جميع فصول : الفصل -الفصل 80

ถึงไม่คิดจะรุกราน แต่เผ่าเล็กเช่นเผ่าเจี๋ยและเผ่าตู๋บัดนี้ปกป้องตนเองมิได้หากไร้ซีฉู่ปกป้องก็จะถูกทรราชเช่นหลี่หมิ่นเต๋อยึดครองเอาไปกดขี่ เช่นนั้นสองเผ่าจึงพึงจะสวามิภักดิ์ต่อแผ่นดินซีฉู่เอง เซี่ยเหวินไท่นั้นจึงเริ่มการ 'รุกฆาต' จากการเริ่มเคลื่อนพลบุกกองทัพเทียนหนิงจากเผ่าเจี๋ยก่อนเป็นลำดับแรก แต่แผนการนี้เขาจะไม่ยอมสนุกเพียงลำพัง แต่จะต้องดึงเจ้าสุนัขบ้าเว่ยซือหลางมาร่วมด้วยจึงสาแก่ใจ!"พี่เซียวก็นอนพักก่อนเถิด ยามอู่จึงค่อยเรียกประชุม""ไม่เป็นอันใด เกาเฟย เจ้าเรียกรวมแม่ทัพและนายกองมาประชุมได้เลย ข้ากับไท่จื่อรับมื้อเช้าเรียบร้อยจะไปที่กระโจมกลาง"อาหารมื้อเช้าที่ไม่ได้แตกต่างจากทหารทุกผู้ในค่ายถูกหลินเทาและมู่สือช่วยกันลำเลียงเข้ามาวางบนโต๊ะแทนที่ม้วนรายงานทางการรบ สามหนาวที่อู๋หลิงเซียวต้องทนทุกข์อยู่ชายแดนไม่ได้กลับไปแม้แต่เมืองหลวงนั้นทนได้ เพราะชีวิตทหารหาได้สบายมาตลอด แต่ที่เขานับวันยิ่งยากจะทานทนก็คือผ่านมานานขนาดนี้ แต่โจวฮองเฮานั้นยังไม่พระทัยอ่อนให้เขาทราบข่าวคราวของเซี่ยผิงหลัวและเจ้าสองแฝดสักคราต่างหาก"ข้าทราบว่าพี่เซียวอยากจบศึกเต็มทน เพราะอยากกลับไปติดตาม 'ข่าว' ของ

ใช่ว่าเซี่ยเหลียนเฉิงจะไม่ทราบความในใจของเซี่ยเหวินไท่ ตรงกันข้ามเขาล้วนทราบดีมาโดยตลอด แต่บางเรื่องเขาเองก็ยากจะเปิดปากออกไปได้ เพราะผู้ที่ ‘ลงมือ’ ทำเรื่องเลวร้ายนั้นเป็นมารดา เขาจึงปิดปากสนิทปล่อยให้หลายคนเข้าใจน้องสาวคนเล็กผิดมาโดยตลอด แม้แต่เซี่ยเหวินไท่เองก็ไม่เว้น“ข้ามีบางสิ่งที่แม้แต่เจ้าหรือพี่น้องคนอื่นก็ไม่เคยเปิดปากพูดหลายสิบหนาวที่ผ่านมาภายในใจรู้สึกผิดต่อผิงเอ๋อร์ยิ่งนัก”กายสูงใหญ่ที่มีใบหน้างดงามเกินสตรีนั้นดูเจ็บปวดเหลือเกินในยามที่กำลังจะเอ่ยบางสิ่งที่เป็นตราบาปสำหรับพี่ชายที่ไม่อาจปกป้องน้องสาวได้ แต่ระหว่างเสด็จแม่กับน้องห้าเขาที่เป็นลูกย่อมต้องเลือกมารดา แต่บาดแผลในใจนั้นมันกลับฝังลึกยากจะเยียวยา ยิ่งเซี่ยผิงหลัวตัดสินใจหลบหนี แม้แต่พี่ชายก็ไม่เปิดปากร้องขอความช่วยเหลือ เขายิ่งรู้สึกว่าตนนั้นไม่เอาไหนล้นพ้น“หืม?…ระหว่างพวกเราห้าคนต่ำทรามแห่งซีฉู่ยังมีสิ่งใดที่เป็นความลับต่อกันอีกหรือพี่เฉิง?”เซี่ยเหวินไท่หันมาถามญาติผู้พี่ด้วยสายตาสงสัยจริงจังไม่ปิดบังเพราะตลอดมาพวกเขาห้าคน เว่ยซือหลาง อู๋หลิงเซียว เซี่ยเหลียนเฉิงเขาเอง และเซี่ยเหวินข่ายนั้นต่อให้ต่อยตีกันเป็นก

