All Chapters of ผัวลับท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 20

เข้ามาก็พบว่ามีเพียงเจษฎาคนเดียว เธอไม่แปลกใจเพราะเป็นคนเรียกร้องต่อจีรนันท์ผู้จัดการคลับมาเอง รอบนี้เธอมีเป้าหมายเป็นเด็กหนุ่มที่เธอเปิดซิงไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนเท่านั้น คนอื่นเธอได้มาหมดแล้ว เบื่อแล้ว ไม่ได้ติดใจใครอีกเลยไม่จำเป็นต้องเรียกมาให้เสียเวลา ตอนนี้เด็กหนุ่มตรงหน้าต่างหากคือของเล่นชิ้นใหม่ที่เธอกำลังสนใจรวีมองสบตาเจษฎาเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินนำเข้าห้องด้านในไป ทว่าเดินได้เพียงสามเก้าเธอก็โดนมือหนากระชากไว้ ประธานสาวถลึงตา เตรียมสะบัดข้อมือหนี เธอไม่ชอบการโดนคุกคามโดยที่เธอไม่เต็มใจ ทว่าไม่ทันที่รวีจะเผยอปากด่า ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาบนเรียวปากอิ่ม เจษฎาบดคลึง ดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ กวาดต้อนความหวานทั่วโพรงปากเธอแล้วดูดกลืนทุกเสียงของเธอลงคอไปจนหมดสิ้นไม่นานรวีก็หยุดดิ้นเร่าเพราะโดนเขาหว่านล้อมจนเธอเองก็เผลอไผลไปกับรสรักที่เด็กหนุ่มป้อนให้เธอปากต่อปาก เหลือแค่เพียงเสียงครางหวานอย่างพึงใจกับบทรักที่จู่โจมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เจษฎาช่างเร่าร้อนและเป็นคนหัวไวเกินกว่าที่เธอคาดไว้ เขาดูดกลืนและสัมผัสเธอราวหมาป่าหิวกระหาย สองมือหนาสอดเข้าไปใต้เนื้อผ้าตัวบางที่เธอสวมใส

“ปล่อย!” รวีเอ่ยเสียงเย็น คำเดียวสั้น ๆ แต่มันฟังแล้วดุดันมาก คราวนี้เธอจริงจังจนเจษฎาแอบนึกหวั่นใน เขาหันไปมองดวงตาคู่หวานที่มองมา มือหนาที่กอดเธอแน่นในคราแรกก็เปลี่ยนเป็นอ่อนแรงลงกะทันหันจนรวีสามารถลุกออกมาจากแผงอกกว้างนั่นได้“เธอละเมิดกฎหลายอย่าง ไม่ฟังคำห้ามคำเตือนจากฉัน แบบนี้ฉันไม่โอเค” พูดจบเธอก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมใส่“คุณโอเค และมีความสุขมากด้วย” เจษฎาเถียงกลับเสียงเบา เขารู้ว่าเธอชอบ ต่างฝ่ายต่างก็สุขทั้งคู่ ส่วนเขายอมรับผิดก็ได้ คนกำลังเมามันจะให้ดึงออกยังไงไหว“นี่!” รวีโมโห ถึงขั้นนี้แล้วเขาก็ยังไม่วายเถียงเสียจนเธอนึกอาย ก็ถูกของเขาที่เมื่อครู่เธอมีความสุขมาก สุขกว่าทุกครั้งที่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับใครมา“ผมปลอดภัย” เจษฎาเอ่ย ยื่นใบตรวจร่างกายอย่างละเอียดจากแพทย์ให้ดู ซึ่งรวีรู้อยู่แล้วเพราะจีรนันท์เคยส่งมาให้ เจษฎายอมไปตรวจร่างกายตามเงื่อนไขของเธออย่างละเอียดแล้วส่งให้เธอดูเป็นเคสพิเศษผ่านจีรนันท์ และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เมื่อครู่เธอแอบเผลอใจยอมให้เขาสอดใส่ทั้งที่ยังไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน“แต่มันก็ยังเสี่ยงอยู่ดี” ไม่เสี่ยงโรคก็เสี่ยงท

ได้ยินเสียงปิดประตูดังปังและเสียงลงกลอน มุมปากอิ่มก็ยกยิ้ม เด็กหนุ่มคนนี้ยั่วนิดยั่วหน่อยก็ขึ้นง่ายดีจริง แบบนี้สิดี ถึงจะดื้อรั้นและไม่ค่อยเชื่อคำเธอบ้างเป็นบางครั้งก็ถือว่าพอปล่อยผ่านได้ไม่เพียงแค่เขาที่อยากสานต่อกับเธอ เธอเองก็เช่นกันที่อยากจะสานต่อ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกพอใจจนอยากกินเกินสามครั้ง คิดดูสิว่าเจษฎาต้องลีลาถูกใจเธอขนาดไหนทั้งที่ยังซิงแท้ๆ แต่เขาโคตรเร้าใจ หากสอนงานเพิ่มอีกหน่อยเขาคงเป็นมือโปรได้อย่างไม่ต้องสงสัย“ยอมเซ็นแล้วเหรอ.. อื้อ!” เธอที่กำลังจะย้ำให้เจษฎาฟังถึงกฎต่าง ๆ ที่เธอวางไว้ ให้เขาอ่านให้ถี่ถ้วนและทำความเข้าใจกับกฎพวกนั้น ทว่าไม่ทันที่จะพูดจนจบคำร่างบางก็โดนมือหนากระชากให้หันกลับไปเธอรับจูบที่เขาบดเบียดลงมาอย่างป่าเถื่อน สองสิ้นเกี่ยวกระหวัด สองร่างกอดก่าย ปราการที่ปกปิดเรือนกายทั้งเธอและเขาโดนมือหนาของเจษฎาดึงทิ้งออกไปอย่างง่ายดาย เพราะมีรวีให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยิ่งเขาดุดันเธอก็ยิ่งชอบ ยิ่งเขาป่าเถื่อนมากเท่าไรเธอก็ยิ่งรู้สึกเร้าใจ“อยากให้เซ็นนักใช่ไหม..” เขาพูดลอดไรฟันอย่างมันเขี้ยว“ก็เซ็นไปแล้ว บ่นอะไร.. อ๊า” เธอชอบจัง เจษฎาดุดันได้ใจเธอ จั

