ผัวลับท่านประธาน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

86 チャプター

21

เจษฎาไม่พูดเรื่องนี้ต่อ เพราะไม่รู้จะพูดให้ตัวเองรู้สึกไม่ดีไปทำไม หลังจากจัดการเช็ดทำความสะอาดเครื่องสำอางและเช็ดตัวให้หญิงสาวเสร็จเขาก็พาตัวเองมานอนกอดเธอไว้“เหนื่อยไหม มาครับเดี๋ยวเจนวดให้” ใบหน้าสวยพยักหงึกหงักในตอนที่เขาถาม พลางยกมือหนามาวางไว้บนอกอวบสองข้างให้เขานวดได้ตามสบาย เจษฎากลั้วหัวเราะในคอแล้วออกแรงนวดเคล้นตามใจเธอจนได้ยินเสียงครางหวานหูก่อนจะเอ่ยถามต่อ“ไม่หิวเหรอครับ เจเพิ่งทำสปาเกตตีไว้ให้” เขาแยกเส้นกับซอสไว้รอรวี กะว่าเธอกลับมาแล้วค่อยอุ่นให้ใหม่ ช่วงนี้เธอกินอาหารไม่ค่อยตรงเวลาเพราะงานยุ่ง เขาก็ช่วยเธอได้เพียงเท่านี้ อยากจะช่วยมากกว่านี้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เจษฎาเรียนบริหารฯ ว่าที่เกียรตินิยมก็จริงอยู่ แต่ก็ยังเรียนไม่จบ อายุเขาน้อยกว่า ชั่วโมงบินไม่มี ประสบการณ์ทำงานไม่ต้องพูดถึง เขาไม่มีทางสู้รวีได้เรื่องงานเธอมีทีมงานของเธอ หากเกิดปัญหาเธอมักจะปรึกษาและขอความช่วยเหลือจากพี่ ๆ และเพื่อน ๆ ของเธอ แต่บ่อยสุดก็คงหนีไม่พ้นคุณภัทร และมีหลายครั้งที่เจษฎานึกน้อยใจการเกลียดใครสักคนตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้ามันมีอยู่จริง เมื่อก่อนเขาก็คิดว่ามันเป็นนิสัยของผู้หญิง แต่วันน
続きを読む

22

“ยื่นเรื่องฝึกงานไว้ที่ไหน” รวีถามเจษฎาในเช้าวันถัดมา เมื่อวันก่อนเขาบอกว่าเหลือแค่ฝึกงานก็จะจบแล้ว และวันนี้เป็นวันแรกของการฝึกงาน ต้องไปรายงานตัวเลยตื่นไวเธอกำลังแต่งหน้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มีเจษฎาเป็นช่างส่วนตัวช่วยเป่าผมให้ เขามือเบา เอาใจเก่ง และดูแลเทกแคร์เธอดีมากจนไม่แปลกใจว่าทำไมถึงได้เป็นตัวท็อปของคลับ ที่ลูกค้าสาวต่างสนอกสนใจถึงขั้นมีกลุ่มแฟนคลับ มีคนเปย์ให้เจษฎาหลักแสนแม้แขนจะไม่ได้จับก็ตามที“ไม่บอก” เจษฎาตอบพลางก้มลงหอมกลุ่มผมสวยของเธอฟอดใหญ่ เขายกยิ้มเบาๆ มองสบตาเธอผ่านกระจกเงาจนรวีนึกตงิดในใจ“ยิ้มแบบนั้นคือ?.. นี่อย่าบอกนะ ว่าเธอจะมาฝึกที่บริษัทฉัน” รวีรีบหันขวับกลับไปมองเจษฎาที่ยืนไหวไหล่ เขาวางมือจากการหวีผมให้เธอแล้วหันไปหยิบรองเท้าส้นสูงมาช่วยสวมให้เธอก่อนจะตอบ“เก่งจัง เดาถูกได้ไง” เจษฎามีสีหน้าที่สดใส ต่างจากรวีที่สีหน้าขุ่นมัว“เอาดี ๆ เจ”“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น... วีไม่ดีใจเหรอ เราจะได้เจอกันทุกวัน อยู่ใกล้กัน ไปทำงานพร้อมกันไง” เจษฎาหน้าหดเหลือสองนิ้วเมื่อเห็นความกรุ่นโกรธจากแววตาสวยที่รวีส่งมา“ทำแบบนี้ทำไม ในสัญญาที่ให้เซ็นฉันว่ามันก็ระบุชัดเจนนะเจ ว่าเธ
続きを読む

