ผัวลับท่านประธาน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ประธานสาวกลับถึงคอนโดมาในตอนที่เจษฎาไม่อยู่ เธอเรียกแม่บ้านมาจัดการข้าวของต่าง ๆ ให้เข้าที่เข้าทาง จ้างแม่บ้านมาทำงานสัปดาห์ละวันเท่านั้น เพราะไม่ชอบให้ใครวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวมากนัก มีบ้างที่เรียกนอกเวลาปกติ เช่นวันนี้ที่มีเสื้อผ้าที่ต้องซัก และข้าวของบางอย่างที่ต้องจัดการให้เข้าที่เข้าทาง ส่วนในคอนโดเรียบร้อยดี เพราะเจษฎาดูแลเป็นอย่างดี ไม่นานแม่บ้านสองคนนั้นก็ออกไปรวีใช้เวลานี้ไปกับการจัดการเอกสารงานที่โต๊ะทำงาน ขณะนั้นก็มีร่างสูงใหญ่มายืนซ้อนหลังแล้วกอดเธอไว้แน่น จมูกโด่งกดลงบนลาดไหล่สวย สูดดมกลิ่นหอมละมุนที่แสนคิดถึง“กลับมาตอนไหน ทำไมไม่บอกกันบ้าง เจจะได้อยู่รอ” เจษฎาพูดเสียงอู้อี้เพราะปากเขากำลังแนบชิดกับซอกคอหอมกรุ่นไม่ยอมผละห่าง ส่วนรวีก็ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้เขากอดคลอเคลียเธออย่างเอาแต่ใจ เห็นความออดอ้อนและสัมผัสอบอุ่นของเจษฎาแล้วก็นึกเห็นใจขึ้นมา“เพิ่งถึงไม่นาน ปล่อยก่อนเร็ว จะจัดเอกสารเข้าแฟ้ม” เธอเอ่ยบอกพลางจัดเก็บเอกสารสัญญาที่หิ้วมาจากอเมริกาให้เข้าที่เข้าทาง ไม่คิดจะผลักตัวเขาออกแต่อย่างใดเจษฎาไม่ปล่อยแต่ยอมคลายอ้อมแขนให้เธอขยับตัวง่ายขึ้น เขามองใบหน้าสวยที่แสนคิดถึงอยู

“อ้วกก! แหวะ” เช้านี้เจษฎาลืมตาตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางเพราะเสียงอาเจียนดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ เขามองข้างกายก็เห็นว่าไม่มีร่างบางนอนอยู่ใกล้ ๆ จึงรีบลุกเข้าห้องน้ำตามเธอไป“วีเป็นไรครับ ไม่สบายเหรอ ไหวไหม” เขาช่วยลูบหลังรวีที่กำลังกอดโถส้วมแล้วโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไปหาหมอไหม” เจษฎาถามพลางช่วยซับปากซับหน้าให้ สายตาเป็นห่วงจากเขาที่ส่งมาทำเอาใจรวีหวั่นไหวไปชั่วขณะ“ไม่เอา ไม่ไป” ปัดมือหนาที่กำลังลูบหน้าแก้มของเธอออกเบา ๆ แล้วลุกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างดังเดิม“วีไปหาหมอนะ เจเป็นห่วง” เขามองหน้าซีดเซียวของเธอย่างเป็นห่วง หรือเพราะเขาเอาแต่ใจกับเธอหนักจนเกินไป“คงเจ็ตแล็กแหละ ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวก็หาย” คิดว่าอาการวิงเวียนและอาเจียนพวกนี้คงเพราะจากการเดินทางกว่ายี่สิบชั่วโมง และการปรับเวลาไม่ทัน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องไปหาหมอ ถึงครั้งนี้มันจะรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาก็ตามที ขาไปรวียังมีแค่อาการวิงเวียน คลื่นไส้เล็กน้อย บวกกับอยากนอนเยอะกว่าเดิมหน่อยเพียงเท่านั้น“ไม่ได้วี ดูสิหน้าซีดหมดแล้ว ถ้าไม่อยากไปกับเจ เดี๋ยวโทรหาพี่หนูดีให้ก็ได้”

“วี... วีจะไปไหน” เสียงทุ้มสั่นเทา เขากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งความกลัวว่าจะเสียเธอปะปนกับความน้อยใจ มันตีตื้นจนคนตัวโตน้ำตารื้นเบ้า เขาทำผิดอะไร“จะไปไหน เจไม่ให้ไป วี!” เมื่อเธอขยับห่างจะเดินอ้อมออกประตูเจษฎาจึงโผเข้ากอดเธอเอาไว้ วงแขนแกร่งกอดรัดเธอแนบแน่นราวกับกลัวว่าหญิงสาวตรงหน้าจะหายไป“ปล่อยเจ... ฉันบอกให้ปล่อย!” รวีดิ้นขลุกขลัก พยายามออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้นจนได้ ที่เขายอมปล่อยกอดเพียงเพราะกลัวเธอจะเจ็บ กลัวลูกในท้องของเธอจะไม่ปลอดภัย“ฉันจะไปเอาเด็กออก” รวีตัดสินใจพูดสิ่งที่ตัวเองคิดที่นิ่งเงียบเมื่อครู่เพราะกำลังใช้ความคิดว่าเธอจะเอายังไงต่อไปดีกับก้อนเนื้อก้อนนี้ และสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปออกมาแล้วว่าเธอจะไม่เอาเด็กคนนี้ไว้ เด็กไม่ผิดอะไรก็จริงอยู่ แต่เธอยังไม่พร้อมเป็นแม่ใครทั้งนั้นไหนจะฐานะหน้าตาทางสังคม ไหนจะยังไม่แต่งงาน ไหนจะหน้าที่การงานที่กำลังพุ่งและยุ่งเกินกว่าเธอจะมามีลูก และเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในตอนนี้ การมีครอบครัวไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดในชีวิตของคนอย่างประธานรวี“ทะ ทำไมล่ะวี นี่ลูกเรานะ วีจะทำแบบนั้นไม่ได้” เจษฎาตัวสั่นเทิ้ม เขาพูดไปน้ำตาก็ไหล รวีคิดอะไรอยู่ บอกว

