วาสนาไม่ถึง

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ”

ชายหนุ่มที่แต่งตัวบ่งบอกถึงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวอาหรับ แต่กลับพูดไทยได้คล่องปร๋อ จนเจ้าของภาษาที่มีสายเลือดอื่นผสมทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

แต่ที่งงจริงๆไม่ใช่ภาษาที่เขาพูดหรอก งงเพราะการมีอยู่ของเขาต่างหาก แขกที่น่าจะโคตรๆ ของความกิตติมศักดิ์ เดินออกมาทำอะไรที่นอกระเบียง

“คุณนั่นแหละค่ะ ออกมาทำอะไรตรงนี้? ”

ในเมื่อเขาพูดไทยได้ชัดแจ๋วขนาดนั้น ลูกพีชก็ไม่คิดจะกระแดะพูดภาษาอื่นใส่ ถามเป็นภาษาไทยจบ แก้วแชมเปญทรงสูงในมือใหญ่ก็ยื่นออกมาข้างหน้า ไม่นานเขาก็อธิบายต่อเพื่อให้เธอเข้าใจ

“ผมออกมาดื่ม พอดีว่าไม่ชอบพื้นที่คับแคบน่ะ มันอึดอัด”

 แสงไฟตรงระเบียงมีไม่มาก แต่ถึงอย่างนั้นลูกพีชก็เห็นสายตาพราวระยับเหมือนดวงดาวของเขา ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีมาก แต่ดูเป็นคนเหลี่ยมจัด และเธอไม่ชอบคนประเภทนี้เลย แบบว่า … มันให้ความรู้สึกว่าต้องระวังตัวตลอดเวลา

“อ่า งั้นเหรอคะ”

“สักแก้วไหม? สีหน้าของคุณ เหมือนอยากจะได้มันอยู่นะ”

“ใส่อะไรลงไปไหมวะ”

ลูกพีชพูดกับตัวเอง แต่คนข้างๆดันหูผี ได้ยินทั้งที่เธอมั่นใจว่าพูดเบามากๆ

“คุณอยากให้ผมใส่อะไรลงไปหรือเปล่าล่ะ ที่ใส่แล้วก็มีนะ คุณอยากได้มันไหม?”

“คุณรู้ตัวไหมว่า กำลังทำให้คนแปลกหน้าอย่างฉันกลัว”

ลูกพีชแสร้งขยับตัวออกห่าง จริงๆแล้วเธอไม่ได้กลัวเขาอย่างที่พูดหรอก เพราะเธอรู้นะสิว่าเขาคนนี้เป็นใคร

‘ชีครามิล’ เจ้าของโอเอซีสกลางฝืนทรายกว้างใหญ่ในประเทศแถบอาหรับ เขาคือบุคคลที่กำลังถูกคนทั้งโลกจับตามอง ในฐานะองค์ชายรัชทายาทของประเทศ

แต่เธอไม่ได้รู้จักเขาเพราะข้อมูลเหล่านั้นหรอก มันเป็นเพราะนาฬิกาหายากเรือนนั้นต่างหาก เขาเป็นลูกชายของผู้ชายที่มอบนาฬิกาเรือนนั้นให้แม่ของเธอ

‘ชีคคามิล’ ที่ตอนนั้นเป็นเพียงองค์รัชทายาท แต่ปัจจุบันกลายเป็นกษัตริย์ของประเทศไปแล้ว

ชีครามิลอาจจะไม่รู้จักเธอ แต่เธอรู้จักเขาดีพอๆกับพ่อของเขา และคนระดับชีคอย่างเขา คงไม่กล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้ากับคนธรรมดาอย่างเธอแน่

“ผมชอบคุณนะ”

“คะ?”

