7 ข้างกำแพง

         “จริงด้วย มาดื่มกันดีกว่า”

         มือปราบทั้งกลุ่มพลันเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะเห็นอู๋จือดูท่าจะไม่ชอบหน้าคุณชายใหญ่ฮัว พวกเขาทำงานด้วยกันย่อมเข้าข้างกันมากกว่าคนนอก

         จางเจิ้งจีผู้เป็นเจ้าบ่าวแอบสังเกตมาหลายคราวว่าอู๋จือลูกน้องของตนดูเหมือนจะแค้นเคืองสหายหมอจึงได้ดึงมือของฮัวหยางไปหลบมุมสอบถาม

         “เจ้าไปสร้างแค้นใดให้กับอู๋จือ  ทุกคราวหากมีคนพูดถึงชื่อเจ้า สีหน้าของนางดูเหมือนอยากจะชักกระบี่ออกมาสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น”

         ท่านหมอหนุ่มยกยิ้มมุมปากเอ่ยอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ข้าน่ะหรือ  ก็ไม่ได้ทำให้นางบาดเจ็บหรือมีรอยแผลสักหน่อย ก็แค่....ก็แค่จับเขามาลองยา”

         “ลองยา  เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ”

         “ก็นางอยากบุกรุกเรือนของข้าโดยพลการ ข้าก็สมควรจะลงโทษ แค่ให้กินยาเกิดผดผื่น จากนั้นก็ให้กินยาแก้ผดผื่น ทดลองยาครึ่งชั่วยามก็เสร็จแล้ว”

         “นางบุกรุกเรือนเจ้าหรือ ”

         “ก็ใช่น่ะสิ คืนนั้นที่เจ้ามาเรือนปรุงยาของข้า นางก็ตามเจ้ามาด้วย ข้าคิดว่านางคงจะสงสัยเพราะเห็นเจ้าทำตัวลับๆ ล่อๆ”

         “อ้อ! คืนที่ข้าแอบนัดพบเสี่ยวหวั่นในเรือนของเจ้า”

         “เจ้าพลอดรักกันเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับ แต่นางบุกเข้ามาเหมือนกับโจร ข้าก็เลยต้องจับตัวไว้ก่อน”

         จางเจิ้งจีหรี่ตามองสหาย “เจ้าไม่ควรเลยจริงๆ นั่นลูกน้องของข้า คราวหน้าอย่าหาเรื่องนางอีกเล่า  ระยะนี้มีคดีฆาตกรรม นางเป็นคนเอาจริงเอาจัง เห็นข้าทำตัวแปลกๆ ก็เลยตามเข้ามา”

“ข้าว่านางระแวงว่าเจ้าเป็นคนร้าย”

หัวหน้ามือปราบหน่วยที่สามหัวเราะพอใจ “เอาเถอะๆ อู๋จือก็เป็นอย่างนี้ล่ะ นางไม่ยอมละวางเบาะแสสักอย่าง เรื่องเล็กน้อยก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน นางเป็นคนขยัน ทำงานดูแลครอบครัว เจ้าไม่รู้หรอกว่าครอบครัวของนางน่าสงสาร”

         “ทำไมหรือ ” สายตาฮัวหยางดูอยากรู้

         “อู๋จือเป็นเสาหลักของบ้าน นางมาเป็นมือปราบเพราะต้องการหาเงินไปช่วยมารดาส่งน้องชายเรียน เสี่ยวเหอตี้น้องชายคนเล็กของนางสอบเข้าเค่อเฉิงได้ มารดาของนางเปิดร้านขายอาหารเล็กๆ อยู่ละแวกคฤหาสน์ของเจ้านั่นล่ะ”

         กลุ่มบุรุษมือปราบที่ยังโสดชี้ชวนกันดูหญิงสาวที่มาร่วมงานแต่งครั้งนี้กันอย่างสนุกสนาน พวกเขากันกระซิบกระซาบพูดถึงหญิงงามด้วยสายตาแพรวพราว บุตรสาวของมือปราบอาวุโสหลายคนก็มาร่วมในงานนี้ หัวหน้ามือปราบหน่วยที่เจ็ดพาน้องสาวคนสวยมาด้วย ทำเอามือปราบหนุ่มๆ ลุกฮือกันมองนางตาวาว