23

“น้องเจ วันนี้เลิกงานแล้วไปเที่ยวกับพวกพี่ไหม” เสียงรุ่นที่ในแผนกคนหนึ่งช่วยปลุกเจษฎาขึ้นมาจากภวังค์ เขาเงยหน้ามาตอบปฏิเสธเหมือนอย่างเคยว่า ‘ไม่ไป’“ขอโทษด้วยนะครับพี่ ๆ พอดีผมมีธุระ”“โหย.. ธุระบ่อยจริง นัดสาวที่ไหนไว้รึเปล่า พี่ก็ว่าจะยืมตัวไปควงอวดเพื่อนหน่อย อดอีกละ” รุ่นพี่สาวแซวต่ออย่างไม่จริงจังนัก แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปวันไหนที่รวีบอกว่าเธอไปออกงานหรือกลับบ้านดึก เขาก็จะสามารถมีเวลาออกไปรับจ๊อบเสริมได้ ก็ในเมื่อเธอไม่อยู่ห้องเขาก็ไม่อยากนั่ง ๆ นอน ๆ รอ อยากทำงานเก็บเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขากำลังจะเรียนจบแล้ว ฝึกงานอีกสามเดือนก็เป็นไท ไม่ได้อยากใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอด เพราะมันเชิดหน้าชูตาใครไม่ได้“พี่แจง วันนี้มีงานอะไรให้เจทำไหม” เจษฎาต่อสายหาจีรนันท์เพื่อถามหางาน ตั้งแต่มาอยู่กับรวีเขาก็จัดตารางงานที่คลับใหม่ นาน ๆ ทีถึงจะรับงานทานข้าว เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว แต่ก็ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้ขายให้ใคร[พอดีเลยเจ มีลูกค้าติดต่อมาจองแกไว้เมื่อวาน งั้นเดี๋ยวพี่โทรนัดลูกค้าให้]ข้อความรายละเอียดของลูกค้าและสถานที่นัดหมายถูกส่งมาหลังจากสิบห้านาทีที่จีรนันท์วางสายไป เจษฎากล
続きを読む

24

“ไอ้วี.. มายืนทำไรตรงนี้” เสียงทุ้มของอรรถพร[1]เรียก จนคนที่กำลังจดจ้องมองอะไรสักอย่างที่ชั้นล่างหลุดจากภวังค์“เป็นอะไรของแก มองอะไร” อรรถพรถามพลางชะโงกหน้าลงไปมองที่ฟลอร์ตามสายตาเพื่อนสาวไป“ไม่มีอะไร แค่เดินออกมาสูดอากาศ พักสายตานิดหน่อย ไฟเท็กแสบตาฉิบเป๋ง” รวีหันมาตอบเพื่อนชาย พลางพากันเดินกอดคอกลับเข้าไปยังโซนจัดเลี้ยงที่จองไว้วันนี้เป็นวันเกิดเธอ เลยมาจัดเลี้ยงวันเกิดกันที่คลับนี้ หลายปีแล้วที่เธอไม่ได้จัดงาน ทว่าปีนี้เพื่อนสนิทหลายคนกลับมาจากต่างประเทศพอดีจึงถือเป็นการรวมตัวพบปะสังสรรค์กันเป็นการภายใน มีเฉพาะเพื่อนสนิท และคนใกล้ชิดกับรวีเท่านั้นที่มางานเลี้ยงวันนี้ได้ เป็นงานสังสรรค์ฉันเพื่อนมากกว่า พูดคุยกัน ดื่มกัน เฮฮาตามประสาทว่าใครจะคิดว่าเธอจะต้องมาเจอภาพบาดตา เธอเจอเจษฎากำลังเต้นอยู่กับผู้หญิงอื่น และภาพพวกนั้นมันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจ“เฮ้ยเจ้ เบาๆ” จารวี[2]เพื่อนรุ่นน้องคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของรวี รีบห้ามเมื่อเริ่มเห็นว่ารวีกระดกดื่มไวน์แก้วแล้วแก้วเล่า ถึงตั้งใจจะมาสังสรรค์กันอย่างเต็มที่ แต่จะปล่อยให้รวีเมาก่อนแบบนี้ไม่ได้“นี่ไวน์นะเว้ย ไม่ใช่เหล้าขา
続きを読む

