ พระนางจึงคิดว่าตนเองต้อง ‘ลงมือ’ ด้วยตนเองต่อไปจนจบเสียแล้ว เพราะสำหรับพระนางแล้วบุรุษตรงหน้านางก็รักใคร่มิต่างไปจากพระสวามี แต่เซี่ยผิงหลัวที่ตนเองอบรมเลี้ยงดูมาถึงสิบเอ็ดหนาวก่อนที่อีกฝ่ายจะตบแต่งออกเรือนไปนั้นผูกพันมิต่างจากบุตรสาวเช่นกัน“หลิงเซียวสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ”...โป๊ก!...ขวดยาหอมในมือแกร่งของเซี่ยหลวนคุนลอยละล่องไปกระแทกหัวคิ้วข้างซ้ายของอู๋หลิงเซียวอย่าเหมาะเหม็งและน้ำหนักมือถือว่าเป็นเลิศไม่ตก ถึงจะอายุมากแล้ว ทว่าพอขว้างปาสิ่งของเอาเลือดชั่วของเหล่าบุตรและหลานชายทั้งห้าก็มิได้เบาแรงแม้แต่น้อย ดังนั้นใยยามนี้หัวคิ้วของเยี่ยเฉิงโหวจึงมีเลือด

“อย่าวิงวอนเลย เจ้าได้อาผิงไปง่ายดายนักยิ่งมิเห็นคุณค่าของหลานสาวข้า นับจากนี้จนกว่าเจ้าจะเอาชัยชนะศึกระหว่างซีฉู่และเทียนหนิงได้ก็ไปทบทวนตนเองให้ดี ให้โอกาสทั้งตนเองและอาผิงได้ไปเติบโตและพบเจอโลกกว้าง ให้อาผิงนั้นได้ไปพบเจอบุรุษอื่นที่ดีกว่าเจ้าบ้างเถิด”“ฝ่าบาท...”“ตลอดมาสิบกว่าหนาวอาผิงและอาหมิงล้วนเติบโตมาแค่เพียงในกำแพงของวังหลวง ดังนั้นโลกของพวกนางทั้งสองพี่น้องจึงคับแคบนัก บุรุษที่พวกนางพบหากไม่ใช่พี่น้องหรือเหล่าขันทีก็มีเพียงเจ้า ถือว่าครั้งนี้ปล่อยให้อาผิงได้ไปเจอคนใหม่ๆ ไปเจอชีวิตที่ไม่ใช่เพียงวังหลวง และจวนสกุลอู๋ของเจ้าเถิดนะอาเซียว”...พบเจอผู้คนใหม่ๆ? ...เพียงคิดว่านางอาจได้พบเจอคนที่รักนาง ซึ่งคนผู้นั้นดีต่อนางมากกว่าเขา สุดท้ายนางก็อาจจะเลือกบุรุษผู้นั้น ดวงใจของเขาก็เจ็บราวถูกมีดกรีดเสียแล้ว“หนึ่งหนาวนางลำบากมามากแล้ว เจ้าก็ใจกว้างกับอาผิงหน่อยมิได้หรืออาเซียว หรือต้องให้ท่านพ่อคุกเข่าวิงวอนเจ้ากันแน่ จึงจะยอมให้โอกาสนางได้ไปพบเจอสิ่งใหม่และคนใหม่บ้างน่ะ”“ฝ่าบาท...”จุกจนพูดไม่ออกแล้ว บัดนี้เขาพูดอันใดไม่ออกจริงๆ นั่นก็เพราะที่ฮ่องเต้กล่าวออกมาล้วนเป็นจริงทุกคำ ท