ไม่ยอมแพ้

“มั่นคงเหรอ ไม่มีอะไรมั่นคงไปตลอดหรอกนะเอวา โดยเฉพาะความรักที่ยังไม่ถูกทดสอบ คุณอยากลองพิสูจน์ไหม ว่าที่ผมพูดมามันเป็นเรื่องจริง เปิดโอกาสให้ผมสิ?"

รามิลไม่เคยให้โอกาสใครขนาดนี้ ที่ผ่านมาผู้หญิงเป็นฝ่ายเข้าหาเขา เป็นฝ่ายพยายามอ้อนวอนขอให้เขารัก เธอเป็นคนแรกที่เขาให้โอกาส และคงจะเป็นคนเดียวด้วย

เอวาผละถอยหลังเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก เพราะแววตาจริงจังไร้การล้อเล่นของคนอายุมากกว่า

“ฉันไม่อยากรู้ แล้วคุณก็ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้นค่ะ! ฉันรักเขา และจะไม่ทำร้ายเขาด้วยการให้ความหวังคนอื่น คุณเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม” เขาเป็นคนต่างชาติแน่ๆ ดูจากเครื่องแต่งกายของเขา แต่พูดไทยชัดขนาดนี้ เอวามั่นใจว่าเขาเข้าใจทุกคำพูดของเธอ

“หึๆ”

รามิลหัวเราะเบาๆ แต่แววตาไม่สื่อความขบขัน แทนที่จะถอยเพราะโดนกำแพงใจกั้น กลับยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะเดินหน้าต่อ

“ตอนนี้คุณอาจจะรักเขาเอวา แต่ผมบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ... เร็วๆ นี้ คุณกับเขาจะเลิกกัน ถึงตอนนั้นค่อยให้โอกาสผมก็ได้”

เอวาตาเบิกค้าง มองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ

“อะ อะไรของคุณ พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่า ผมจะทำให้มันเกิดขึ้นไง ผมไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ และเมื่อผมตั้งเป้าหมายไว้ ไม่มีอะไรขวางได้ แม้แต่ความผูกพันของคุณกับเขา”

เอวาลุกขึ้นยืน มือกำแน่นเป็นกำปั้น อยากตรงเข้าไปตั้นหน้าหล่อเหลา แต่คนของเขารีบกรูกันเข้ามา รามิลรีบยกมือขึ้นโบกไล่ มองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังยืนตัวสั่นเพราะความโกรธ

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร! ความรักของเราไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะมาบงการได้หรอกนะ!”

ชีคหนุ่มหยัดยืน สาวเท้าเข้าไปใกล้ จนเอวาต้องก้าวถอยไปข้างหลัง จำต้องทิ้งร่างกลับไปบนโซฟา เมื่อไร้หนทางหนีต่อ

“ไม่นานคุณจะเห็นเองว่าผมพูดจริง เมื่อวันนั้นมาถึง คุณจะหันมามองผมเองด้วยความเต็มใจ”

พูดจบรามิลก็ขยับกลับไปนั่งที่เดิม ยกยิ้มส่งให้คนที่เพิ่งกลับมาจากการไปห้องน้ำ ลูกพีชยกยิ้มตอบ มองหน้าเพื่อนสนิทอย่างไม่เข้าใจ ระหว่างที่เธอหายไป มันเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้

“เกิดอะไรขึ้นคะ? ... ทำไมพวกคุณทำเหมือนคนทะเลาะกัน?”

ลูกพีชเลือกถามฝ่ายชาย เพราะฝ่ายเพื่อนตัวเองหน้าตึง และเธอรู้นิสัยเพื่อนดีว่าหน้าแบบนี้คือเพื่อนกำลังโกรธ

“ไม่มีอะไรครับ คุยเรื่องทั่วไป แต่ความเห็นไม่ตรงกัน ก็เลยโต้เถียงกันนิดหน่อย”

รามิลยิ้มกว้างขึ้น เมื่อแอบเห็นว่าคนหน้าตึงเบะปาก ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งได้รับตำแหน่งรัชทายาท เขาเพิ่งจะเคยโดนคนทำแบบนี้ใส่ ความสนใจ เริ่มต่อตัวกลายเป็นความเอ็นดู

“อ่า ค่ะ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมเอวา?”

