Madamdaming nagsalita si Adelaide, umabot pa sa pagkuha ng tissue para punasan ang gilid ng kanyang mga mata. Habang ginagawa iyon, palihim siyang sumulyap sa mga miyembro ng pamilyang Villareal. Kita sa kanila ang halo-halong reaksyon. Namumula ang ilan, ang iba nama’y namumutla. Si Angela, halos kasingputi na ng kumot.Gusto sanang tumawa ni Adelaide, pero pinigil niya. Konting-konti na lang.“Anong kabaliwan ito?” biglang sigaw ni Roberto. Tumayo siya, kinuha ang basong nakataob sa mesa, at mariing inihampas iyon. “Felix, palala nang palala ang panlasa mo!”Wala nang dinugtong pa. Padabog siyang umakyat sa itaas, iniwan ang mesa na puno ng tensyon.Nagkunwaring walang naiintindihan si Adelaide at tumingin kay Felix. “Honey, ano raw ang ibig sabihin ni Dad?”Hinimas ni Felix ang noo niya, halatang pagod na. “Wala. Huwag mo nang isipin.”“Tita, huwag mo siyang pakinggan,” mabilis na singit ni Angela, pilit inaayos ang boses. “Ako at ang taong iyon, kami ay—”“Hindi ako nag-iimbento,”
Read more