Lahat ng Kabanata ng เจ้าสาวมาเฟีย มากกว่าหนึ่งคน 3P NC25++: Kabanata 21 - Kabanata 30

@เช้าวันต่อมา...ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมจนรู้สึกกดดัน ออสตินยืนพิงกรอบประตู สายตาคมทอดมองร่างบางที่ยังหลับสนิทบนเตียง กายเปลือยถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนาเพียงบางส่วน เผยให้เห็นแนวลาดไหล่ขาวเนียนที่เต็มไปด้วย รอยกัด รอยฟัน และรอยแดงช้ำ กระจายอยู่ทั่วจนเกินจะปิดบังกลิ่นอับเร่าร้อนของน้ำกามารมณ์ยังลอยอบอวลในอากาศ ไม่ว่าจะกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงแค่ไหนก็ไม่สามารถปิดซ่อนร่องรอยความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้“........” ความคิดวูบผ่านในใจ ราวกับคมมีดกรีดลึกลงในอก ทว่าบนใบหน้าคมกลับไร้แวว แค่เงียบงันจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่ออสตินก้าวเข้ามาใกล้ เตียงไหวสะเทือนเล็กน้อยเมื่อเขาโน้มตัวลง ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้างดงามที่ซุกอยู่กับหมอน ผมยาวสลวยกระจายอย่างไร้ระเบียบ“ชีวา…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในห้องเงียบ เรียกปลุกให้ร่างบางขยับตัวช้า ๆ ใต้ผ้าห่ม ออสตินเอื้อมมือหนามาแตะแผ่วเบาที่ไหล่เล็ก พร้อมเสียงเรียกซ้ำอีกครั้ง“ตื่นได้แล้ว…”“อือ..” ชีวากะพริบตาถี่ๆ เธอขยับพลิกตัว มองไปทางนาฬิกาที่หัวเตียง เข็มบอกเวลาเช้าเกินไป“คุณออสติน…ตื่นเช้าจังเลยนะคะ” เสียงแผ่วพร่าหลังตื่นดังขึ้นละเมอเธอเหลือบ

“อย่ามองแบบนั้น ถ้าไม่อยากถูกฉันจูบตรงนี้” “อ๊ะ..ปะ..เปล่านะคะ..” ดวงตากลมเบิกกว้าง ด้วยความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วแก้มจนรีบก้มหน้าหลบแทบไม่ทัน“หึๆ” เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากริมฝีปากของเขา พลางกระชับแขนโอบเอวบางแน่นขึ้น ก่อนจะพาชีวาก้าวเดินต่อไปท่ามกลางสายตาพนักงานที่ยังเหลือบมองพวกเขาอยู่เป็นระยะ@ห้องทำงานลีโอบนโต๊ะทำงานใหญ่หรูหรา เสียงปิดแฟ้มดัง ปึก ก้องสะท้อนในห้องประชุมเงียบสงัดลีโอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกตึกสูง ก่อนปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่ง“เตรียมรถ..กูจะกลับบ้าน” “คุณลีโอครับ…เมื่อเช้านี้ มีคนเห็นคุณออสตินพาคุณชีวามาที่บริษัทครับ ตอนนี้เธอยังอยู่ที่นี่กับคุณออสติน”“ชีวาอยู่ที่นี่เหรอ?” “ครับ เธออยู่ที่นี่” เสียงรายงานเหมือนเปลวไฟสาดลงบนเชื้อเพลิง ลีโอกำมือใหญ่บีบแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน ดวงตาเคยนิ่งกลับแฝงแววอำมหิตคุกรุ่นอย่างยากจะเก็บซ่อน“อยู่..ที่นี่..กับออสติน..” เขาทวนคำช้า ๆ คล้ายเค้นออกมาทีละตัวอักษรมุมปากหยักกระตุกขึ้นอย่างน่ากลัว ลีโอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนลูกน้องไม่กล้าสบตา“ดี...ที่นี่ก

