แต่งให้มันจบๆ

“ผมไปส่งลูกพีชแป๊บหนึ่งนะครับพลอย คุณกลับเข้าไปข้างในก่อน”

“ไม่! พีชไม่ไป”

“ลูกพีช!”

“ให้พลอยไปเป็นเพื่อนดีไหมคะคุณเหนือ คุณพีชจะได้สบายใจ ทั้งสองคนใจเย็นๆก่อนนะคะ”

พลอยไพลินแตะไหล่นวลเนียนแผ่วเบา ความเย็นจากฝ่ามือนุ่มนิ่ม น้ำเสียงอ่อนหวานและท่าทางสุภาพ ทำให้ลูกพีชหยุดการดิ้นรนของตัวเองลง รับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างตัวเองกับผู้หญิงของเขา อยากยอมรับแต่ก็ยัง …  ไม่อยากยอมแพ้

“ให้พีชกลับเองเถอะค่ะ”

ท่าทีต่างออกไปจากเดิม ไม่ได้ทำให้เหนือฟ้าวางใจ เขาคลายฝ่ามือออกจากท่อนแขนขาวเนียน มองรอยนิ้วมือที่สลักลงบนผิวเนียนละเอียดด้วยความรู้สึกผิด

พลอยไพลินขยับตัวเข้าไปใกล้คนตัวเล็กสุด  และถือวิสาสะรับช่วงดูแลเธอต่อจากว่าที่คู่แต่งงาน พยุงคนที่มีท่าทางเหมือนจะเมา คนถูกพยุงหันขวับไปมองตาขวาง

“อย่ามาจับฉันนะ!”

“อะ ขอโทษค่ะ”

พลอยไพลินผละออกไปทันที ลูกพีชที่เผลอตวาดออกไปเพราะความตกใจ ถอนหายใจออกไปแรงๆ เมื่อตั้งสติได้ ถ้าหากเขาตัดสินใจเลือกผู้หญิงคนนี้จริงๆ เธอ … ก็พอจะทำใจยอมรับความพ่ายแพ้ได้

ไม่เพียงแค่มีรูปลักษณ์สวยเด่น เธอคนนี้ยังใจเย็นอย่างกับแม่น้ำ รักษามารยาทได้แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เป็นคู่ครองที่ดีให้พี่เหนือฟ้าได้แน่

 แต่ … ลูกพีชยังหวังว่าที่ตรงนั้นข้างๆเขา จะยังมีที่ว่างมากพอ ให้เธอแทรกกลายเข้าไปอยู่เหมือนที่ผ่านมา

“พี่เหนือช่วยไปส่งพีชที่คอนโดก็พอค่ะ”

ลูกพีชเดินนำออกไป พยายามพยุงร่างกายซวนเซให้ตรง แต่มันก็ยังเหมือนลูกเป็ดเพิ่งจะหัดเดินอยู่ดี และมันก็ทำให้เหนือฟ้าทนมองเฉย ๆ ไม่ได้

หมับ!

“…”

ความผิดหวังทำให้เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงจะใช้ขัดขืน ลูกพีชปล่อยให้มือใหญ่ช่วยพยุงไหล่ เหนือฟ้าประคองคนตัวเล็กต่อไปเงียบๆ เหลือบตาไปมองผู้หญิงที่ยังเดินตามมาอย่างไม่เข้าใจ เห็นรอยยิ้มที่ไม่เคลือบแฝงอะไร หัวใจก็พลันเจ็บปวดกับเส้นทางที่ตัวเองตั้งใจจะเลือก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

คอนโดมิเนี่ยมหรูราคาต่อคูหาหลักสิบล้าน เป็นส่วนหนึ่งในธุรกิจของสุรธานนท์ ลูกพีชไม่เพียงแต่เป็นทายาทของเจ้าของสถานที่ ผลประกอบการหลักของอาคารแห่งนี้ ถูกจัดสรรปันส่วนให้เธอแต่เพียงผู้เดียว แต่เธอยังใช้เงินที่เป็นผลกำไรไม่ได้ เพราะเงื่อนไขที่ครอบครัวตั้งไว้ คือเธอจะใช้มันได้ก็ต่อเมื่ออายุครบยี่สิบห้าปี

