جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ตอนที่ 30ทุกจังหวะก้าวของอาชาที่ถูกเกาเฟยบังคับให้เร่งเต็มฝีเท้านั้นช่างทำให้อู๋หลิงเซียวเจ็บร้าวแทบทนไม่ไหว แต่ไม่ได้ร้องโอดโอยออกมาให้คนบังคับม้าได้เสียสมาธิขณะพุ่งสายตามองเส้นทางผ่านความมืด ไม่ถึงครึ่งชั่วยามแสงคบเพลิงของค่ายซีฉู่ก็ปรากฏอยู่ในสายตาของเกาเฟยจนได้“อดทนอีกหน่อยนะ ค่ายอยู่ข้างหน้านี่แล้ว ท่านห้ามทิ้งข้ากับเจ้าสองแฝดไปเด็ดขาดนะพี่เซียว”บอกออกไปโดยไม่ยอมมองกลับไปด้านหลัง มีเพียงเร่งกระตุ้นฝีเท้าม้าให้เร็วขึ้น เพราะหากยังช้าโลหิตที่เขาเองก็ยากจะห้ามให้หยุดสนิทเพราะบาดแผลทั้งกว้างและยาวคงได้ไหลออกหมดกายของอู๋หลิงเซียวก่อนเป็นแน่“มัน-ต้อง-การ-ชีวิต-ข้า…พวกเรานั้นติดกับหลงกล…หมิ่นเต๋อเข้าแล้ว”คนสติใกล้จะลาลับจากร่างพึมพำบอกแก่คนสนิทที่เขาวางใจที่สุด เพราะหากเขาจากไป ทั้งเซี่ยเหลียนเฉิงและเซี่ยเหวินไท่สมควรจะได้รับรู้ถึงแผนการลึกล้ำนี้ของหลี่หมิ่นเต๋อ จะได้ไม่พลาดพลั้งและระแวดระวังเพิ่มขึ้นอีก เพราะถึงศึกนี้จะไม่มีเขาอยู่ แต่ยังมีทั้งสองอยู่ แม้นทุกสิ่งอาจติดขัดไปบ้าง แต่เขาเชื่อว่าเช่นไรเซี่ยเหวินไท่กับเซี่ยเหลียนเฉิงจะสานต่อทุกสิ่งภายในกองทัพจากที่เขาทำเอาไว้ได้ในท้ายท

ตอนที่ 31แล้ววันคืนหมุนผ่านมาได้หกวัน สติของอู๋หลิงเซียวจึงค่อยกลับคืนมาเต็มสิบส่วน บาดแผลนั้นถึงเริ่มสมานบ้างแล้วแต่ก็ยังเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย เพราะเพียงแต่ขยับแขนความปวดร้าวจากแผลที่แผ่นหลังก็แล่นเข้าสู่หัวใจทันที“ซี้ด…” เรียวปากแกร่งหลุดเสียงร้องออกมาอย่างยากจะหักเอาไว้ได้ทัน หลังจากที่เขาขยับกายเตรียมจะนอนหงายเปลี่ยนกิริยา“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะท่านโหว”เสียงหวานหูที่บอกชัดว่าเจ้าของนั้นเป็นสตรี ทำให้คิ้วเข้มขมวดยับยุ่ง หลายวันที่ผ่านมาอู๋หลิงเซียวนั้นคล้ายอยู่ในความฝันมากกว่าตื่นเลยจำไม่ได้ถึงที่มาและที่ไปของสตรีโฉมงามที่กำลังตรงเข้ามาแตะเนื้อแตะตัวของเขาโดยไร้ยางอายผู้นี้ นางคือผู้ใดกันแน่“อย่ามาแตะต้องข้า!”“!!!”ตู้หว่านชิงสะดุ้งเฮือก เพราะถูกคนป่วยตวาดก้องจนนางถอยห่างออกจากหน้าเตียงเสียหลายก้าว เพราะไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับว่าตนเองจะพบกับกิริยาดุดันและหยาบคายป่าเถื่อนเช่นนี้ หลังจากบุรุษที่ตนแอบพึงใจนั้นฟื้นคืนสติขึ้นมา“เกาเฟย! เกาเฟย เจ้าไปมุดศีรษะอยู่ที่ใด?!”นับจากมาอยู่ชายแดน คนที่เขาให้เข้าใกล้มีเพียงบุรุษ แล้วสตรีไร้ยางอายผู้นี้ถือดีอันใดมาแตะต้องเนื้อตัวของเขาที่แม้แต่ภรรย