25

“ผมแค่รับงานเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว ไม่ได้ขาย” กี่ครั้งแล้วที่เขาพยายามบอกว่านอกจากเธอเขาก็ไม่เคยนอนกับใคร แต่เธอเคยใส่ใจที่ไหนกันล่ะ“เรื่องของเธอเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าให้มันเกินหน้าเกินตา ฉันไม่ชอบ เข้าใจใช่ไหม” พูดเพียงเท่านั้นรวีก็เดินกลับไปยังโซนที่ตัวเองจองไว้ ไปหาเพื่อนๆ ไม่ล้างมันแล้วหน้า ไม่เข้าแล้วห้องน้ำ เพราะเธอแทบสร่างเมาในตอนที่เจอกับเจษฎาร่างสูงนั่งจับเจ่าอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขก ตั้งแต่ห้าทุ่มยันตีสองกว่า กว่าที่รวีจะกลับมาถึง เธอกลับเข้ามาด้วยสภาพเมามาย แต่ก็ยังคงทรงตัวเดินเองได้ ทว่าที่ทำให้เจษฎาหงุดหงิดใจก็ตรงที่มีผู้ชายมาส่งเธอถึงคอนโดนี่แหละ“ใครมาส่ง” เสียงทุ้มเอ่ยถาม หลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นกลับไป รวีให้มาส่งแค่หน้าประตูห้องไม่ได้อนุญาตให้เข้ามาข้างในก็จริง ทว่าเจษฎาก็อดหึงหวงไม่ได้“ผัวมั้ง” รวีกลอกตาแล้วตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก เธอถอดรองเท้าส้นสูงไว้ตรงนั้นแล้วพาตัวเองเข้าห้องไป เสื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวที่อยู่บนร่างถูกถอดทิ้งอย่างไม่ไยดี“วันนี้พี่หนูดีไปไหน” เจษฎาที่เดินตามเธอมาพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้เหวี่ยงใส่เธอ หรือแสดงถึงความไม่พอใจออกไปมากนัก กลัวเ
続きを読む

26

หลายเดือนแล้วที่เจษฎาและรวียังคงใช้ชีวิตด้วยกันเช่นทุกวัน ตื่นนอนเจอหน้ากัน แยกย้ายกันไปทำงาน กลับมานอนด้วยกัน ทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกัน ทว่าก็เพียงแค่ภายในคอนโดแห่งนี้ ไม่เคยออกไปไหนเขาแหกกฎที่เธอตั้งหลายอย่าง แต่เรื่องเดียวที่ยังทำตามที่เธอต้องการคือห้ามแสดงตัวกับใคร เธอเป็นคนดัง มีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โต มีหน้าตาในสังคมที่เขาก็เข้าใจได้ ไม่อยากทำให้เธอเดือดร้อนหรือลำบากใจ เขาจึงต้องอดทนกักเก็บความคับข้องใจเอาไว้รู้ตัวดี สำนึกอยู่เสมอว่าเขาเข้ามาในชีวิตเธอได้ในฐานะไหน ทว่าวันนี้ดูเหมือนว่าความอดทนนั้นมันกำลังจะขาดสะบั้น เพราะเมื่อเจษฎาตื่นมาก็เจอเข้ากับภาพที่รวีกำลังจัดเสื้อผ้าและข้าวของจำเป็นลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หญิงสาวหนีบโทรศัพท์มือถือไว้กับหูและหัวไหล่ พลางคุยกับคนปลายสาย ที่เขาก็ได้ยินเสียงเป็นผู้ชายเล็ดลอดออกมา เจษฎาจำได้ดีว่าเสียงที่กำลังได้ยินอยู่นี่คือเสียงใคร“ค่ะพี่ภัทร เดี๋ยวเจอกันที่สนามบินเลยนะคะ”“นั่นพี่จะไปไหน เก็บข้าวของทำไม” เจษฎาลุกขึ้นนั่งแล้วถามเธอเสียงกร้าว ความงัวเงียจากการเพิ่งตื่นนอนหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อคิดว่าหญิงสาวจะหนีเขาไป “พี่จะหนีเจไปไห
続きを読む

