4 จูบของมาร

จูบนั้น...ทำให้ความคิดและความรู้สึกของมือปราบหญิงเปลี่ยนไป แม้นางจะโกรธแค้นและรู้สึกชิงชังการกระทำของฮัวหยาง แต่พอได้ยินเขาอธิบายว่ายาที่เขาใช้นางทดลองเป็นยาที่จะช่วยผู้ป่วยได้จำนวนมาก นางก็รู้สึกว่าฮัวหยางคนถ่อยช่างเป็นหมอที่น่ายกย่อง

“ยาที่เจ้ากินลงไป ข้าเองก็ทดลองมาแล้วตั้งหลายหน ตอนนี้นับว่าได้ผลดี แถวชนบทมีคนป่วยเป็นโรคแบบนี้อยู่มาก หากช่วยพวกเขาได้ เจ้ากับข้าก็นับว่าได้ทำกุศลอันยิ่งใหญ่”

“เจ้าจะทดลองยาก็ทำไป แต่ไม่ควรล่วงเกินข้า” นางร้องด่า

เขาหัวเราะหึๆ หันไปรินน้ำชาแล้วป้อนนางแล้วป้อนนาง “ดื่มน้ำก่อนเถอะ เจ้าคงคอแห้งแย่ ข้าจะให้ค่าเสียหายเจ้าก็แล้วกัน เจ้าฟ้องร้องข้าไปก็เท่านั้น ข้าไม่ได้ทำร้ายเจ้า เนื้อตัวเจ้าก็ไม่มีร่องรอยความเสียหาย หากจะป่าวประกาศบอกคนอื่นว่าข้าจูบเจ้า มันจะดีหรือ  รับๆ เงินไปเถอะ”

นางถลึงตาใส่เขา แต่พอเห็นตั๋วแลกเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่ถูกยื่นมาตรงหน้า อู๋จือก็ตาโต “เจ้าจะจ่ายค่าลองยาให้ข้าร้อยตำลึงจริงหรือ ”

ชายหนุ่มพยักหน้า “จริงสิ เจ้าโชคดีมากที่บุกเข้ามาในบ้านข้า ทำตัวเป็นโจรแล้วยังได้เงินกลับออกไปอีก ยิ่งกว่าพวกปล้นชิงทรัพย์”

“ข้าเป็นมือปราบ บอกแล้วอย่างไรเล่า  ข้าก็แค่ตามหัวหน้าจางมาด้วยความเป็นห่วง ข้าทำตามที่รับปากเจ้าแล้ว ปล่อยข้าเสียที”

คุณชายใหญ่ฮัวหัวเราะเบาๆ “ที่เจ้าบุกเข้ามาในบ้านข้า เจ้าไม่ได้ห่วงหัวหน้าจางหรอก ข้าว่า ที่จริงเจ้าสงสัยพฤติกรรมเขาต่างหาก”

“เจ้า...เจ้ารู้ได้อย่างไร ”

ฮัวหยางยื่นมือมาบีบคางของหญิงสาว แล้วจ้องตานางเขม็ง “ข้าขอเตือนเจ้า ข้าอายุมากกว่าเจ้าหลายปี พูดจากับข้าต้องรู้จักให้เกียรติ ไม่อย่างนั้นข้าจะจับเจ้าขังไว้ในเรือนนี้  รับรองว่าไม่มีคนตามหาเจ้าพบแน่”

อู๋จือผงะ นางเกิดความกลัวบุรุษตรงหน้าขึ้นมา “ก็ได้ ท่านปล่อยข้าได้แล้ว วิญญูชนพูดแล้วต้องรักษาคำพูด”

“ได้” เขายื่นมือมาคลำตรงเอวของหญิงสาว ลูบไปตามแนวสายรัดเอว

“ท่าน! ท่านจะทำอันใดอีก ”

ฮัวหยางล้วงเอาป้ายประจำตัวมือปราบของนางออกมา “อู๋จือ นี่คงเป็นชื่อของเจ้า ข้าจะจำเอาไว้ ถ้าข้าสืบดูแล้วพบว่าเจ้าโกหก ข้าจะส่งคนไปตามล่าเจ้าเอามาขังไว้ห้องใต้ดิน”

“ข้าเป็นมือปราบ!” นางยืนยันหนักแน่น

“อืม...ท่าจะจริง”

“มันจริงอยู่แล้ว” นางจ้องตาเขาตอบ​

“เอาล่ะ นี่ก็ดึกมาแล้ว เดี๋ยวข้าจะปล่อยเจ้ากลับ” เขาแกะเชือกที่มัดมือมัดเท้านางออก

