Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“มึงกล้ามากนะ ที่พูดคำว่า ไม่รัก กับพวกกู..”ลีโอเชยคางสวย บีบบังคับให้หันสบตา ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมสวย แผ่รังสีอำมหิตไม่มีทีท่าว่าล้อเล่น “มึงกล้ามากนะ ที่พูดคำว่าไม่รักกับพวกกู..”“..ฮึก…คุณจะทำอะไรชีวา” เสียงสั่นเครือเอ่ยออกมาแทบไม่เป็นถ้อยคำออสตินใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงจนมองไม่ออกว่าโกรธหรือเจ็บปวดมากกว่ากัน “สิ่งที่ควรถาม..ไม่ใช่ว่าพวกกูจะทำอะไร แต่เป็น ทำไมมึงต้องพูดประโยคนี้ออกมา”“จะ..เจ็บ..ทะ..ทำไมต้องโกรธชีวาด้วย..” “เจ็บก็ดี..จะได้รู้สึกรู้สา..”มือหนาของออสตินบีบไหล่เล็กแน่นจนชีวาเจ็บ ร่างบางเผลอร้องครางแผ่วแต่กลับยิ่งทำให้เขากัดฟันกรอด ความขุ่นเคืองและความหวงหึงก่อเป็นไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งลีโอก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก เสียงแหบพร่าราวกับปีศาจกระซิบข้างหู “ไม่รักก็ได้...แต่กูจะทำให้มึงจำและไม่กล้าพูดคำนี้กับพวกกูอีก!”สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักก็กดซับลงกับซอกคอขาวนวลก่อนขบกัดอย่างรุนแรง เสียงดัง ‘กัด!’ จนร่างบางสะท้านเฮือก“กรี๊ดดดดด!!”เสียงร้องแหลมดังสะท้อนห้อง ชีวาตัวสั่นเกร็ง ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาพรั่งพรูทันทีจากความตกใจและความเจ็บแปลบที่แล่นวาบไป

ปกติฉันคงจะเบือนหน้าหนี หรือกัดฟันเงียบ แต่ครั้งนี้…ฉันลองทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ‘ถึงเวลาเริ่มแล้ว!’“มาแล้วเหรอคะ” ฉันลุกขึ้น เดินช้า ๆ เข้าไปหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มหวาน ฉันเลือกที่จะยกมือแตะเบา ๆ ที่อกเสื้อของลีโอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยสายตาที่ไม่เคยใช้มาก่อน...สายตาอ้อนวอนแทนการต่อต้าน“พี่ลีโอ..คิดถึงชีวาเหรอคะ” เสียงฉันแผ่วเบาจนแทบเป็นกระซิบ ลีโอเลิกคิ้วสูงสรรพนามที่ไม่คุ้นหูและท่าทางน่ารักผิดปกติทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ ดวงตาคมหรี่ตามองใบหน้าสวยอย่างจับผิด “หึ..คิดถึงสิ..ลูกแมวน้อย” เขาพูดพลางใช้แขนแกร่งรอบเอวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด “แต่วันนี้ฉันว่าเธอแปลกๆนะ”“ไม่แปลกนะคะ”ฉันพยายามตอบกลับอย่างสดใส ก่อนเหลือบมองมาเฟียผู้หล่อเหล่าอีกคน..ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม“ไม่ถามฉันบ้างเหรอ” ออสตินถามเสียงเย็น ประกบกอดเอวคอดจากทางด้านหลังดึงรั้งร่างบางให้ชิดแผงอกแกร่งอย่างเอาแต่ใจ“อื้อ..เหมือนเด็กเลยค่ะ” ฉันพลิกตัวกลับคล้องแขนขึ้นที่ลำคอหนา พร้อมเอ่ยถามกลับด้วยเสียงหวาน “งั้นชีวาจะถาม..ว่าพี่ออสตินว่าคิดถึงหนูไหมคะ”“หึๆ คิดถึงสิ..หนูชีวา..” ออสตินหัวเราะถูกใจ มองความน่ารักสดใสของหญิงสาวตรงหน

