All Chapters of ผัวลับท่านประธาน: Chapter 51 - Chapter 60

“แล้วเรื่องพ่อของน้องล่ะคะ พอจะบอกได้ไหมคะว่าเป็นใคร” เจอคำถามนี้รวีเลือกเงียบแล้วปล่อยผ่าน ทว่าก็ยังไม่สามารถหยุดความอยากรู้อยากเห็นของนักข่าวได้“หรือว่าคุณวีเองก็ไม่รู้เหมือนกันคะว่าพ่อของลูกเป็นใคร” คำถามนี้ทำเอารวีเริ่มเดือดดาลในแววตา ทว่าก็ยังวางตัวสงบนิ่ง“คุณว่าคำถามนี้มันดีแล้วเหรอคะ ก่อนจะถามนี่ผ่านกระบวนการคิดมาแล้วใช่ไหมคะ? คิดดีแล้วเนอะ แต่ช่วยคิดอีกทีก็ดีนะคะ” รวียิ้มบาง ๆ ก่อนจะส่งสายตาพิฆาตมาให้แล้วเอ่ยต่อ “มารยาทนิดหนึ่งค่ะ”“วีขอนิยามของคำว่าใจแตกหน่อยสิ ทุกคนคิดว่าคำนี้มันหมายความว่าอะไร วีอายุไม่น้อยแล้วเนอะ จะสามสิบแล้ว ไม่ได้ลำบาก ทุกวันนี้ชีวิตสบายมาก อยู่ดีกินดี มีทุกอย่าง มีกินมีใช้ วีคิดว่ามีพร้อมมากสำหรับการมีลูก ใช่ไหมคะ ทุกคนคิดเหมือนวีไหม” รวีตอบเสียงเรียบทั้งที่ใบหน้าเธอยิ้มพร้อม ทั้งย้อนถามนักข่าวคนนั้นในประโยคท้ายทว่ารอยยิ้มของเธอกลับเป็นยิ้มที่แสนเย็นยะเยือกจนนักข่าวที่อ้าปากจะถามต่อพากันขนลุกเกรียว และในที่สุกก็เลือกที่จะหุบปากฉับ หลายคนในวงการรู้ดีถึงกิตติศัพท์ของประธานรวีว่าหากเธอไม่พอใจขึ้นมาเมื่อไหร่ ผู้หญิงคนนี้สามารถทำได้ทุกอย่าง สมฉายาของเธอ

“เจ” รวีครางชื่อคนตรงหน้าเสียงแผ่ว ไม่สิ... ตอนนี้เขาคือเจสัน ทายาทนักธุรกิจหมื่นล้าน และเป็นนายแบบชื่อดัง ไม่ใช่เจษฎาผู้ชายธรรมดาหรือบาร์โฮสต์คนนั้นอีกต่อไปแล้วตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าจะเป็นใครก็ช่าง แต่เขาโผล่มาที่นี่ได้ยังไง เขาหายไปจากชีวิตเธอตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ คงเป็นหนึ่งในนายแบบที่จะมาคัดเลือกเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์กางเกงในชายของเธอวันนี้สินะ เพราะหากให้ดูจากการแต่งกายก็คงใช่“ท่านประธานมาแล้วค่ะ” เสียงของเลขาปลุกให้สายตาของรวีหลุดจากภวังค์นั้น เธอละสายตาออกจากใบหน้าหล่อเหลา และกล่าวทักทายทุกคนในห้องประชุมนั้น“สวัสดีค่ะทุกท่าน”“คุณรวีสวัสดีค่ะ” เสียงทักทายจากเหล่าทีมงานที่เกี่ยวข้องและบรรดานายแบบพร้อมทั้งผู้จัดการต่างพากันทักทายประธานบริษัท รวีเข้ามานั่งประจำที่พร้อมเริ่มงาน“เริ่มกันเลยนะคะ” ณฤดีกล่าว หลังจากนั้นก็เข้าสู่การคัดเลือกพรีเซนเตอร์อย่างจริงจัง รวีดูพรีเซนเทชันของนายแบบทั้งสามคนต่างนำเสนอผลงาน ในชุดคอลเลกชันกางเกงในชายซึ่งเป็นสินค้าตัวใหม่ของแบรนด์เธอตั้งแต่ภาพนิ่ง วิดีโอ และตัวจริงที่ตอนนี้ทั้งสามล้วนแล้วแต่เปลือยกายล่อนจ้อน ใส่เพียงกางเกงในชายไข่เย็น ที่เป็นรุ่นลิ