อู๋จือรู้สึกว่านางไม่อาจจะใช้วิชาตัวเบาหรือกำลังภายในในการต่อสู้ได้ตามปกติ นางคิดจะทุบตีคุณชายหน้าหยกตรงหน้าให้หมอบเพื่อระบายความแค้นสักหน่อยแต่กลับผิดแผน

“เจ้าไม่ต้องพยายามออกแรง ข้าโปะยาที่ทำให้เจ้าใช้วรยุทธ์ไม่ได้ แต่เจ้ายังพอเหลือแรงประคองตัวกลับบ้าน”

อู๋จือเม้มปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง นางข่มใจสงบปากสงบคำ เตือนตนให้ออกจากเรือนหลังนี้ไปได้เสียก่อน การแก้แค้นค่อยว่ากันทีหลัง

คืนนั้นเขาโยนนางออกทางประตูบ้าน พร้อมกับยัดตั๋วแลกเงินร้อยตำลึงให้ เขากำชับให้นางเรียกเขาว่า “คุณชายใหญ่ฮัว”

อู๋จือไม่เคยคิดอยากจะแต่งงานเพราะครอบครัวนางฐานะไม่ค่อยดี ท่านแม่ก็ต้องลำบากทำอาหารขายอยู่ทุกวัน หากนางออกเรือนท่านแม่ก็ต้องนำเงินเก็บออกมาเป็นสินเจ้าสาว นางเกรงว่าเงินที่จะใช้เพื่อการศึกษาของอู๋เหอตี้จะลดลง

         ‘เงินเก็บข้ายังไม่มีเลยสักตำลึงเพราะเสี่ยวเหอตี้ยังต้องร่ำเรียนในสำนักศึกษา สตรีที่ไม่มีสินเจ้าสาวจะมีครอบครัวใดอยากจะรับไว้เล่า ’

         สหายหญิงที่ทำงานมือปราบด้วยกันมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ดล้วนทยอยแต่งงานไปทีละคน ยามนี้คนอายุรุ่นราวราวเดียวกันก็เหลืออยู่ไม่กี่คนแล้ว พวกที่เรียกว่าเหลือก็ล้วนมีคู่หมั้นกันไปหมด มีเพียงอู๋จือคนเดียวที่โสดอย่างแท้จริง นางไม่มีกระทั่งบุรุษที่หมายตาหรือพึงใจ

         ครอบครัวบุรุษที่นางสามารถจะเลือกแต่งงานด้วยได้ก็คงเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา สกุลคหบดีหรือสกุลขุนนางนางย่อมไม่อาจเอื้อม มารดาของนางไม่ต้องการให้นางไปอยู่ในครอบครัวที่สูงส่งกว่าตนเองมาก เกรงจะไม่ได้รับความเป็นธรรมในภายหน้า

         “พี่จือจือ ท่านเหม่ออันใด  ตั้งแต่กลับมาจากศาลเจ้า ข้าเห็นท่านใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอ  หรือว่าท่านมีความรัก ”

         “ข้ากำลังคิดเรื่องเงินเก็บอยู่นะ”

         น้องสาวนั่งลงยกมือขึ้นแตะแขนคนเป็นพี่เบาๆ

         “ท่านพี่อย่าคิดมากเลย ปีนี้หลงจู๊ให้ค่าแรงข้าเพิ่มด้วยเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะเก็บไว้จ่ายค่าเรียนของเสี่ยวเหอตี้เอง เงินของท่านก็เก็บเอาไว้เป็นสินเจ้าสาวบ้างเถอะ”

         อู๋จือยิ้มน้อยๆ “อย่าเลย ตอนนี้เราสองคนช่วยกันดูแลท่านแม่และช่วยส่งเสียเสี่ยวเหอตี้ให้ร่ำเรียนจบ สอบขุนนางได้ก็พอ”

         อู๋เสี่ยวถงยิ้ม นางรู้สึกเห็นใจพี่สาว ภาระในครอบครัวที่ขาดบิดาช่างนักหนา อู๋จือไม่เคยโอดครวญสักครั้ง ถ้ามีบุรุษมาพูดคุยด้วย พี่สาวคนนี้ก็จะรีบปฏิเสธเพราะไม่อยากมีพันธะทางใจกับผู้ใด

         “พี่จือจือ ท่านไม่มีบุรุษที่พึงใจบ้างสักคนเลยหรือ ”

         อู๋จือใจดวง พลันใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนของฮัวหยางก็ผุดขึ้น นางรีบสะบัดศีรษะ “ไม่มี”