“มึงจะไม่รวมกูด้วยคนเหรอวะ!?”ออสตินหันหน้าไปสบตาลีโออย่างท้าทาย แต่ชีวานั่งชะงักอยู่ตรงกลางตักแกร่ง รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดและแรงดึงดูดจากผู้ชายสองคนที่ต่างก็อยากครอบครองเธอลีโอเดินอ้อมเข้ามายืนพิงโต๊ะหรูขนาบข้างกายชีวาคนละด้านกับออสติน ด้วยใบหน้านิ่งเฉยแต่แฝงความอำมหิต เขาโน้มตัวลงใกล้เอ่ยน้ำเสียงร้ายแต่หนักแน่นข้างๆใบหูเธอ “มาเล่นอะไรกันที่นี่ ไม่เห็นชวนกันมาบ้างเลย”“หึ..มึงก็ตามมาแล้ว กูก็คงไม่ต้องชวนแล้วมั่ง” เป็นออสตินที่ตอบแทน พลางกระชับเอวคอดแน่นขึ้นพร้อมกับหมุนเก้าอี้ตัวใหญ่หันมาเผชิญหน้ากับลีโอ จนใบหน้าเจ้าเล่ห์ต้องผละออกจากใบหน้าสวย“โอเคๆ” ลีโอผละตัวถอยมาออกเล็กน้อยพร้อมพยักหน้าราวกับเข้าใจในคำพูดของเพื่อนรัก แต่สายตาเจ้าเล่ห์กลับเอาแต่จ้องมองคู่ดวงตาสวยไม่วางตา “แล้วเธอล่ะ? อยากให้ฉันมาเล่นสนุกด้วยคนไหม ลองเล่นเป็นสามคนพร้อมกันดูสิ” ชีวากะพริบตาถี่ๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อสบตาคมกริบของลีโอที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง เธอรีบหลุบตาลงต่ำ พยายามเบี่ยงตัวหนี ก่อนแสร้งเอ่ยเสียงเบา “ชะ..ชีวาหิวข้าวค่ะ…ถึงเวลาทานข้าวกันแล้ว”มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ลีโอเอื

 ธนาหน้าซีดเผือดทันที แม้จะพยายามเบนสายตาหนี แต่ก็ถูกมือสากหยาบตบเข้าที่แก้มดังเพียะ! จนเลือดที่มุมปากกระเซ็นออกมาเพียะ!“ไม่ตั้งใจ?

“อืม..ฉันบอกแล้ว..เธอเป็นของฉัน” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู แล้วกดจูบซ้ำหนักหน่วงกว่าเดิมที่เนินหน้าอก พลางตวัดลิ้นเลียยอดปทุมอย่างหื่นกระหาย จงใจสาดความร้อนรุ่มให้แล่นพล่านให้เธอแทบขาดใจ“อื้อ..ชีวา..เป็นของคุณ..อ๊าสส..” ปากหยักกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมเข้มกวาดมองดวงหน้าสวยเหมือนนักล่าที่กำลังพอใจเหยื่อ “อย่าทำเสียงแบบนี้...ฉันจะทนไม่ไหว”“อื้อออ!” ออสตินกดริมฝีปากหนักหน่วงลงลึกบนกลีบปากอิ่มอีกครั้ง มือหนาประคองร่างบางให้โอบแขนคล้องคอแกร่งไว้แน่น ร่างสูงเปียกชื้นจากสายน้ำฝักบัวโน้มตัวเข้าหาบดเบียดร่างบางแน่นอย่างเอาแต่ใจ“จับฉันไว้..อย่าปล่อย” เสียงทุ้มพร่าสั่งการ ขณะมืออีกข้างเลื่อนไปล็อกขาเรียวของชีวา ยกขึ้นสูงพาดกับบั้นเอวแข็งแรง“อ๊ะ…!” ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อถูกบังคับให้อยู่ในท่าอ่อนไหว ออสตินย่อตัวลงเล็กน้อย ร่างกายแกร่งดันเข้ามาชิดแนบ จังหวะนั้นปลายแหลมคมแห่งความเป็นชายสอดใส่กดเสียดแนบเข้าร่องกลางกายอันเปียกชุ่มสวบบบ!!“อ๊ายยยย” ชีวาหลับตาปี๋ ใบหน้าแดงซ่าน รู้สึกถึงแรงดันที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามา“อึก..ออสติน…มัน..มันอึดอัด..” เสียงหวานสั่นพร่า แววตาสั่นไหวทั้งหวาดกลัวทั้งไม่อาจปฏิเส