บททั้งหมดของ The Ruthless Trillionaire I Divorced Now On His Knees for Me: บทที่ 21 - บทที่ 30

Nakagat na lang ni Gaile ang kaniyang labi kasabay ng pag-iinit ng kaniyang pisngi. Parang may apoy na unti-unting nagliliyab sa loob ng kaniyang dibdib. Alam na alam ni Gaile ang intensyon ni Maverick, sinasadya nitong iangat siya sa paningin ng ginang. Sa buong pamilya ng mga Montelvar, si Maverick lang din naman talaga ang alam niyang nag-iisang palaging tinatrato siya ng tama, ito lang nang patas ang tingin sa kaniya, walang halong pagkiling o pagdududa. Bagama't hindi rin naman mangmang si Senyora Leticia sa kakayahan ni Gaile. Bago pa man tuluyang magparehistro ang kasal ni Kaiden, palihim nang nagpa-imbestiga ang ginang. Nalaman niyang si Gaile ang pinakamahusay at ang nangungunang estudyante sa buong lungsod. Napakalinis at halos perpekto ang academic record nito. Ang pangalan niya ang paulit-ulit na binabanggit ng mga propesor at institusyong humahanga sa talas ng isip at husay niya sa trabaho. Para kay Senyora, wala nang dapat pagdudahan pa kaya pumayag agad siya sa pag-i

Si Prof Laurence ang nagtayo at nagmamay-ari ng LS Group. Sa mabilis na pag-unlad nito sa mga nakaraang taon at halagang higit sa isang daang bilyon sa merkado, masasabi na isa ito sa iilang kumpanya sa Pilipinas na kayang makipagsabayan sa KM Company.At aware ang lahat sa industrial na sa loob ng maraming taon, naging matindi ang kompetisyon ng dalawang panig.Tanda ko pa ang usapan namin ni Laurence noon. Gusto niya na sa LS ako magtrabaho, bilang estudyante niya, dapat ay sumunod ako. Ngunit, tumanggi ako dahil sa pangarap ko mula pa noong high school ako, ang makasama si Kaiden.Nang makapasok ako sa KM, kinalaban ko ang LS Group sa larangan ng negosyo at nagawa ko pang kalabanin ang sarili kong professor, Matinding guilt ang bumalot sa akin noon, ang pakiramdam na nilabag ko ang tiwala ng isang tao na humubog sa akin. Pero mas lamang nga lang talaga ang kagustuhan kong mapansin ni KaidenNi hindi ko kayang harapin si Prof Laurence noon. Halos matakot akong tumingin sa kanya. N

Napasinghap si Gelly at agad na sumama ang tingin niya kay Ashley. Napaawang din ang labi ko sa pagkabigla.Hindi man lang siya pinansin ni Ashley. Ni hindi ito nag-aksaya pa ng kahit anong salita. Humarap siya sa akin.“Gaile, let's go. Baka tuluyang tayong malasin.”Inakbayan niya ako. At kahit naguguluhan pa ako, sabay kaming naglakad palayo.Hindi ko itatanggi na may galit ako kay Gelly dahil kabit siya ng asawa ko. Pero mukhang mas malaki yata ang galit ni Ashley sa kaniya. Mahigpit ang kapit niya sa braso ko. Masyadong mahigpit, parang pinipigilan niya ang sarili. Mukhang wala siyang balak magsalita dahil kinakalma niya pa ang sarili kaya hindi ko na napigilang magtanong.“Ano’ng problema ninyong dalawa?”Kita ko ang pag-irap niya. "It’s nothing,” sagot niya, halatang iritado. Bahagya pang kumunot ang noo niya, at mas humigpit ang hawak niya sa akin. “I’m just really annoyed by her.”Nakakunot ang noo kong simpleng nilingon si Gelly sa likuran. Nakatitig pa rin siya sa amin haba

“Ashley!” mariing tawag ni Laurence.Isang malutong na sampal ang lumagutok sa buong paligid. Sabay kaming napasinghap ni Aldrin. Malakas na sinampal ni Ashley... ang sarili niya.Namilog ang mga mata ni Steven. Kita ko ang biglang paghigpit ng panga niya, ang kamay na bahagyang umangat ngunit hindi naituloy. At napapikit sa pagtitimpi si Laurence, mariing pinipigil ang tulay ng kaniyang ilong. Hindi ko na nakita ang reaksyon nila Gelly at Kaiden pero siguradong hindi sila natutuwa.Mariing itinuon ni Ashley ang tingin kay Steven. Namumula ang pisngi niya, at sa halip na luha, isang pilit na ngising may pait ang namutawi sa labi niya.“Para sa kapatid mo iyon. If it's not enough, I can slap myself again," may diing hamon niya pa. Napakamot sa batok niya si Aldrin, napailing, at marahang nagmura, tila gustong gumitna pero alam niyang hindi niya mapipigil si Ashley. Umigting lalo ang panga ni Steven. Kita ko kung paano nagbago ang ekspresyon niya, mula sa gulat, naging magkadismaya.

Natigilan sa ere ang kamay ko nang ilang sandali bago ko tuluyang naibaba ang hawak na cellphone.Bakit niya ako pinapauwi? Iyan agad ang unang tanong na sumagi sa utak ko. Sa tono ng boses niya, malakas ang pakiramdam ko na nagpipigil lang siya ng galit. “Will you go there?” tanong ni Laurence, bahagyang nakalingon sa akin habang nagmamaneho pa rin.Naka-loud speaker ang cellphone ko kanina kaya narinig niya ang sinabi ni Kaiden. Lito pa ako sa gagawin kaya hindi agad ako nakasagot. Nakatingin lang ako sa harap, sa kalsadang tila walang katapusan. Napakurap ako nang ilang beses, pilit pinipigil ang bigat sa dibdib ko. Bahagya kong kinagat ang loob ng labi ko, isang ugaling nakasanaya ko tuwing hindi ko alam kung anong desisyon ang tamang gawin.Pwede kong hindi sundin si Kaiden. Kagaya ng sinasabi niya sa papel lang kami mag-asawa. Wala akong kontrol sa kaniya kaya wala rin siyang kontrol sa buhay ko. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko siya kayang hindi sundin... Na sa kabila