อยู่ดีๆคนระดับชีคก็บอกชอบ ลูกพีชตกใจจนดวงตาแถบถลนออกมานอกเบ้า หนุ่มไทยไม่มีวาสนา เป็นหนุ่มนอกก็ได้นะ ไม่เกี่ยง

“ท่าทางคุณตลกดี” ชีคหนุ่มต่อประโยคที่ค้างไว้ด้วยรอยยิ้ม

“ที่พูดมา หมายความว่าชอบท่าทางของฉัน?” คนผิดหวังถามเสียงขุ่น รู้สึกมีหวังได้เพียงเสี้ยววินาที ก็ถูกเตะไปเป็นคนผิดหวังอีกแล้ว

“อือ มากกว่านั้นไม่ได้หรอก”

 ชีคหนุ่มหลุดยิ้มกว้างขึ้น ถ้าเขาชอบเธอมากกว่านั้น อาจจะถูกใครบางคนฆ่าเอาได้ ก็หวงซะขนาดนั้น

“ทำไมคะ เพราะว่าฉันไม่สวยหรือเปล่า?”

ลูกพีชอยากรู้ว่ามันติดที่อะไรกันแน่ เธอมั่นใจว่าตัวเองมีครบหมดทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งฐานะทางสังคม  ยังมีเหตุผลอะไรเหลืออยู่อีก มีเหตุผลอะไรให้เขาคนนั้นไม่ชอบเธอ

“คุณสวย สวยจนผมรู้สึกเสียดายเลยแหละ แต่ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องสู้รบกับคนกันเองน่ะ”

“เห้อ! วาสนาฉันไม่ถึงสินะ”

เมื่อได้ฟังคำตอบที่คล้ายจะมีลับลมคมใน ลูกพีชก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างคนปรงตก ขยับกลับไปยืนอยู่ที่เดิม ไม่นานแก้วใส่แชมเปญก็ถูกยื่นมาตรงหน้า เพราะเห็นผ่านหางตาแล้วว่า เขารับมันมาจากชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วเธอยังเห็นอีกว่า ชายชุดดำคนนั้นเทจากในขวดใส่แก้ว มั่นใจระดับหนึ่งจึงกล้ายื่นมือออกไปรับ

“ชนแก้วหน่อยไหม?”

“แด่อะไรดีล่ะคะ แด่คนอกหักซ้ำซ้อนอย่างฉันเหรอ?” ลูกพีชพูดติดตลก แต่ในใจเจ็บช้ำจนน้ำตาตกใน

“หึ! ก็ไม่แน่หรอก บางทีเร็วๆนี้ คุณอาจจะสมหวังก็ได้นะ”

หญิงสาวที่มีดวงตาสีฟ้าสดใสหาได้ยาก ไม่สนใจคนข้างๆอีก ไม่สนใจจะชนแก้วกับคนระดับชีคด้วย ลูกพีชทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า หมู่ดาวพราวระยับแสนสวยในคืนเดือนมืด ช่วยคลายความเศร้าสลดในใจลงได้บ้าง

ก็อย่างว่าแหละ คาดหวังให้คนอื่นมารู้สึกในแบบที่ตัวเองต้องการมันยาก เลิกหวังเถอะลูกพีช กับพี่ใต้หล้ายังยากขนาดนั้น กับพี่เหนือฟ้ายิ่งไม่น่าคาดหวังเข้าไปใหญ่ คนรักอิสระอย่างเขาเหรอจะยอมมีห่วงผูกคอ หรือต่อให้เขาอยากมี มันก็คงไม่ใช่เธอหรอก  

ได้เป็นน้องสาวของเขาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง อย่าไปคาดหวังอะไรที่มันเกินตัวเลย

“อ้า! แชมเปญของคุณอร่อยมากเลยค่ะ ฉันขอเติมอีกได้ไหม”

ลูกพีชดื่มแชมเปญในแก้วจนหมด จากนั้นก็เอียงแก้วไปขอมันเพิ่มจากคนตัวโตข้างๆ

“ได้สิ”

แชมเปญสีใสถูกรินใส่แก้วทรงสูงโดยฝีมือของชีคหนุ่ม เขาถือขวดแชมเปญไว้กับตัว เพราะมั่นใจว่าคนตัวเล็กแสนสวย ต้องขอเติมมันในเร็วๆนี้แน่ แล้วมันก็เป็นจริงอย่างที่เขาคิด หลังจากนั้นไม่นานลูกพีชก็ขอเติมแชมเปญอีกครั้ง และเติมมันอีกหลายครั้ง จนเริ่มเมา