ตอนที่ 32 วันคืนยังคงหมุนเวียนเปลี่ยนผันจากวันเป็นหนึ่งเดือน และจากหนึ่งเดือนก็ผันผ่านไปเป็นหนึ่งฤดูหนาว จากหนึ่งฤดูหนาวก็เปลี่ยนไปเป็นสองและสามฤดูหนาวตามลำดับ การศึกใหญ่ระหว่างซีฉู่ยังคงติดพันไม่จบสิ้น ข่าวเหล่านี้ล้วนมาถึงหูของเซี่ยผิงหลัวอยู่ไม่จาง เพราะบัดนี้นางเป็นเจ้าของกิจการโรงเตี๊ยม ‘หมิงจิ่ว’ กับโรงน้ำชา ‘เมี่ยวอิน’ พบผู้คนมากมายจึงไม่แปลกที่การศึกใหญ่ระหว่างสองดินแดนจะต้องผ่านหูทุกวัน แต่ผ่านมาแล้วนางก็ปล่อยให้มันผ่านเลยไป ไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจอันใดทั้งสิ้น เพราะสำหรับนางชีวิตอิสระตลอดสามฤดูหนาวในเป่ยหยวนโดยไร้เงาของผู้เป็นสามีเช่นอู๋หลิงเซียวนั้นแสนจะผาสุกอย่างยิ่งแล้วนั่นเอง“ท่านหญิงห้าเจ้าคะ”“อ้าว เจ่เจ้มีอันใดกับข้าหรือ?"เรือนร่างอรชรรูปโฉมงดงามราวกับดรุณีน้อยวัยเพิ่งสิบสี่ถึงสิบห้าหนาวทั้งที่ความจริงแล้วนางนั้นอายุมากถึงยี่สิบสองหนาวใกล้ยี่สิบสามหนาวไม่พอ สตรีโฉมงามตรงหน้าของซือเพ่ยอิ๋นนี้นางยังมีบุตรชายหญิงแล้วถึงสองคนอีกด้วย“ท่านหญิงห้าช่วยตรวจบัญชีรายได้ และประทับตรารับตั๋วเงินทั้งหมดของสกุลอู๋ด้วยเจ้าค่ะ”ตลอดสามฤดูหนาวทุกเดือนบัญชีและตั๋วเงินของสกุลอู๋จะต้อ

ตอนที่ 33...ขวับ!!!...ทุกสายตาพุ่งไม่ยังต้นกำเนิดของเสียงตวาดกร้าวนั้นทันที มีเพียงเซี่ยผิงหลัวเท่านั้นที่ไม่ต้องหันไปมองก็ทราบดีแล้วว่าเป็นเสียงของผู้ใด หึ! 'ก็คลอดมาเองจะจำมิได้คงแปลกแล้ว' มือเรียวยกขึ้นแตะหน้าผากก่อนจะหันไปเจอเจ้าตัวแสบที่ปกติไม่เคยจริงจังกับสิ่งใด แต่หากยามใดมีบุรุษมาเกาะแกะนาง อู๋เฟยหมิงจะเปลี่ยนไปทันที ส่วนคู่หูคู่แสบเช่นน้องสาวฝาแฝดอู๋เฟยเมี่ยวนั้นก็ยืนกอดอกใช้สายตาดุดันเช่นบิดาจับจ้อง 'คุณชาย' รูปงามราวกับจะฉีกเนื้ออีกฝ่ายให้ตายลงเพียงใช้สายตาคู่นั้นตวัดมอง'เฮ้อ! หัวจะปวด' เซี่ยผิงหลัวคำรามภายในใจ แต่ไม่พูดออกมา ประเดี๋ยวคนนอกจะแปลกใจกับสำนวนแปลกๆ นี้มีเพียงเจ้าสองแฝดเท่านั้นที่ฟังจนคุ้น และพูดคุยกันเข้าใจระหว่างแม่ลูก"อาหมิงไม่เสียมารยาทกับลูกค้าสิ"เซี่ยผิงหลัวเดินตรงไปทรุดกายลงตรงหน้าของเด็กชายตัวอวบ แก้มยุ้ยเป็นพวงชวนน่าเอ็นดูมากกว่าจะน่าตี ต่อให้เขาทำหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์เพียงใดก็มิอาจลดทอนความน่ารักน่าเอ็นดูลงไปได้แม้เพียงเสี้ยวธุลี"อาหมิงไม่ชอบเขา บุรุษผู้นี้คิดไม่ซื่อกับท่านแม่"อู๋เฟยหมิงมองบุรุษหน้าขาวปากแดงที่ใจกล้าบังอาจมาเกี้ยวพามารดาของตนโดยไม

ตอนที่ 34เซี่ยเหวินไท่นั้นอยากจบศึกนี้เต็มทนนั้นคือเรื่องจริงหาได้เสแสร้ง อู๋หลิงเซียวทราบดี เขาจึงไม่ได้ไล่อีกฝ่ายกลับไปอยู่ภายในกำแพงเมืองตงอี้ แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายรั้งอยู่ค่ายที่ด่านหน้าต่อไป เพราะเซี่ยเหวินไท่นั้นเป็นคนมากปัญญาก็จริง แต่ยามใดเขาอดนอนจนใต้ตาดำคล้ำในยามนั้นจากปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็กลายเป็นเพียงลูกสุนัขขี้โมโหเท่านั้น“เจ้าทำอันใดน่ะ?”หลังจากแยกกันออกลาดตระเวนไปคนละด้าน เมื่อกลับมาถึงค่ายหลังจากนั้นในอีกสามชั่วยามต่อมา อู๋หลิงเซียวเลยออกเดินตามหาเกาเฟย แต่เดินตามหาจนทั่วค่ายกลับไม่พบ เป็นนานกว่าจะพบทำเอาเดินตามหาจนปวดขาไปหมด “เปล่า”เกาเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าเย็นชายากจะเข้าใจ ซึ่งหากจะมีผู้ใครสังเกตให้ดีถี่ถ้วนก็จะเห็นความเหมือนทางสายเลือดของคนสกุลอู๋ที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่นระหว่างอู๋หลิงเซียวและเกาเฟย หากแต่เพราะเกาเฟยวางตัวเป็นเพียงคนสนิทต่ำต้อย คนส่วนใหญ่จึงล้วนมองข้ามจุดนี้ไป“หึ!”อู๋หลิงเซียวทำเสียงหึ!ในลำคอ แต่ไม่คาดคั้น เพราะทราบดีคนเช่นเกาเฟยนั้นต่อให้เขาเลาะกระดูกของมันหากไม่พูดก็คือไม่พูด และตลอดหลายเดือนมานี้ท่าทีซ่อนเร้นของมันเขาสังเกตเห็นบ่อยครั้ง เรื