27

นอกจากเงินก้อนแรกที่ได้จากเธอเขาไม่เคยใช้เงินที่เธอโอนให้อีกหลังจากนั้น เพราะการขายตัวให้เธอมันเป็นเพียงแค่ข้ออ้างอย่างเดียวที่สามารถทำให้เขาเข้าใกล้คนที่สูงเกินเอื้อมอย่างเธอได้ แต่มีหรือคนอย่างรวีจะคิดสนใจฟัง“เธอจะใช้ไม่ใช้มันเรื่องของเธอ แต่ตราบใดที่ฉันจ่ายเงินให้ เธอก็ควรอยู่ในสถานะที่ฉันวางไว้ให้ อ้อ... ส่วนไอ้เรื่องผัวอะไรนั่นน่ะ ถ้าเกิดแค่เอากันแล้วนับเป็นผัวได้ บอกไว้เลยว่าฉันคงมีผัวเป็นร้อย” รวีพ่นคำที่ไม่น่าฟังใส่เขา ก่อนจะลากกระเป๋าเตรียมตัวออกไป เขาจึงรีบขวางไว้“วี เดี๋ยว!”“เจ! ไม่เล่น ฉันรีบ” รวีมองเขาตาดุเพราะเธอกำลังจะไปขึ้นเครื่องสาย เธอไปทำงานจริงจัง จะทะเลาะอะไรกันก็ควรปล่อยวางไว้ก่อน เธอยอมให้เสียงานเหมือนเด็กไม่มีวุฒิภาวะไม่ได้“ให้เจไปส่งนะ” เจษฎาเสียงอ่อนลงเขาขอร้องเมื่อเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังทำให้เธอไม่พอใจ เรื่องงานรวีไม่เคยเล่น อย่างน้อยได้ไปส่งแค่ที่สนามบินก็ยังดี จะได้ยืดเวลาที่จะอยู่กับเธอได้นานอีกหน่อย ถึงแม้จะเพียงไม่กี่นาที เธอไปตั้งหลายวันจะให้เขาทำยังไง จะให้ตามไปก็ไม่มีปัญญาหากเธอไม่อนุญาตให้ไป“หึ! จะตามไปด้วยกันเลยไหมล่ะ” รวีประชดประชัน เด็กมันก
続きを読む

28

"ลุกมากินรังนกก่อนแม่ " เจษฎาประคองนางวิภาขึ้นมานั่ง สอดหมอนอิงไว้ที่แผ่นหลังให้นั่งพิงหัวเตียงสะดวกยิ่งขึ้น แล้วป้อนรังนกที่ตนซื้อมาให้อย่างใจเย็น"เหนื่อยไหมเจ..." เสียงแหบอ่อนแรงเอ่ยถาม เห็นใบหน้าหม่นแสงของลูกชายแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ เด็กหนุ่มวัยนี้ควรจะต้องมีชีวิตที่สดใส ได้เรียน ได้กิน ได้เที่ยว ได้สนุก และมีความสุขตามวัย แต่เป็นเพราะฐานะที่ยากจน การเงินขัดสนจนเจษฎาต้องเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักของบ้าน เธอเองก็แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่เป็นภาระของเจษฎา แต่เพราะอาการป่วยจึงทำอะไรไม่ได้ อาการทรง ๆ ไม่แย่ลงแต่ก็ไม่ได้ดีขึ้น วิภาทำได้เพียงแค่นอนรอความตาย “แม่...” เสียงทุ้มเรียกผู้เป็นแม่เสียงแผ่ว “อืม... ว่าไง”“เจ...” เขาก้มหน้ามองถ้วยที่ใส่รังนกอยู่ในขณะนี้แล้วก็ตัดสินใจเอ่ยบางอย่างออกไป บางอย่างที่รู้ดีว่าต่อให้พูดเรื่องนี้อีกเป็นร้อยครั้งแม่เขาก็คงไม่อนุญาต“..เจขอเข้าวงการได้ไหมแม่ เจอยากเข้าวงการ อยากทำงานเก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ ทางนี้มันหาเงินง่าย โกยเงินได้ไว มันจะทำให้เราสบายนะแม่” เจษฎาตะล่อม เขาขอเรื่องไปแคสต์งานในวงการที่เมื่อไม่กี่วันก่อนก็มีโมเดลลิ
続きを読む