“ทำอะไรกิน” รวีชะโงกหน้ามาถามเจษฎาที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดจานสลัดผักและน้ำผลไม้ปั่นให้รวีทาน “สลัดครับ” เขายืดอกตอบพลางยิ้มกว้าง คาดหวังไว้ว่ารวีต้องดีใจ“ทำให้ใคร”“ก็ทำให้พี่ไง ชอบไม่ใช่เหรอ”“ใครบอกเธอว่าฉันชอบอะไรพวกนี้กัน”“ก็พี่ไง.. ในบทสัมภาษณ์รายการหนึ่งอะ ผมจำได้..” เขาเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของเธอในรายการหนึ่ง จำได้ว่าอาหารที่เธอชอบทานคือสลัดผักกับน้ำผลไม้ปั่นไส่น้ำผึ้งเจษฎาเลยตื่นแต่เช้าเพื่อไปซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของสดหลายอย่างมาเตรียมทำให้ประธานสาว ทว่าคำพูดเธอกลับทำเขาต้องขมวดคิ้ว“หึ บ้าเหรอ พูดให้ดูดีไปอย่างนั้นแหละ” เธอไม่ได้ชอบอาหารคลีน กินผักกินหญ้าไม่ใช่สไตล์“อ่าว งั้นชอบกินอะไรเดี๋ยวผมรีบทำให้ใหม่” เจษฎาถอนหายใจ แทบจะเทอาหารคลีนตรงหน้าทิ้งลงถังขยะ ผักสลัดแต่ละอย่างก็แพงยิ่งกว่าอะไร เขาเก็บทุกอย่างตรงหน้าให้พ้นทางแล้วเอาวัตถุดิบเท่าที่ซื้อมาทั้งหมดมาวางเรียงไว้ ดีนะที่ซื้อมาเผื่อไว้ก่อน เพราะเขาก็ไม่ได้ชอบทานผักเป็นอาหารหลักเช่นกัน“บะหมี่ก็ได้ เอาง่ายๆ” รวีชี้ไปที่ซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสไตล์เกาหลี เธอกินของพวกนี้แทนได้ไม่ได้เรื่องมาก ปกติชอบทานพวกเนื

ตั้งแต่นั้นมาเจษฎาก็ย้ายเข้ามาอยู่คอนโดของรวีอย่างเป็นทางการ อยู่ในฐานะผู้ชายลับ ๆ ที่เธอได้วางไว้ ทั้งคู่ยังคงใช้ชีวิตอย่างเช่นปกติ รวีออกไปทำงานทุกวัน ส่วนเจษฎานั้นก็ยังคงไปเรียนและทำงานเขารับงานโชว์ที่บาร์โฮสต์น้อยลงกว่าเก่า เพราะจะต้องเอาเวลามาอยู่กับรวีให้มากขึ้น จัดตารางชีวิตและตารางงานใหม่ และที่สำคัญคือตั้งแต่นี้เขาจะไปนอนกับใครอีกไม่ได้ นั่นคือหนึ่งในข้อตกลงที่ประธานสาวกำหนดไว้ ซึ่งเป็นเรื่องที่เขาทำได้สบายมาก เขาเองก็ไม่ได้อยากจะขายให้ใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ที่ขายให้เธอในวันนั้นก็เพราะความจำเป็นด้วยส่วนหนึ่งบางครั้งก็แอบคิดว่ามันเป็นบุพเพสันนิวาสหรือเปล่ากันนะ ที่คนอย่างเขาจะหน้ามืดตามัวตัดสินใจทำอะไรแบบนั้น ทั้งที่ไม่เคยคิดจะทำมันมาก่อน ไม่ว่าใครจะชวนหรือจะเสนอค่าตัวแสนแพงขนาดไหนตอนดึกคืนนั้นร่างเพรียวสวยเดินเข้ามาในห้องอย่างโซเซ มีณฤดีเลขาคนสนิทคอยประคองร่างเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มหัวคะมำเสียก่อนจะถึงห้อง“เจ้เดินดี ๆ หน่อยค่ะ ไหวไหมเนี่ย..” ณฤดีบ่นพลางถอนหายใจ เลิกงานแล้วเธอสามารถเรียกรวีว่าเจ้ได้ ไม่ต้องเรียกท่านประธานเพราะในห้องนี้เวลานี้ไม่มีใคร“ฮืออ.. เจ กลับมายัง” เธอ