ผัวลับท่านประธาน のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“หิวยัง กินไรก่อนไหม” ธาวินถามพี่สาวทว่าสายตากลับเอาแต่มองเลขาข้างกายพี่สาวนิ่ง“หิว ไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่เจ้าเดิมก่อน หมดยังไม่รู้ กินเสร็จค่อยกลับบ้านพ่อ” รวีพูดจบก็เดินล่วงหน้าไปยังรถของน้องชายก่อนใคร คนท้องห้าเดือนกว่าเดินทางมาเหนื่อย ๆ อยากเอนหลังพัก บวกกับเบื่อขี้หน้าน้องชาย“หนูดีส่งกระเป๋ามา” ธาวินหันไปหาณฤดีพลางยื่นมือไปรับกระเป๋า ทว่าหญิงสาวไม่ยอมยื่นมาให้เขา“ไม่เป็นไร” ณฤดีปฏิเสธความช่วยเหลือแล้วรีบเดินตามรวีขึ้นรถ“หนูดีมานั่งหน้า” ธาวินสั่งสายตาคมดุมองมายังณฤดีนิ่งนาน เขาไม่ยอมออกรถเสียทีจนสุดท้ายณฤดีก็อ่อนใจ ไม่อยากมีปากเสียง ไม่อยากรำคาญกับสายตาคมคู่นั้น และไม่อยากเสียเวลาเดี๋ยวรวีจะพาลหงุดหงิดเอาได้ เธอจึงยอมย้ายไปนั่งเบาะข้างคนขับตามที่ธาวินสั่งอย่างไม่เต็มใจเท่าไร“ออกรถได้ยัง?” ณฤดีถามแล้วกระแทกลมหายใจหนัก ๆ ใส่ ธาวินมองเธอด้วยแววตายากจะคาดเดา ณฤดีเสหน้าไปมองนอกหน้าต่างรถ ไม่อยากมองหน้าธาวินให้รวีสงสัยธาวินหันไปมองพี่สาวที่กำลังนอนหลับพักสายตา รวีใส่หูฟังเปิดเพลงสากลเบา ๆ แล้วปล่อยตัวเองให้หลับ แล้วก็หันมาขับรถทะยานออกไป ระหว่างทางมือหนาเอื้อมไปจับมือเล็ก ๆ แสนบอบบ

“เฮ้อ...” รวีถอนหายใจอย่างปลง ๆ แล้วนอนมองเพดานต่อนิ่ง ๆ บ้านหลังนี้มีความทรงจำดี ๆ ให้เธอจำไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ แต่ก็ช่างหัวมันเถอะไม่นานเสียงบานประตูก็โดนเคาะและเปิดออก เพ็ญแขเข้ามานั่งข้าง ๆ ลูกสาวด้วยสีหน้าอิดโรย รวีลุกขึ้นนั่งแล้วถอนหายใจ“คนพวกนั้นกลับไปแล้วเหรอ”“อืม... กลับไปละ อะไรก็ไม่รู้วัน ๆ มีแต่เรื่องให้ปวดหัว พ่อแกก็ไม่ทำอะไรสักอย่าง โบ้ยมาให้แม่จัดการเองทั้งนั้น” นางเพ็ญแขบ่นเป็นเรื่องปกติ แต่เป็นรวีที่ทนฟังไม่ได้ ก็บ่นอยู่อย่างนี้ รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ทนอยู่กันมาเป็นสามสิบปี ก็ไม่เข้าใจว่าจะทนไปทำไม“เลิกซะสิ กลับไปอยู่บ้านตัวเอง ทนอยู่ทำไมล่ะ” รวีว่าอย่างไม่ใส่ใจนัก นี่เป็นครั้งที่ล้านแล้วกระมังที่เธอยุให้พ่อกับแม่แยกทางกัน แต่ยุไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และสุดท้ายนางเพ็ญแขก็เงียบไปอย่างเช่นทุกครั้งเช่นเดียวกัน“หิวอีกแล้วอะแม่ ที่บ้านมีอะไรกินไหม” รวีบ่นแล้วทิ้งตัวลงนอนหงายเช่นเดิม มือบางลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเพียงนิดเบา ๆ ช่วงนี้เริ่มรู้สึกได้ว่าเจ้าตัวน้อยดิ้นในท้องเบา ๆ เหมือนปลาตอด เวลาหิวแล้วชอบประท้วง ยิ่งดิ้นเยอะสุดคงไม่พ้นเวลาคนเป็นแม่นอน“ไหนว