         “เจ้าดูๆ แม่นางหว่าน สวยสง่าราวกับหงส์ขาว” เฉินหรงผุดขึ้นกับสหายอีกหลายคนจ้องมองไปทางโต๊ะด้านหน้า

         อู๋จือยิ้มน้อยๆ “แม่นางหว่านสวยจริงๆ เสื้อผ้าของนางก็งดงาม คนก็มีกิริยามารยาทเรียบร้อย หัวหน้าหว่านเป็นถึงบุตรชายของขุนนางขั้นห้าคงไม่มองมือปราบอย่างพวกท่านไปเป็นน้องเขยหรอก”

         “เออ จริงด้วย” บุรุษหลายคนส่งเสียงคล้ายถอนหายใจ

         “ใครกันจะมีวาสนาได้เป็นสามีของแม่นางหว่าน ”

         มือปราบผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “หากเป็นคุณชายสกุลฮัวก็น่าจะเป็นไปได้”

         อู๋จือหน้าเจื่อน นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาในยามยิ้มพราย แม้นางจะเกลียดเขาแต่ก็ไม่อาจสลัดบุรุษรูปงามที่โฉดชั่วคนนั้นออกไปจากความนึกคิดได้

         เฉินหรงถอนหายใจ “เฮ้อ! ข้าเองก็เป็นแค่มือปราบตัวเล็กๆ คงไม่มีวาสนาเอื้อมถึงนาง”

         “ข้าไม่อยากมอง มองแล้วก็เกิดความชอบ ตอนนี้ข้าเพิ่งมีเงินเก็บไม่มาก สินสอดหน่อยนิดคงต้องรอไปก่อน ข้าไม่รีบ” มือปราบฟูรีบออกตัว

         “มือปราบเฉิน ท่านอยากแต่งงานแล้วหรือ ”

         “อือ...ก็อยากสิ เจ้าดูคนอายุเท่าข้ามีผู้ใดบ้างยังโสด  มือปราบรุ่นนี้ล้วนแต่งงานไปกันหมดแล้ว” เฉินหรงหน้าเริ่มตึงเพราะสุรา

         “สินสอดของท่านก็พร้อมแล้วไม่ใช่หรือ ”

         “พร้อมนะ แต่ถ้าจะสู่ขอแม่นางหว่านก็ถือว่าเกินตัว คงต้องเสาะหาสตรีที่เหมาะสมกับข้า”

         อู๋จือได้ยินก็เกิดความกระตือรือร้น “มือปราบเฉิน ท่านไม่ลองใช้ความจริงใจเข้าสู้ล่ะ บางทีหัวหน้าหว่านอาจจะเห็นใจท่านก็ได้”

         เฉินหรงโบกมือไปมา “ไม่มีทาง ข้าไม่อยากเป็นเขยแต่งเข้าบ้านขุนนางใหญ่ เจ้าอย่ามัวแต่สนใจเรื่องของข้า อู๋จือ เจ้าอายุสิบเก้าแล้ว ยังไม่มีบุรุษมาหมั้นหมาย ไปสำนักแม่สื่อหน่อยดีไหม ”

         “ไม่เอา! ข้าไม่แต่งงานหรอก เสี่ยวเหอตี้ยังเรียนไม่จบเลย”

         “กว่าน้องชายเจ้าจะเรียนจบเจ้าก็อายุมากเกินกว่าจะแต่งงานแล้ว อย่าเรื่องมากเลยน่า ข้ารู้นะว่ามือปราบหลายหน่วยมาเมียงมองเจ้า แต่เจ้าเอาแต่ทำหน้าบึ้ง พวกเขาก็เลยไม่กล้าเข้ามาคุย” เฉินหรงกระเซ้า