“ทีนี้…เธอต้องเลือกแล้วล่ะชีวา..จะเริ่มจากใครก่อนดีล่ะ? ฉัน…หรือมัน”ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ชีวาหลุบตาลงมองมือของตัวเองที่ยังสั่นค้างอยู่บนตัก เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะตอบแบบไหนมันก็ไม่มีทางรอด ทุกเส้นทางล้วนเป็นกับดักที่พวกเขาขึงรอไว้แล้ว แต่ทว่าตอนนี้เธอควรจะเลือกใครเพื่อให้เป็นผลดีกับตัวเธอมากที่สุด“ชีวา..ขอเลือก....”ชีวารู้สึกเหมือนสมองแยกออกเป็นสองเสียง เสียงหนึ่งร้องอยากปฏิเสธทุกอย่าง แต่อีกเสียงกลับกระซิบเตือนว่า หากเธอไม่เล่นเกมตาม พวกเขาจะบังคับอยู่ดี และมันอาจโหดร้ายกว่าการยอมอ่อนให้เสียเอง“หนู..เลือก..”ลมหายใจเธอขาดห้วง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บอก..สายตาของทั้งคู่จับจ้อง รอคอยคำตอบเหมือนตัดสินชะตา“ว่าไง ชีวา” ลีโอเอียงศีรษะ ริมฝีปากโค้งยิ้ม แต่ดวงตาคมกริบเหมือนใบมีดเพื่อเร่งเร้า “จะเริ่มจากใคร”ออสตินก้มลงใกล้จนเงาของเขาทาบคลุมทั่วตัวเธอ ปลายนิ้วหยาบไล้ขอบปากเธอช้า ๆ “นานไปแล้วนะที่รัก..ถ้าไม่เลือก เดี๋ยวเราจะเลือกให้เอง”“คะ..คือ..” ความกลัวกับความสั่นไหวพัวพันกันยุ่งเหยิง เธอรู้ว่าถ้าตอบผิด โทษของมันคงหนักหนากว่าที่คิด แต่ทันใดนั้น เสียงในหัวอีกด้านกลับกระซิบว่า..ทำไมไม่พลิกเกมเสีย

“อือ..จะทำอะไรคะ..พี่ออสติน”ลมหายใจร้อนแรงของออสตินเป่ารดแก้มนวลไม่ห่าง จนชีวาสะดุ้งเบา ๆ ก่อนริมฝีปากหยักจะโน้มลงมาจูบแผ่ว ๆ ไปที่แก้มนวลอีกครั้ง พลันขยับริมปากพรมไปทั่วถึงใบหู“อ๊า..” ชีวาสะดุ้งใจเต้นแรงจนแทบหยุด แรงดึงดูดจากเขาเหมือนดูดเธอเข้าไปในโลกส่วนตัวของเขาออสตินไม่หยุดเพียงเท่านั้น ปากหยักซุกไซร้ซอกคอขาวของชีวาอย่างเอาแต่ใจ จูบและลิ้มเลียไปตามผิวเนียนละเอียด จนชีวาอดสะท้านไม่ได้ มือเขาบีบเอวคอดแน่นขึ้นทุกครั้งที่ความร้อนจากร่างเขาแตะผิวของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงรัวราวกับจะระเบิดลีโอเริ่มแผลงฤทธิ์ไม่แพ้กัน เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอถูกออสตินกระทำเพียงฝ่ายเดียว เขารีบกอดหญิงสาวไว้แน่น โน้มใบหน้าลงจูบขมับของชีวาหนักๆ มือใหญ่สอดเข้าไปขยำหน้าอกอวบผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบาง สายตาคมกริบมองใบหน้าพริ้มเสียวของชีวาอย่างหื่นกระหาย“อ๊ะ..อ๊า..ชีวา..เสียว...” ชีวาอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้ ร่างกายสั่นสะท้านระหว่างความร้อนแรงและความปลอดภัยที่เธอสัมผัสได้พร้อมกัน ใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสนระหว่างความเขินอายและความต้องการออสตินกระซิบชิดข้างหู “เธอเป็นของฉัน…ไม่มีใครแตะต้องได้”ลีโอโน้มลงใกล้

เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ของวงออเครสตร้าดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยง โรงแรมหรูถูกประดับประดาด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ แสงไฟสะท้อนเครื่องเพชรและแก้วไวน์ราวกับจะขับให้ค่ำคืนนี้ยิ่งโอ่อ่าและน่าเกรงขามขึ้นทุกสายตาหันขวับเมื่อ ‘ชีวา’ ก้าวเข้ามาในงาน ใบหน้าหวานเปล่งประกายสวยภายใต้แสงไฟ และความอ่อนเยาว์ปนเสน่ห์ที่ไม่ต้องพยายามทำให้แขกหญิงชายหลายคนถึงกับหยุดหายใจ“นั่น..เจ้าสาวของมาเฟียออสตินใช่ไหม” “สวยเกินไปแล้ว..ไม่แปลกที่เขาจะยอมแต่งทั้งที่ข่าวลือบอกว่าเขาไม่คิดจะมีเมีย”“ช่างเป็นหญิงสาวที่ไม่เข้ากับโลกโหดเหี้ยมของพวกเขาเลยสักนิด”เสียงซุบซิบแว่วดังรอบตัว แต่ก็ไม่อาจกลบความสนใจที่อีกฝั่งกำลังได้รับสองบุรุษมาเฟียหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลัก ผู้เป็นที่รู้จักต่างยืนเด่นสะดุดตา ออสตินอยู่ในชุดสูทดำเรียบหรู ท่าทีสุขุมแต่ดวงตาเย็นยะเยือกที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตรง ๆ และ ลีโอที่ขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อนและโหดเหี้ยมภายใต้รอยยิ้ม ..ออสตินโหดเงียบ ส่วนลีโอรอยยิ้มน่ากลัวที่ไม่เคยไว้ชีวิตใคร..คืนนี้พวกเขามาพร้อมกัน..“แต่ดูนั่นสิ..ทำไมลีโอถึง..”เสียงซุบซิบหยุดลงทันทีที่มือหนาของลีโอเอื้อ