Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“จริงสิ” เขาหยุดชั่วครู่มองรอยยิ้มหวานแสนดีใจและไร้เดียงสา ดวงตาคมกริบจ้องลึกอย่างนักล่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ “แต่ทุกอย่างมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ เธอก็รู้ใช่ไหม” “ข้อแลกเปลี่ยนเหรอคะ..ชีวาไม่รู้” “ถ้าไม่รู้..ฉันจะบอกเธอเอง”

ร่างบางสั่นเทิ้มแต่พยายามเก็บอาการ นอกจากคำขู่ ก็ยังมีมือหนาของเขาที่ยังไม่ยอมผละออกไปจากความอ่อนไหวใต้กระโปรง และซ้ำหนักนิ้วแกร่งกดสัมผัสลึกแนบแน่นขึ้นทุกที ราวกับจงใจกลั่นแกล้งเธอ“อึก..อ๊า..ยะ..อย่า..นะ..!”“ถ้าไม่..ฉันจะกดรับให้เอง”ชีวาเบิกตากว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น เธอสบตาลีโอด้วยความตกใจสุดขีดมือหนาชกมือถือเธอออกไปจากมือ “มะ…มือถือชีวา..”ครืดๆ..ครืดๆ..ลีโอหรี่ตาลง มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมเต็มไปด้วยความอันตราย เขากดปุ่ม ‘รับสาย’ โดยไม่ลังเล พร้อมกับยกเครื่องขึ้นแนบหู“ว่าไง ออสติน เพื่อนรัก” น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่ง แฝงรอยหัวเราะเบา ๆ เหมือนคนไม่มีพิรุธใด ๆ “กูก็กำลังจะคืนมือถือให้เมียมึง อย่างที่เธอมึง..ต้องการไว้ไง..” ชีวามองดวงตาคมอย่างนิ่งอึ้ง ลีโอนั้นตั้งใจหลอกเธอตั้งแต่แรก คำพูดของเขามันชัดเจนว่าออสตินตั้งใจคืนโทรศัพท์ให้เธออยู่แล้ว โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องทำตามข้อแลกเปลี่ยนของเขา! “ฮ่าฮ่าฮ่า” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏ พร้อมกับนิ้วสากที่กดขยับคว้านหาความอ่อนนุ่มภายในจนมันเปียกชื้นอย่างจงใจ “อ๊ะ!” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เสียงเล็กหลุดแผ่ว ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตา “..อือ..อึก..” เธ

@โกดังเก่าริมท่าเรือในโกดังเก่าที่มืดสลัว กลิ่นสนิมและเหล็กชื้นผสมกลิ่นเลือดคละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก อลงศักดิ์ พ่อของชีวาถูกมัดแน่นกับเก้าอี้เหล็ก เชือกเส้นหนากัดกินผิวแขนจนขึ้นรอยแดงเลือดซิบ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ปากแตกบวมเป่ง เลือดสดไหลย้อยลงตามคางหยดลงสู่พื้น“อึก...พวกแกเป็นใคร นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน…ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังปนหวาดกลัว เขาดิ้นรนแต่ยิ่งทำให้เชือกตึงรัดแน่นขึ้นฟิกและคีธยืนขนาบอยู่คนละข้างของชายร่างแก่ รอบตัวมีลูกน้องชุดดำยืนเรียงรายเป็นแถว สีหน้าไร้ความรู้สึก แต่สายตาคมทุกคู่กำลังรอคำสั่งฟิกหัวเราะในลำคอแผ่ว ๆ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนหลังมือ “นายสั่งมา...” เสียงของเขาเรียบแต่เยือกเย็นจนทำให้คนฟังขนลุก“นายแกเป็นใครวะ! พวกแกทำแบบนี้รู้ไหมว่าลูกเขยฉันเป็นใคร!” อลงศักดิ์ตะโกนเสียงสั่นด้วยทั้งโกรธและกลัวคีธหัวเราะสั้น ๆ แววตากวนแต่เฉียบขาด “รู้สิครับ…” เขาก้าวเข้าไปใกล้จนปลายรองเท้าเกือบชนขาเก้าอี้ “เพราะลูกเขยคุณนั่นแหละ...เป็นคนสั่งเอง”“ห๊ะ! อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ!” ฟิกยักไหล่เบา ๆ “ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรครับ

 ริมฝีปากบางสั่นระริกเรียกชื่อเขาในใจ แต่เธอไม่กล้าส่งเสียงออก มือเล็กกุมผ้าปูเตียงแน่นจนเล็บขาว เงาร่างนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ เตียงยวบลงเบา ๆ เมื่อเขานั่งลงข้าง ๆลมหายใจอุ่นปนกลิ่นน้ำหอมกระทบปลายจมูก ความใกล้ชิดทำให้หัวใจชีวาเต้นแรงราวจะหยุด หัวใจแทบกรีดร้องเรียกให้หนี แต่สายตากลับตรึงอยู่กับเงาร่างสูงตรงหน้า มือหนาลูบไหล่เล็ก ๆ ของเธอช้า ๆ ก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้ มือบางกำผ้าห่มแน่นจนเกือบขาดใจ แต่ร่างนั้นยังคงเงียบ...ไม่เอ่ยคำใดออกมา

“อึก..ชะ..ชีวา..ทำอะไรผิดคะ..”เอวสอบขยับหนักหน่วงเหมือนพายุ จงใจบดเบียดแท่งแข็งขึงลำโคนใหญ่เข้าออกร่องรักอย่างไม่ปรานี จังหวะเร็วรัวและแรงจนร่องรักฉ่ำวาวร่างบางแทบลอยตามแรงกระแทกทุกครั้ง“อ๊ายยย..อึก..มะ..ไม่ไหว..อ๊า..” ชีวาสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่ถูกกระแทกเข้า ร่างในข้างในตึงแน่น ราวกับถูกบังคับให้โอบรัดตอบสนองโดยไม่อาจขัดขืนได้ ยิ่งดิ้นหนี ความแน่นหน่วงกลับยิ่งกระตุกต้านราวกับร่างกายทรยศหัวใจ“อ๊ะ…มะ..ไม่…มันเจ็บ…!” เสียงสั่นเครือหลุดจากริมฝีปากที่พยายามกัดกลั้นไว้ แต่กลับถูกกลบด้วยแรงโถมถี่รัวภายในร่องแคบสั่นสะท้านขมิบตอดรัดทุกครั้งที่ถูกดันเข้ามา มันลึกและแรงจนเหมือนจะถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ ความรู้สึกเจ็บปวดปนร้อนวาบปะทะกับความเสียวซ่านที่ไม่อาจอธิบาย ตลั่บบ!!!...ตลั่บบ!!!...ตลั่บบ!!!...มือหนาจับล็อกเอวคอดแน่นยิ่งตะบี้ตะบันเร่งจังหวะ ราวกับตั้งใจให้เธอแตกสลายทั้งกายและใจ ความโหดเหี้ยมแฝงในแรงกระแทกทุกครั้งสะท้อนชัดว่ามันไม่ใช่เพียงการครอบครอง แต่คือการตรึงเธอให้อยู่ใต้เขาอย่างสมบูรณ์“อึก..อ๊า..ไม่ไหวแล้ว..ชีวา...อ๊ะๆๆ..”เสียงใสครางปากคอสั่น ความร้อนวาบแล่นผ่านสันหลังลงสู่จุดกลาง