         มือปราบทั้งโต๊ะหัวเราะพร้อมกัน ในหน่วยมือปราบของพวกเขาเคยมีคนคิดจะเกี้ยวพานนางอยู่เหมือนกันแต่เพราะนางตัดรอนทุกคนอย่างชัดเจน พวกเขาจึงต้องปล่อยผ่าน

         “เจ้าชอบคนเยี่ยงไร  เผื่อข้ารู้จักจะช่วยแนะนำให้เจ้า” เฉินหรงรีบเสนอตัว เขาเห็นว่าอู๋จือเป็นหญิงสาวที่ดีคนหนึ่ง สมควรแนะนำบุรุษดีๆ ให้นาง

         มือปราบหญิงกระดกสุราไปอีกสองกรึ๊บ “ข้าน่ะหรือ  ข้าชอบบุรุษสง่างาม มีความรู้ จิตใจดี มารยาทดี” เมื่อพูดแล้วเขาก็พลันนึกถึงฮัวหยางขึ้นมา     อู๋จือรีบสลัดภาพคนผู้นั้นออก

         มือปราบคนอื่นๆ ที่ร่วมดื่มหันมามองอู๋จือแล้วยิ้มกว้าง นางเป็นสตรีแข็งแรงปานแม่วัว แต่กลับชมชอบบุรุษอ้อนแอ้น

         “ที่เจ้าไม่ชอบพวกเรา ที่แท้ก็ชอบพวกบัณฑิตผอมบางอ้อนแอ้นนี่เอง” สหายมือปราบอีกคนหันมายิ้ม เขาก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่ชอบนาง

         “พวกเราเอาใจช่วยเจ้านะ อู๋จือ” มือปราบฟูชูจอกเหล้าขึ้น

         “ดีๆ เดี๋ยวพวกข้าจะช่วยเฟ้นหาบัณฑิตแถวบ้านข้ามาให้เจ้าเลือก มือปราบอู๋ คราวนี้จะได้แต่งงานเสียที ข้ารอดื่มเหล้ามงคลเจ้ามานานแล้ว” เฉินหรงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

         คุณชายใหญ่ฮัวมองไปทางกลุ่มมือปราบที่เริ่มเมาจนลิ้นพันกัน เมื่อเห็นเป้าหมายของตน เขาก็คอยจับมองเป็นระยะๆ รอจนคนผู้นั้นเดินซวนเซออกไปจากประตูบ้านสกุลจางเพียงลำพัง ฮัวหยางจึงหันไปขอตัวกลับ

         “ข้าได้เวลากลับแล้ว ข้าดื่มสุราได้น้อย ไม่เหมาะจะนั่งอยู่ในงานเช่นนี้นาน เจ้าก็รู้อยู่”

         จางเจิ้งจีหัวเราะ “ไม่ต้องอ้างหรอก เจ้าอยากกลับก็กลับเถอะ ข้าไม่รั้งไว้ คนอย่างเจ้า การได้เฝ้าเรือนปรุงยาคงเป็นความสุขยิ่งกว่าการพบปะผู้คน”

         “ขอบใจสหายที่รู้ใจข้า ข้าขอให้เจ้ามีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะ มีความสุขกับชีวิตสมรสไปจนผมหงอกขาวนะ เจิ้งจี”

         “เออๆ ขอบใจมากที่มางานแต่งของข้า”

         ฮัวหยางทิ้งระยะให้อู๋จือออกไปจากประตูเรือนของจางเจิ้งจีสักพัก เขาก็ค่อยตามออกไป คุณชายใหญ่สกุลฮัวสั่งคนขับรถม้าให้ตามไปห่างๆ

         “อย่าให้คนผิดสังเกตเล่า ตามห่างๆ ไป”

         “ขอรับ”

         ในฐานะคุณชายใหญ่สกุลฮัว เขามียอดฝีมือคอยติดตามในยามที่ออกจากเคหสถานอยู่เสมอ ชายหนุ่มเหลือบมององครักษ์ของตนที่กระโจนบนหลังคาทั้งสองฝั่งถนนแล้วค่อยมองไปที่ร่างหญิงสาวเบื้องหน้า  