เสียงร่างสูงใหญ่กระทบกับผืนน้ำ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโวยวาย เจษฎาได้ยินเสียงพวกนั้นแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ ในตอนที่เขาจมดิ่งลงไปกับผืนน้ำ จนสุดท้ายสองหูของเขาก็ไม่อาจรับรู้เสียงใดมีเพียงเสียงอื้ออึง สัมผัสเพียงความเย็นยะเยือกของแม่น้ำ เขาลืมตาขึ้นก็ไม่เห็นอะไร มันทั้งมืด ทั้งลึก ทั้งเหงา และหนาวเข้าไปถึงขั้วหัวใจ อากาศที่มีจำกัดในคราแรกตอนนี้มันก็ยิ่งลดน้อยลงไปทุกที เจษฎาหายใจไม่ออก เขารู้สึกได้ถึงความรู้สึกจริง ๆ ของคนใกล้ตายแบบนี้ใช่ไหม คนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ มันไม่ได้เจ็บแต่ทรมานและแสนอึดอัด สองมือปัดป่ายควานหาหลักยึด แต่ก็ไม่สามารถที่จะไขว่คว้าอะไรได้ ในนี้มันช่างว่างเปล่า เคว้งคว้าง และเหงาจับใจในตอนที่เจษฎากำลังจะขาดอากาศหายใจ ทันใดสติพลันตื่นฟื้นขึ้นมาว่าเขาจะตายตอนนี้ไม่ได้ แม่เขายังอยู่ และท่านกำลังไม่สบาย น้องสาวยังเรียนไม่จบ และที่สำคัญคือรวีสัญญาแล้วว่าถ้าหากเขาเดินออกมาจากชีวิตเธอ เธอจะเก็บเด็กคนนั้นเอาไว้ลูกในท้องเธอที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขายังไม่ทันลืมตาขึ้นมาดูโลก หากวันใดวันหนึ่งลูกเกิดถามหาพ่อล่ะ พ่ออย่างเขาจะตายไปเสียก่อนได้ยังไง รักตั้งแต่ยังไม่ทันพบหน้ามันเป

ค่ำวันนี้รวีกลับคอนโดมาด้วยความเหนื่อยหน้า ใบหน้าซีดเชียวที่กำลังบอกว่าตัวเธอเองเริ่มไม่ไหว“เจ้วี พักก่อนนะ ไหวไหม” ณฤดีเอ่ยถามแล้วช่วยประคองร่างประธานสาวไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขก“อืม... ไหว” เธอตอบพลางยกแผ่นหลังให้ณฤดีสอดหมอนอิงดันแผ่นหลังให้ เลขาฝึกหัดยกเท้าของผู้ที่เป็นทั้งพี่สาวและเจ้านายขึ้นมาวางบนหน้าตักตนแล้วออกแรงนวดเท้าให้เบา ๆ“หนูดีไม่เป็นไร” รวีรีบชักเท้ากลับ ทว่าณฤดีไม่ยอม“เจ้ ให้หนูดีนวดให้นะ”“ ไม่ต้อง! นี่มันเท้านะ”“ใช่ ก็เท้าไง เจ้ท้องอยู่ วันนี้เดินเยอะ ยืนก็นาน เมื่อยแย่เลย ส้นสูงก็พักก่อนเถอะ ใส่ส้นเตารีดไม่เกินสองนิ้วก็พอแล้ว มันอันตราย” ณฤดีนวดไปพลางบ่นไปพลาง เลขาสาวเต็มใจนวดเท้าให้รวีอย่างไม่นึกรังเกียจรวีคือผู้มีพระคุณของเธอจะรังเกียจได้ยังไงกัน แค่นวดแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ และเมื่อเห็นว่าณฤดีตั้งใจจะทำให้จริง ๆ รวีก็ขัดอีก ปล่อยให้ณฤดีนวดตั้งแต่ฝ่าเท้าขึ้นมายันน่องที่ใช้งานหนัก ทั้งเดินทั้งยืนมาทั้งวัน วันนี้เธอเดินสายออกงาน หากเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่เป็นไร สบายมาก ทว่าพอตั้งท้อง อะไรนิดหน่อยก็ไม่ไหวรวีแพ้ท้องหนัก แต่ลูกในท้องเธอฉลาด เวลาออกงานจะไม่