All Chapters of พระรามอย่าร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

-ตอนเย็น-ฉันเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งค่อนข้างใหญ่โต มองไปแล้วเหมือนปราสาทราชวังมากกว่า แล้วอีกอย่างคือคนที่เดินไปมาตอนนี้ใส่ชุดดำเหมือนในซีรีส์มาก พวกมาเฟียหรือเป็นพวกผู้มีอิทธิพลอะไรแบบนั้น“มาหาใครครับ”“มาหาคุณฟรานซ์ค่ะ พอดีหนูเอาของมาคืน” พ่อบอกว่าจะมารอที่นี่แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นเลย หรือว่ายังมาไม่ถึง“ชื่ออะไรครับ ได้นัดไว้หรือเปล่า”“ชื่อเอวาค่ะ พอดีพ่อนัดคุณฟรานซ์ไว้ ฉันจะเอาของมาคืนค่ะ” ฉันยื่นกล่องกำมะหยี่ที่มีตราสัญลักษณ์เล็ก ๆ บนกล่อง แต่ก็พึ่งสังเกตเห็นตอนนี้ว่าลายมังกร มันดูเหมือนลายที่พี่พระรามสักเลยไม่น่าเขาถึงได้ดูแปลกใจตอนที่เห็นมัน แต่ฉันเนี่ย พึ่งสังเกตเห็นตอนนี้ ที่จริงเพราะไม่ได้สนใจมันตั้งแต่แรก เลยไม่เคยดูเลย แต่พอเห็นแบบนี้ฉันว่ามันต้องมีอะไรเกี่ยวกับเขาแน่ ๆ“ท่านเชิญด้านในครับ” ฉันยิ้มให้พวกเขา ที่จริงพวกเขาก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อย แต่กลางวันแสก ๆ แบบนี้ พวกเขาคงไม่กล้าฆ่าฉันทิ้งหรอกใช่ไหม ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมช่วงนี้เจอแต่เรื่องเสี่ยงตายอยู่ตลอด“ค่ะ”ฉันเดินเข้าไปในบ้านอย่างช้า ๆ แต่ทว่าทุกก้าวที่เดินไปทำให้ฉันรู้สึกว้าวมาก ๆ มองบ้านจากข้างนอกว่า

ตุ๊ดดด ตุ๊ดดดด“บี๋อยู่ไหนคะ ทานข้าวกับพ่ออยู่ไหม”(รู้ได้ไงว่าทานข้าวกับพ่อ) ผมดึงโทรศัพท์ออกมาบอกดูเบอร์ที่ผมกดโทร นี่มันเบอร์เอวา แต่ทำไมเขาถึงรับโทรศัพท์ของเอวาได้ หรือผมเมมเบอร์เธอผิด ไม่มีทาง เราพึ่งคุยกันเองนะผมกดวางทันทีก่อนจะเช็กเบอร์อีกครั้งด้วยความตกใจ อย่าบอกว่าเขาจับตัวเอวาไปนะ พอเช็กเบอร์แล้ว ก็เป็นเบอร์เอวาจริง ๆ ผมไม่ได้เมมเบอร์ผิดผมเลยตัดสินใจเปิดเข้าไปดูข้อความที่เขาส่งมาก็เห็นว่าเขาส่งรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งหันหลัง หันข้างมาให้ แต่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่านั้นคือเอวาเขาจะเอายังไงกับผมอีก ผมเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ“คุณจับตัวเอวาไปทำไม” พอเขารับโทรศัพท์ผมก็เอ่ยถามเขาด้วยความไม่พอใจทันที เมื่อไหร่เขาจะหยุดวุ่นวายกับผมสักที(ท่านครับ จะให้ผมทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ดี)(ออกไปก่อน)เขาจะทำอะไรอีก อย่าบอกนะว่าจะทำร้ายเอวาอีกคน ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นรับรองเขากับผมได้ตายกันไปข้างหนึ่ง“ถ้าคุณทำอะไรเอวา ผมเอาเรื่องคุณแน่”“ฉันเป็นแด๊ดแกนะ”“แล้วไง นั่นเมียผม คุณอย่ายุ่ง”“หึ ไม่คิดว่าสายไปเหรอ ฉันบอกให้แกอ่านข้อความตั้งแต่กี่โมง มาพูดตอนนี้มันสายไปแล้ว หรือไม่จะมารับเมียกลับเองก็ได

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าต้องรู้สึกแบบไหน แล้วที่ผ่านมาคืออะไร แต่ตอนนั้นน้องยังอยู่ในท้องแม่อยู่เลย“ฉันพูดความจริง มีแต่แกที่ไม่ยอมรับความจริง” เรย์ลาปล่อยมือจากเขาก่อนจะเดินมายืนอยู่ตรงหน้า แล้วมองผมอย่างจริงจัง“เรย์ลาเป็นน้องเฮียจริง ๆ นะคะ แดดดี้ไม่เคยมีผู้หญิงคนใหม่เลย แดดดี้รักมามี้คนเดียว”“เรย์ลาเฮียขอโทษ” ผมดึงน้องเข้ามากอด ตอนนี้รู้สึกผิดแล้วก็เสียใจมากที่พูดแบบนั้น แล้วที่ผ่านมาผมก็ปิดหูปิดตามาตลอด“ฮื่อ ไม่เป็นไรค่ะ เรย์ลารู้ว่าเฮียโกรธแดดดี้เลยไม่ยอมมาหาเรย์ลา แต่เรย์ลาก็แอบไปหาเฮียบ่อย ๆ นะคะ เจอเฮียที่มหาลัยด้วย”“ขอโทษนะเรย์ลา เฮียขอโทษจริง ๆ” ไม่รู้ว่าน้ำตามันหยุดไม่ได้ตอนไหน แต่ผมแค่โกรธตัวเองที่ผมโง่มากขนาดนี้ เพราะทิฐิของผมแท้ ๆ ที่ทำให้เรย์ลาเสียใจแบบนี้ผมกอดน้องไว้จนแน่น ขอโทษนะครับแม่ที่ไม่ได้ดูแลน้องเลย แม่คงโกรธผมมากแน่ ๆ“ไม่เป็นไรเลยค่ะ แค่เฮียไม่โกรธเรย์ลา เรย์ลาก็ดีใจมากแล้วค่ะ” เธอปัดน้ำตาของผมออกเมื่อเราผละตัวออกจากกัน ผมกับเรย์ลายืนมองดูที่สุสานของแม่เราสองคนสัญญาว่าจะรักกันให้มาก ผมจะดูแลน้องอย่างดีแม่ไม่ต้องห่วงเลยตอนนี้ผมกับทุกคนก็เดินเข้ามาถึงบ้านอีกคร