 เจ้าของที่นานๆทีแวะเวียนมาใช้บริการอาคารของตัวเอง เหลือบมองพี่ชายข้างบ้านที่ยืนอยู่เคียงข้าง ด้วยท่าทีนิ่งสงบ  ในขณะที่ลิฟต์โดยสารยังคงเคลื่อนที่ไต่ระดับความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงชั้นสุดท้ายมันก็หยุดนิ่ง หลายสิ่งในศีรษะทุยสวยหยุดชะงัก ดวงตากลมโตปริ่มน้ำขึ้นมาอีกครั้ง ไม่นานหยาดน้ำสีใสก็ร่วงไหลอาบพวงแก้ม

“พี่เหนือ … อยู่เป็นเพื่อนพีชสักแป๊บได้ไหมคะ พีช พีชกลัว”

ภายนอกอาคารมีพายุหลงฤดู กำลังพัดโหมกระหน่ำด้วยความรุนแรง เธอไม่ได้หวาดกลัวมัน แต่กลัวความเจ็บช้ำสิ้นหวังของตัวเอง

เหนือฟ้าตั้งใจแค่มาส่ง เมื่อโดนขอร้องก็ทำสีหน้ายุ่งยาก ถ้าหากเขาอยู่นานกว่านี้มันจะผิดสังเกต  พลอยไพลินรออยู่ในรถเพียงลำพัง เขาไม่อยากทำให้เธอสงสัย หรือไม่สบายใจมากไปกว่านี้ รวมถึงไม่อยากถูกคนในครอบครัวซักไซ้ ไม่ชอบ และไม่อยากให้มันเกิดขึ้น

“พี่ต้องกลับเข้าไปในงาน อีกอย่าง พี่ทิ้งพลอยไว้คนเดียวไม่ได้”

เหนือฟ้าพยายามนึกถึงคนที่ถูกทิ้งให้รออยู่ในรถคนเดียว มากกว่าคนที่ยืนน้ำตาคลออยู่ตรงหน้า เส้นกั้นความสัมพันธ์ที่มันชัดเจนมาตลอด มันต้องชัดเจนแบบนั้นตลอดไป

“พี่จะแต่งกับเธอเหรอคะ?”

ลูกพีชปาดน้ำตาออก เพราะอยากจะเห็นสีหน้าของผู้ชายที่ตัวเองปันหัวใจให้  แต่เมื่อเจอสีหน้าเย็นชาแนวสันหลังของเธอก็เกิดอาการชาวาบ หัวใจเต้นรัวแรงค่อย ๆ เต้นช้าลง

เธอคิดว่าตัวเองรู้จักเขาดีพอตัว แต่ตอนนี้รู้สึกได้เลยว่า เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนตรงหน้าเลย ราวกับที่ผ่านมามันไม่ใช่ความจริง อาจจะไม่ใช่การเสแสร้ง แต่คงคล้ายกับการแกล้งทำมากกว่า  

พี่เหนือไม่ได้ใจดีกับเธอขนาดนั้น

“หมายถึงพลอย?”

“อ่า ค่ะ”

“ใช่! คงแต่งกันในเร็วๆนี้”

เหนือฟ้าพ่นเสียงออกไปพร้อมความหงุดหงิด   เมื่อคิดว่าทางที่ตัวเองตัดสินใจเลือกไปแล้วนั้น เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เขาตั้งใจจะปฏิเสธการแต่งงาน ที่มีแต่เรื่องของผลประโยชน์มาเกี่ยวของ  แต่คนที่หวังให้ช่วยดันวุ่นวายอยู่กับการหายไปของลูกสาว ในจังหวะสำคัญที่ควรปฏิเสธท่านผู้ว่าฯ พอดี ทีนี้มันเลยกลายเป็นงานหยาบ ทางนั้นอยากเกี่ยวดองกับตระกูลของเขามาก คิดเองเป็นตุเป็นตะ แถมยังปากเปราะป่าวประกาศว่าเขาคือว่าที่ลูกเขยต่อหน้าแขกในงาน ปากคนก็ดันไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ตอนนี้นักข่าวคงเอาไปใส่สีตีไข่ ช่วยกระจายข่าวให้เป็นที่เรียบร้อย

เขาเหมือนคนที่ตกกระไดพลอยโจน แต่คนที่เสียหายที่สุดในการกระทำนั้นของท่านผู้ว่าฯ ก็คือลูกสาวของท่านเอง พลอยไพลินกลายเป็นเหยื่อของความโลภ เขาเห็นใจเธอ เพราะแบบนั้นเขาถึงปล่อยให้เรื่องที่มันเกิดขึ้นแล้วเลยเถิด

แต่ง ๆ ไป ให้มันจบๆ