         อู๋จือเมาซวนเซออกจากงานเลี้ยงฉลองแต่งงานของหัวหน้าหน่วยมือปราบของตน  แม้นางจะมองข้างหน้าชัดอยู่แต่ไม่อาจควบคุมร่างกายได้อย่างใจ

         ‘ปัดโธ่! อุตส่าห์รีบหนีออกมาแล้ว แต่ดันเมากว่าที่คิด’

ในขณะที่คิดว่าตนเองเดินตรงแต่กลับเซไปเบียดกำแพงบ้านผู้อื่นอยู่เรื่อยๆ พอเดินไปไม่ได้ อู๋จือก็ยกมือขึ้นผลักกำแพง ยันร่างของตนให้ผละออกมายืนโงนเงนอยู่ถนน ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ตามนางมา

         “มือปราบเฉิน....ท่านตามข้ามา พวกเราต้องกลับบ้านอย่างปลอดภัย”

         นางคิดว่าเฉินหรงเดินตามหลังตนเองมาเพราะบ้านของพวกเขาอยู่ทางเดียวกันจึงได้ส่งเสียงบอก ครั้นเดินชนกำแพงเป็นครั้งที่สามจึงได้หันกลับไปหามือปราบรุ่นพี่

         “ให้ข้าไปส่งเจ้ากลับบ้านดีหรือไม่ ” บุรุษข้างหลังส่งเสียงทุ้มชวนฟัง

         อู๋จือหันกลับไปก็เห็นบุรุษร่างสูงตัวหนากว่าตนอยู่ยืนแทบจะชิด นางยืนโงนเงนเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นฮัวหยางก็รีบยกมือผลักให้เขาถอยออกไป พร้อมกับยกนิ้วขึ้นชี้

         “คุณชายใหญ่ฮัว แอบตามข้ามาหรือ  ท่านเอามือปราบเฉินไปซ่อนไว้ที่ใด  เอาเขาออกมาคืนข้าเดี๋ยวนี้ เขาเป็นสหายร่วมหน่วยของข้า ข้าจะไม่ให้เขาถูกคนถ่อยอย่างท่านรังแกเด็ดขาด ข้าต้องดูแลเขา”

         ฮัวหยางยิ้มน้อยๆ “ข้าเห็นมือปราบเฉินนั่งรถม้ากลับบ้านไปแล้ว มีแค่เจ้านี่ล่ะที่ไม่น่าจะกลับถึง หากยังเดินชนกำแพงอยู่แบบนี้”

         อู๋จือยืนแทบไม่อยู่ นางคิดจะชี้หน้าด่าคนตรงหน้าอีกสักหน่อยแต่ต้องหันไปใช้มือค้ำกำแพงรั้วข้างๆ เอาไว้แทน พอก้มหน้าลง นางก็รู้สึกเวียนหัว อยากจะอาเจียนออกมา

         “ไม่ต้องมายุ่งกับข้า เจ้าหมอถ่อย! เป็นท่านที่ชิงจูบแรกของข้าไป แค้นนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลย สักวันต้องหาทางเอาคืนท่านให้ได้”

         ฮัวหยางยิ้มกว้าง มองคนตรงหน้านิ่ง คืนนั้นนางก็เคยประกาศเช่นนี้มาแล้ว ดูท่า นางคงจะแค้นเขามากที่ชิงจูบแรกของนางไป สายตาของคุณชายใหญ่สกุลฮัวทอประกายวาววาม

“เจ้าเสียดายมากเลยหรือที่เป็นข้า ”

         มือปราบหญิงกำหมัดชูขึ้นตรงหน้า “ก็เออสิ! ข้าอุตส่าห์จะมอบให้คนที่ข้ารัก คนที่จะเป็นสามีของข้า แต่ท่าน...ท่านมันเป็นคนเลวจอมฉวยโอกาส ข้าสมควรจะต่อยท่านให้หมอบหน้าคลุกดิน”

         “ไม่เป็นไร ในเมื่อเจ้าอยากจะเอาคืน ข้าก็ยินดีจะคืนให้”

         อู๋จือได้ยินเช่นนั้นก็เม้มปาก “ดี!”