ฉันที่ทิ้งตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรงก็ถูกเขาจับดึงตัวขึ้นมามองดูหน้าเขา แค่มองตาก็รู้ใจแล้วว่าเขาต้องการอะไรฉันดึงกางเกงบอกเซอร์ของเขาลงก่อนที่จับมังกรยักษ์ของเขาที่กำลังผงาดค้ำโลกขึ้นลงจนมีเสียงครางต่ำในลำคอ“มือนุ่มจัง”“มีอย่างอื่นนุ่มกว่านี้ อยากโดนไหมคะ”“ซี้ดด บี๋กำลังยั่วพี่” เขากัดฟันแน่นกรอด ไม่รู้ว่าความเสียวซ่านจะมากน้อยแค่ไหน แต่ท่อนรักของเขาดิ้นสู้มือทุกครั้งที่ฉันพูด ฉันใช้ปลายนิ้วลูบวนบนปลายหัวหยักสีชมพูที่มีน้ำสีใสซึมออกมาอย่างรู้สึกชอบแต่ทว่าคนโดนกระทำกลับรู้สึกมากกว่านั้นเพราะตอนนี้เขาจับแท่งร้อนจ่อมาที่ปากของฉันแล้ว“อมให้พี่ค่ะบี๋”“ใจร้อนจังเลย”“ขี้แกล้งว่ะ” เขาดูโคตรมีอารมณ์แบบว่าต้องได้เอาเดี๋ยวนี้ คือเดี๋ยวนี้เลย ดูดิ กดหัวฉันไม่ยอมหยุดเลย ฉันเงยหน้ามองดูเขาก่อนจะอ้าปากครอบครองแท่งร้อนของเขาแล้วดูดมันเบา ๆ“อ่า” ปลายลิ้นน้อยไล่เลียวนไปรอบหลายหัวหยักก่อนจะสลับกับดูดดึงมันเบา ๆ ราวกับเป็นไอศกรีมแท่งโปรดแสนหวานของฉันฉันโดนมือหนากดเขาหาไม่ยอมหยุด ยิ่งฉันดูดดึงเขาสลับกับกลั้วลิ้นไล่เลียไปรอบ ๆ รอยหยักก็เหมือนจะยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้เขามากขึ้นทุกที“ซี้ด” เขาสูดปา

“อะไรอะบี๋ เมื่อกี้พี่เอเดนหมายความว่าไง”“หนูอย่าไปฟังมันค่ะ มันพูดไปเรื่อย”“แน่นะ” พี่รามพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนที่จะหันไปมองค้อนเพื่อนตัวเองทันที“กูไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”“ถึงมึงบอกไปก็ไม่มีประโยชน์” เสียงพี่รามพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก“ทำไม”“ก็เมียกูใจดีไง อีกอย่างก็เป็นเมียกูเอง”“ฮะ เมียมึง งั้นผู้หญิงที่ตามหาคืนนั้น ก็คือเอวา”“อืม”“เชี่ย อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น” ฉันยิ้มให้กับความตกใจของพี่เอเดนที่พึ่งรู้เรื่อง และในตอนที่เขาที่กำลังยืนคุยกัน สายตาของฉันกลับมองไปเห็นใครบางคนที่ฉันเคยรู้จัก“ลี่ แกดูนั่นใช่เจ้ฝันปะ” ต้องใช่แน่ ๆ ไม่เจอกันหลายปี ลูกเขาโตหรือยังนะ ทุกคนหันไปมองตามฉันก่อนจะเป็นลิลลี่ที่เอ่ยตอบ“เออใช่จริงด้วย” พอลิลลี่ตอบ ฉันก็ดีใจใหญ่ตะโกนเรียกพี่เสียงดังมาก“เจ้ !” คนที่เดินอยู่ไกล ๆ หันกลับมามอง แต่ทว่าตอนนี้กลับมีเสียงของพี่รามหันมาถามฉัน“หนูรู้จักภาพฟันด้วยเหรอ” อะไร ทำไมพี่รามรู้จักเจ้ฝันด้วยเนี่ย แต่จะว่าไปเขาก็น่าจะรุ่นเดียวกันกับพี่รามนี่แหละมั้ง“ค่ะ พวกพี่รู้จักเจ้ด้วยเหรอ” ฉันหันมองดูพวกเขาราวกับว่าสงสัยไม่ต่างกัน แต่ทว่ากลับมีเสียงของพี่สงครามดังขึ้น“