         “ไม่มีจริงๆ น่ะหรือ  ข้าเอาอาการของท่านไปปรึกษาหลงจู๊ที่ร้านขายยาที่ข้าทำงานอยู่ เขาบอกว่าพี่จือจือน่าจะป่วยทางใจ”

         “ป่วยทางใจ คืออันใด ”

         “ก็หมายถึง ท่านกำลังหลงรักคนผู้หนึ่งอยู่น่ะสิ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ เอาแต่นึกถึงหน้าคนผู้นั้นอยู่ทุกเช้าค่ำ”

         “ไม่ใช่หรอก วันๆ ข้าพบเจอแต่โจรถ่อย จะไปหลงรักคนเลวๆ พวกนั้นได้อย่างไร  เจ้าคิดมากไปแล้วเสี่ยวถง” อู๋จือรีบปฏิเสธเสียงหลง “ไปกินข้าวกันดีกว่า วันนี้ข้าเหนื่อยมาก อยากกินเยอะๆ

         ....ฮัวหยาง เจ้าหมอบ้า เป็นเพราะเจ้าจูบข้าแท้ๆ ข้าถึงได้มีอาการโรคจิตแบบนี้....

         “จริงสิ มือปราบอู๋ อีกไม่นานก็จะเป็นงานแต่งของหัวหน้าจางแล้ว เมื่อเช้าตอนไปตลาดข้าเห็นพวกเขาสองคนเดินกระหนุงกระหนิงกัน น่าอิจฉานัก หัวหน้าของเราดูเอาใจว่าที่ภรรยาน่าดู” มือปราบผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

         “อืม...หัวหน้าจางถึงกับเปลี่ยนให้หวังหวั่นมาอยู่เวรลาดตระเวนกับเขา แต่ละวันก็ออกไปทำงานด้วยกันอย่างหวานชื่น”

         จางเจิ้งจีหัวหน้ามือปราบหน่วยที่สามเป็นคนรูปร่างหน้าตาดี หญิงสาวทั่วเขตที่เขาดูแลอยู่ล้วนพยายามทอดสะพานให้ เขาเป็นคนเย็นชาและเย่อหยิ่งทำงานอย่างบ้าคลั่ง แต่ตอนนี้เปิดเผยว่าตนเองมีคนรักอยู่แล้วและนั่นก็คือมือปราบหญิงหวังที่ได้ชื่อว่าเป็นมือปราบหญิงที่ขึ้นชื่อว่าสวยที่สุดในสำนักมือปราบจากการลงคะแนนของเหล่ามือปราบในปีนี้

หวังหวั่นเพิ่งเข้ามาอยู่ในหน่วยมือปราบได้ไม่นาน แรกๆ นางถูกหัวหน้าจางข่มเหงบีบบังคับให้ทำงานสารพัดเพราะเห็นว่านางเป็นคุณหนูคนงามคงแค่อยากจะมาเป็นมือปราบเพราะนึกสนุก แต่เมื่อได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันหลายครั้งท่าทีของหัวหน้าจางเปลี่ยนไป

         “ความใกล้ชิดเป็นบ่อเกิดของความรัก” รองหัวหน้าหน่วยเปรยขึ้น

         “ก็ดีแล้วนี่ขอรับ หัวหน้าจางผู้เอาจริงเอาจังหน้าบึ้งอยู่ทั้งวัน ตอนนี้ยิ้มทุกเช้า หน่วยของพวกเราก็ทำงานมีความสุขขึ้นจริงไหม ” มือปราบอีกคนลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับความรักของหัวหน้าจางกับมือปราบหวัง

         “อนุหลิงของหัวหน้าจางเล่า  จะทำเยี่ยงไรเจ้าคะ ” อู๋จือรีบเอ่ยถาม

         รองหัวหน้าหน่วยรีบยืดอกแสดงตัวเป็นผู้รู้ “มือปราบอู๋ เจ้าคงไม่รู้ว่าที่แท้ อนุหลิงนั่นเป็นแค่ญาติห่างๆ ที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับเศรษฐีบ้ากาม หัวหน้าจางของเรามีน้ำใจช่วยเหลือ จึงรับนางเอาไว้ พวกเขาอยู่กันฉันท์พี่น้องมิใช่สามีภรรยา ตอนนี้คนรักของนางกลับมารับแล้ว พวกเขาจะไปอยู่ด้วยกันที่เมืองอื่น”

         “หา! นี่มันเหมือนงิ้วที่ข้าเคยดูเลยนะเจ้าคะ”

***********