“อาเมี่ยวนั้นมีนิสัยคล้ายท่านอย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะท่านโหว” คล้ายกับเซี่ยผิงหลัวนั้นเข้ามานั่งอยู่กลางดวงใจของอู๋หลิงเซียว เพราะเอ่ยปากบอกได้แม่นยำตรงกับที่อีกฝ่ายกำลังคิด“แล้วอาหมิงเล่า เหตุใดจึงมีเพียงอาเมี่ยวผู้เดียว” เพราะนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนี้ เขาก็พบเพียงสองแม่ลูกเท่านั้น ยังไม่เห็นเงาของบุตรชายเลยแม้แต่น้อย“น่าจะกำลังฝึกใช้มีดอยู่ในห้องครัวกับท่านหัวหน้าพ่อครัวหลิว”หลายเดือนมานี้บุตรชายของนางดูเหมือนจะค้นพบแล้วว่าตนเองชอบทำอาหาร ดังนั้นในยามว่างมักไปขลุกอยู่ในห้องครัวทั้งสองที่ ไม่ว่าจะเป็นที่โรงน้ำชาหรือว่าโรงเตี๊ยมก็ไปขลุกอยู่ทั้งวัน หากนางอยากพบหน้าบุตรชายมีแต่ต้องไปตามหาในห้องครัวเท่านั้น“อาหมิงชอบทำอาหาร ส่วนอาเมี่ยวหากไม่ออกไปฝึกยุทธก็มักช่วยข้าทำบัญชี”เซี่ยผิงหลัวเทน้ำชาแล้วเลื่อนไปตรงหน้าบิดาของบุตรทั้งสองของนาง ปากก็บอกเล่าไปถึงบุตรชายหญิงด้วยน้ำเสียงเรียบคล้ายบอกเล่ากันในเรื่องปกติทั่วไป ไม่ใช่ภรรยาและสามีที่แยกย้ายจากกันมาด้วยความไม่เข้าใจ“เหนื่อยหรือไม่?”“……”ช่างเป็นประโยคคำถามที่สองที่ทำเอาเซี่ยผิงหลัวถึงกับคิดคำตอบไม่ทัน นั่นก็เพราะนางคิดว่า

“หากเจ้าคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดระหว่างเรา ข้าก็คงไม่มีอันใดที่จะกล่าวแล้ว”หัวไหล่แกร่งลู่ลงต่ำ ลำคอที่เคยตั้งตรงอย่างจอมทัพที่ไม่เคยพ่ายให้ศึกใด บัดนี้ตกลงต่ำเพราะกลับมาพ่ายให้กับดวงใจแกร่งของสตรีตัวเล็กเท่ามด แต่คาดว่ามดเช่นเซี่ยผิงหลัวผู้นี้เป็นมดตะนอยเป็นแน่ นางจึงแข็งแกร่งจนบุรุษเช่นเขายากจะต่อกรดังที่เห็น“ผิงหลัวซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ท่านโหวมีใจกว้างขวางสมกับเป็นแม่ทัพไร้พ่ายแห่งซีฉู่เจ้าค่ะ”กายเล็กประสานมือแล้วโค้งคำนับจนศีรษะก้มต่ำแล้วนางจึงเดินอ้อมกลับไปยังโต๊ะ แล้วดึงลิ้นชักหยิบสิ่งที่อยู่ภายในออกมาวางบนโต๊ะ นางเลื่อนมันไปตรงหน้าของอู๋หลิงเซียว พู่กันและแท่นหมึกจึงติดตามมาราวกับนางจัดเตรียมทุกสิ่งเอาไว้รออยู่ก่อนแล้ว ซึ่งก็คงจริง นางคงจัดเตรียมเอาไว้รอคอยเขากลับจากตงอี้มานานแล้ว วันนี้ทุกสิ่งจึงพร้อมสรรพไม่ตกหล่นดังที่เห็น“ข้าขอเวลาอีกหน่อยจึงค่อยเขียนมิได้หรือ”ถามออกไปทั้งที่รู้แจ้งจะเขียนให้นางวันนี้หรือจะเป็นสิบหนาวก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอันใดได้ ตรงกันข้ามหากวันนี้เขาเร่งจบความสัมพันธ์ที่มันผิดที่ผิดทางและบิดเบี้ยวมาตั้งแต่แรกเร็วเท่าใด โอกาสที่เขาจะเริ่มเดินหน้าเกี้ยวพ

หากเป็นในอดีตอู๋หลิงเซียวคงด่าทอ หรือไม่ก็ตวาดใส่หน้าเซี่ยผิงหลัวออกไปแล้ว แต่ในวันนี้เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตำหนินางด้วยซ้ำ เลี้ยงเด็กหนึ่งคนก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว หากแต่ตลอดมานับจากตั้งครรภ์จนคลอดและเลี้ยงดูเซี่ยผิงหลัวนั้นทำเพียงผู้เดียว แบกรับทุกสิ่งเอาไว้ ไม่เคยโยนภาระใดมาให้เขาที่เป็นบุรุษ เป็นสามี และเป็นบิดาของสองแฝดเลย คำเดียวนางไม่เคยเรียกร้อง แล้วเขาจะไปมีหน้าตำหนินางได้เช่นไร เพราะแค่คิดถึงอดีตก็ละอายใจเหลือเกินแล้ว“อาเมี่ยวนั้นเป็นเด็กมากปัญญาเจ้าค่ะ ท่านโหวอย่ากังวลเลย หากนางไม่พึงใจทำข้าก็ไม่เคยกดดันทั้งอาหมิงและอาเมี่ยว”เซี่ยผิงหลัวอธิบายให้บุรุษผู้เป็นบิดาของสองแฝดฟังด้วยใจที่ไร้อคติ นางคิดเสียว่าความแค้นเคืองใดล้วนจบสิ้นหลังหนังสือหย่าขาดถูกเขาลงลายมือชื่อไปแล้ว นับจากนี้นางและอู๋หลิงเซียวจะเป็นบิดาและมารดาที่ดีให้กับสองแฝด นอกจากนั้นก็ถือว่าเป็นสหายต่างวัยเท่านั้น ความสัมพันธ์เช่นนี้สำหรับนางมันดีมากจริงๆ เช่นนั้นในยามนี้จึงยิ้มให้เขาได้เต็มหน้า ไร้ร่องรอยเคืองแค้นไปจนสิ้น“เจ้าช่างเป็นมารดาที่ดีจนข้าละอายใจ”“ท่านโหวชื่นชมข้าเกินไปแล้ว”ทุกคนต่างมองมาที่ของทั้งสอง ภาพท