29

ระหว่างนั้นเจษฎาก็ยังพักที่คอนโดนของประธานสาวเช่นเดิม เพิ่มเติมคือรับงานเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวทั่วไป เธอไม่อยู่เขาไปรับงานระหว่างนี้ก็คงไม่เป็นไร เพราะเธอไม่มีทางเห็นแต่เขาก็วางกฎใหม่กับลูกค้าที่มาใช้บริการ ว่าด้วยเรื่องขอบเขตและเส้นที่เขาตีกรอบว่ามันต้องเป็นไปในทางไหน แค่กินข้าว ดูหนัง เที่ยว มีจับมือถือแขนได้บ้าง แต่ห้ามกระทำมากกว่านั้น เพราะลึก ๆ ก็ยังไม่อยากผิดใจกับรวี กลัวเธอรู้สึกไม่ดีหากมารู้ทีหลังพยายามเซฟทุกทางเท่าที่จะทำได้ เขาแคร์เธอ ทั้งที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่ได้แคร์อะไรเขามากนัก ดูจากตอนนี้ที่ผ่านไปร่วมสัปดาห์หนึ่งแล้วที่เธอไปต่างประเทศ แต่เขาก็ยังติดต่อเธอไม่ได้รวีไม่โทรหา เธอบอกว่ายุ่งทุกครั้งที่เขาโทรไป เธอทำแค่ตัดสายเขาทิ้ง มีบ้างที่อ่านไลน์แต่น้อยครั้งที่จะตอบอะไรกลับมาเจษฎาอยู่ไม่สุขเพราะในหัวพาลคิดไปต่าง ๆ นานา เชื่อว่ารวีไปทำงานจริง แต่นอกเหนือจากการทำงานล่ะ เธอจะไปทำอะไรกับใครบ้าง คิดไปเรื่อยว่าตอนนี้เธอจะอยู่กับใคร นอนกับใคร ไอ้คนที่ชื่อคุณภัทรรุ่นพี่ที่ท้องเคยติดกันคนนั้นหรือเปล่านะมีครั้งหนึ่งที่เขาเคยหึงหวงถึงขั้นทะเลาะกับรวี ต้นเหตุมันเกิดมาจากที่เธอ
続きを読む

30

“วันนี้แยกย้ายกันได้ ใครอยากไปเที่ยวไหนก็ตามสบายเลยนะ” รวีกล่าวกับลูกน้องใต้บังคับบัญชาของเธอที่มาด้วยกันเธอมีเวลาให้เที่ยวพักผ่อนเป็นรางวัลแห่งการทำงานหนักกันอีกหนึ่งวัน แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับไทยไปพร้อมกันเพราะยังมีงานที่ต้องจัดการต่ออีกหน่อย หลังจากนั้นก็จะปล่อยให้ทีมงานชุดนี้พักร้อนยาวได้“หนูดีล่ะ อยากจะไปไหนไหม เดี๋ยวพี่ให้พี่ภัทรพาไป” รวีหันไปถามณฤดี เลขาที่เป็นเสมือนน้องสาว แต่คุณภัทรก็รีบตัดบทอย่างไว“เฮ้ยๆ อะไร พี่ไม่ว่าง”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูดีเกรงใจ เดี๋ยวหนูดีไปเที่ยวใกล้ ๆ แถวนี้เองก็ได้พี่วี หนูดีไม่หลงหรอก” ณฤดีรีบปฏิเสธ เธอเกรงใจคุณภัทร เขาไม่ได้มีหน้าที่มาดูแลเธอ และเกรงใจรวีด้วยเช่นกัน แค่นี้เธอก็มาไกลเกินฝันไปมากแล้วนอกจากทำงานแล้วณฤดีไม่ค่อยจะได้ออกไปไหน วัน ๆ ก็ทำแต่งาน กลับบ้านก็ต้องปรนนิบัติรับใช้ใครต่อใครก็ไม่รู้ หากไม่ได้มาพึ่งบารมีรวี มีหวังชาตินี้ณฤดีก็คงแทบไม่ได้ออกจากปากซอยเลยด้วยซ้ำกระมัง“อืม ไปเที่ยวเถอะ” รวีบอกพลางกลั้วหัวเราะให้คุณภัทรที่ทำหน้ายุ่ง เธอก็พูดแกล้งไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้จริงจังอะไรเสียหน่อย เมื่อณฤดีปลีกตัวไปแล้ว เธอจึงร่ำลาคุณภั
続きを読む
前へ
123456
...
9
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status