“ไม่เป็นไรหรอกพีช ดื่มเถอะ เหล้าเธอจืดหมดแล้ว”

เอวามองแขกของเพื่อนตรงๆ อยากหนีกลับบ้าน อยากไปยืนยันว่าคำพูดเขาไม่มีวันเกิดขึ้นจริง แต่เธอทิ้งเพื่อนไว้คนเดียวไม่ได้ ลูกพีชกำลังเสียใจ เธอยังไม่อยากกลับไปบ้านตอนนี้แน่นอน ฝืนทนไปก่อน คิดเสียว่าศึกษาคู่ต่อสู้ไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

ชั่วโมงต่อมา

ยิ่งเวลาผ่านเลยไป บรรยากาศในผับดังก็ยิ่งคึกคัก เหล่านักท่องราตรีต่างตบเท้าเข้ามาใช้บริการ โซนปกติแน่นขนัด ขนาดโซนวีไอพีที่มีราคาค่าเข้าสูงกว่าโซนปกติหลายเท่าตัวยังเกือบเต็ม ลูกพีชจิบเครื่องดื่มพลางมองพฤติกรรมของผู้คน ใบหน้าสวยหวานแดงฉานเพราะปริมาณแอลกอฮอล์ ดวงตาพร่ามัวลง

ดื่มเพื่อให้ตัวเองลืมทุกอย่างที่มันเกี่ยวกับเขา มองดูเหล่าผู้คนด้วยความหวังที่ว่า อาจจะมีใครสักคนมาฉุดกระฉากหัวใจที่เหลืออยู่ไป แต่ไม่มีเลย ไม่มีใครน่าสนใจเลยสักคน ความทรงจำที่เกี่ยวกับพี่ชายข้างบ้านคนนั้นด้วย ชัดเจนกว่าเดิมซะอีก

“สนใจคนที่เขาไม่สนใจตัวเองนี่นะ เห้อ! เลิกคิดเรื่องเขาได้แล้ว”

ลูกพีชพึมพำพลางถอนหายใจ ยกแก้วเหล้าที่เพื่อนสนิทชงให้ขึ้นดื่ม เอวามองการกระทำของเพื่อนอย่างเห็นใจ แอบมองผู้ชายที่ไม่ทำอะไรเลยนอกจากมองเธอ รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นกว่าเดิม

การมีอยู่ของเขาไม่ได้ช่วยอะไรเธอกับเพื่อนเลย ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมไปไหน แม่งโคตรเซง! เป็นการดื่มที่ไม่สนุกเลย

ในจังหวะที่เอวากำลังเบื่อหน่ายอย่างเต็มที่ โซนวีไอพีก็คึกคักขึ้นหลายเท่าตัว เจ้าของสถานที่สุดหล่อเดินผ่านผู้คนพร้อมกับกล่าวคำทักทายคนรู้จัก เบื้องหลังของเขาคือผู้ชายหน้าตาดีกว่า ควงคู่มากับสาวสวยที่ดูดีจนเหมาะสมกัน เอวาสตั้น พยายามไม่มองไปทางนั้น เพราะกลัวเพื่อนจะมองตามไปจนเห็นพี่ชายข้างบ้านควงแขนมากับผู้หญิง

เหนือฟ้าเดินรั้งอยู่ด้านหลังเพื่อนที่เป็นเจ้าของผับ พลอยไพลินเดินควงแขนอยู่ข้างๆ ใบหน้าดูดีประดับยิ้มบางๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างชื่นชมความสามารถของผู้บริหารสถานที่ จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับดวงตาสีฟ้าสวย เธอจึงสะกิดคนข้างๆให้หันไปมอง จากนั้นก็รีบสาวเท้าเข้าไปใกล้

“พะ พี่เหนือฟ้า... ทำไม?”

ลูกพีชชะงักแก้วในมือค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้าง รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ อีกมือกำขอบขอบโต๊ะไว้แน่น เพื่อไม่ให้ตัวเองวิ่งหนีออกไป พลิกสายตาไปมองที่ชีครามิลอย่างสงสัย ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะกล้าตลบหลังเธอ

“คุณบอกฉันว่าจะไม่บอกใคร คุณ โกหก!”

ลูกพีชพูดเสียงสั่น ใช้ระดับเสียงต่ำพอให้คู่สนทนาได้ยินมัน รามิลยกยิ้ม ไม่แสดงท่าทีลนลานออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย เขาควบคุมสถานการณ์ไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ ตอบกลับคนวิตกอย่างเป็นธรรมชาติ