กว่าจะรู้ตัวว่าคำพวกนี้มันแรงก็ตอนที่พูดจบไปแล้ว เอาคืนกลับมาไม่ได้ แต่แปลกดีเหมือนกันที่เธอไม่ได้รู้สึกผิดสักเท่าไรกับคำที่พูดพ่นไปพวกนั้น“นี่เหรอคนมีการศึกษา เขาพูดจากันแบบนี้เหรอ คำพูดสถุน ไพร่! กูไม่น่าส่งให้มึงเรียนเลยอีวี” ภิญโญยังไม่หยุดด่ากราด ครอบครัวนี้เขาเป็นใหญ่ที่สุดมาเสมอไม่เคยมีใครมาต่อปากต่อคำเขาแบบนี้ มีแค่รวีคนเดียวที่ไม่เคยยอมเขาเลยสักครั้ง ในหัวเขาคิดเพียงว่า คนเป็นลูกต้องยอมบิดา คนเป็นผู้ชายต้องเป็นใหญ่“พ่องงอะไรเหรอ วีเรียนจบมาเพราะกู้ กยศ. กับทำงานพาร์ตไทม์เอาค่ะ พ่อเคยส่งเสียวีซะที่ไหน สักบาทก็ไม่เคยเห็น เวลาวีเดือดร้อนมีแค่ตากับยายที่ช่วย สติค่ะ!” รวีที่ปากไวก็ไม่ยอมง่าย ๆเกิดมาเธอจำไม่เห็นได้ว่าได้เงินจากพ่อ ตอนอยู่บ้านพ่อไม่กี่ปีช่วงประถมก็เห็นมีแต่แม่ที่ทำงานหาเงินเป็นหลัก พ่อทำงานแค่ให้พ้นผ่านไปวัน ๆ ปากบอกว่าได้เงินมาก็ยื่นให้แม่หมดนั่นก็ใช่แต่การยื่นให้ คือยื่นเศษเงินทอนหลังจากที่เอาเงินพวกนั้นไปซื้อเหล้ากินก่อนแล้ว ให้แม่วันละสามร้อยห้าร้อยทั้งที่รายจ่ายต่อวันเกือบพัน ส่วนที่เหลือก็ให้แม่รับภาระจัดการไป เขาถือว่าเขาทำแล้วให้หมดแล้วเขาไม่เกี่ยวอีกแล้

ตั้งแต่วันนั้นเจษฎาก็เหมือนได้เกิดใหม่อย่างที่ทรงโปรดว่า เพราะตั้งแต่ที่เขาโผล่พ้นขึ้นจากผืนน้ำนั้นมา ชีวิตก็เปลี่ยนไปหลายอย่าง ส่วนใหญ่ก็ล้วนแล้วแต่เป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างแรกคือนางวิภาที่ได้เห็นในข่าวว่าลูกชายไปกระโดดน้ำตาย รีบอนุญาตให้เจษฎาทำในสิ่งที่รักได้ทันทีที่ติดต่อกับลูกชายได้ เพราะคิดไปไกลว่าที่เจษฎาคิดสั้นส่วนหนึ่งเป็นเพราะตนบังคับและกดดันไม่ให้เจษฎาเข้าวงการหรือเปล่า สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนอนุญาต ไม่ว่าเขาอยากจะทำอะไรก็ตามใจ ขอแค่ให้มีชีวิตอยู่ต่อและใช้ชีวิตอย่างดีก็พอสุดท้ายแล้วเจษฎาก็ได้ทำตามความฝันตัวเองอย่างที่ตั้งใจ ได้เข้าไปเป็นเด็กปั้นในสังกัดของนักปั้นมือทองอย่าง บี ศุภลัย ผู้จัดการคนเดียวกันกับปาริฉัตร[1] พี่สาวของทรงโปรด และศศิตา[2] นางเอกสาวชื่อดัง ทั้งหมดนี้ได้รับความช่วยเหลือจากทรงโปรดและพี่สาวอย่างปาริฉัตร“น้องเจมีคนมาขอพบค่ะ” เสียงทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกในห้องแต่งตัว ในขณะที่เจษฎากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะกลับบ้านหลังจากถ่ายแบบชุดสุดท้ายเสร็จ“ใครครับ” กฤษณ์เอ่ยถาม ตอนนี้เขามีหน้าที่เป็นหนึ่งในผู้จัดการของเจษฎา เป็นพี่เลี้ยงคอยประกบติดกันตลอดไม่ว่าจะไ

“เสียใจห่าไรล่ะ” เจษฎาเอ่ยอย่างเลื่อนลอย ดีใจสิไม่ว่า เขาไม่ใช่ตัวละครในนิยายน้ำเน่าที่พอรู้ว่าพ่อแม่เป็นมหาเศรษฐีแล้วจะรับความจริงไม่ได้ แล้วเลือกจะใช้ชีวิตบัดซบต่อไป แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นจะทิ้งคนที่อุ้มท้องและเลี้ยงเขามาจนโตได้เช่นเดียวกันหลังจากที่ได้รับผลการตรวจลีและโซเฟียดีใจมากจนอยากขอให้เจษฎาตามพวกเขากลับไปฮ่องกงเพื่อรับมรดกหมื่นล้าน และเรียนรู้งานในบริษัทต่าง ๆ ทว่าเจษฎาปฏิเสธ บอกไปว่าตนขอเวลาทำใจ ไม่ใช่ไม่ดีใจแต่ยังช็อกกับเรื่องที่ได้รู้มา และที่สำคัญคือจะบอกกับนางวิภาอย่างไรทุกอย่างที่เกิดขึ้นเจษฎาไม่ได้บอกอะไรกับนางวิภาก่อนทั้งนั้น จะรอให้ผลออกมาแน่ชัดเสียก่อนค่อยไปคุยกัน ทั้งสองท่านเลยยอมให้เจษฎากลับมาเตรียมตัวเตรียมใจรับความเปลี่ยนแปลงก่อน พวกท่านเข้าใจว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมากสำหรับเจษฎา“แล้วมึงจะเอาไงต่อไอ้เจ” ทรงโปรดถาม“ก็เอาหมดนั่นแหละ” เจษฎาตอบตามตรงอย่าหาว่าโลภเลย แต่ทุกอย่างที่เข้ามาเชื่อว่าเขาสมควรจะได้รับ งานในวงการก็จะทำต่อ งานบริหารที่พ่อแม่แท้ ๆ จะยกให้เขาก็จะน้อมรับไว้ ลองดูมันสักตั้งว่าตัวเองมีศักยภาพมากแค่ไหน เรียนก็สูง เกรดก็ดีมาตลอด เชื่อว่าเ