“สวัสดีค่ะคุณเจสัน นั่งก่อนสิคะ” รวีเอ่ยทักทายและเชิญคนตัวสูงที่ยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรให้นั่งลงตามมารยาท แต่นอกจากเขาจะไม่นั่งแล้วยังก้าวขายาว ๆ เข้ามาใกล้เธอ มือหนารั้งข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นมาประจันหน้ากัน“โอ๊ย นี่ จะทำอะไร” รวีร้อง เธอแกะมือเขาออก แต่กลับกลายเป็นเขารั้งเอวเธอมากอดไว้“ทำไม กลัวเหรอ” เสียงทุ่มนิ่งเอ่ยถาม นัยน์ตาคมจ้องสบสายตากันในระยะใกล้จนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจเขา ความใกล้ชิดกันแบบไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้รวีหวั่นในใจ“พูดบ้าอะไรเนี่ย ปล่อย!” เธอดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่ง มือบางหมายมาดจะฟาด แต่เขาไวกว่า... เจสันรวบสองมือบางแล้วล็อกไว้ข้างหลัง เขาอุ้มเธออย่างถือวิสาสะให้นั่งลงบนโต๊ะทำงานแล้วพาตัวเองแทรกมาอยู่กลางหว่างขาประธานสาว ก่อนจะกอดเธอไว้แน่นอีกครั้ง สองร่างแนบชิดชนิดที่อากาศก็ลอดผ่านไม่ได้“เจ ปล่อย!” รวีพูดลอดไรฟัน เธอสั่งเขาเสียงดุ“หึ ยังจำผมได้อยู่นี่... เพราะแบบนี้เลยไม่เลือกผมเป็นพรีเซนเตอร์ใช่ไหม ทำไม กลัวเหรอ?” เจสันกัดกรามแน่นขนัด ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน เขามักจะเป็นตัวเลือกสุดท้าย ไม่ว่าเขาจะอัปตัวเองให้ดีขึ้นขนาดไหนเธอก็มองผ่าน แต่

ตั้งแต่ชีวิตดีขึ้น มีงาน มีเงิน เจสันก็จ้างนักสืบให้ตามติดสองแม่ลูกตลอดตั้งแต่นั้น ติดตามเงียบ ๆ คอยส่งรูปถ่าย คลิปวิดีโอ และรายงานสถานการณ์ว่ารวีกับตะวันอยู่ที่ไหน ทำอะไร ส่วนเขาเองก็ติดตามทุกช่องทางโซเชียลมาตลอด ถึงไม่มีสิทธิ์อยู่ในชีวิตของทั้งคู่ แต่อย่างน้อยก็ได้ดูแลทั้งคู่อยู่ไกล ๆจนล่าสุดได้รู้ว่าลูกสาวเขากำลังจะเข้าเรียนอนุบาล วันนี้เลยตามมาส่งลูกห่าง ๆ แต่ก็ทำได้แค่นี้ คอยมองสาวน้อยอยู่ข้างรั้วโรงเรียนนี่ เมื่อเห็นลูกมีความสุขดี เข้ากับเพื่อนได้เขาก็ยิ้มออกสบายใจแล้ววันนี้ มีแรงทำงานกว่าทุกวัน ปกติต้องคอยมองรอยยิ้มน่ารัก ๆ นั่นจากภาพถ่าย แต่วันนี้ได้มายืนมองลูกสาวตัวเป็น ๆ ยิ้มใกล้ ๆ ใกล้ที่สุดแล้วในชีวิตแต่ถ้าหากอยากใกล้กว่านี้จะเป็นไปได้ไหมนะ เจสันนึกอะไรบางอย่างออกจึงต่อสายโทรหาเพื่อนสนิทที่จำได้ว่ามีหลานชายวัยเดียวกัน ไม่แน่ใจว่าเรียนโรงเรียนไหน แต่เคยได้ยินว่าแถว ๆ นี้“โปรด น้องปลื้มลูกพี่ปริมเรียนที่ไหน”[มีอะไรวะ?]“อยากรู้ว่าเรียนที่เดียวกับลูกสาวกูหรือเปล่า” ถ้าหากว่าใช่เขาจะได้มีวิธีเข้าใกล้ตะวันได้ง่ายขึ้น อาจจะต้องขอให้ปาริฉัตรช่วย[เออ เดี๋ยวกูถามพี่ปริมก่อน แ

กล้ามพวกนั้นที่เธอเคยสัมผัส หน้าตักแข็งแรงนั้นที่เธอเคยนั่ง ตอนนี้มันช่างต่างจากเดิมเหลือเกิน เขาดู... ใหญ่ โตขึ้น แข็งแรงขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่วัยเจริญพันธุ์ ดูน่ากินมากกว่าหนุ่มน้อยในวันนั้นมาก ทว่าตอนนี้เธอกินไม่ได้เจสันนี่ลูกรักเทพเจ้าชัด ๆ หน้าตาลูกครึ่งยุโรป หล่อคม ยิ้มที่แสนมีเสน่ห์นั่นทำเอาสาว ๆ แทบคลั่ง ตอนนี้เขากำลังโด่งดังทั้งในไทย และทั่วเอเชีย และกำลังลามไปทางฝั่งยุโรปแล้วด้วยซ้ำรวีสะบัดหน้าไล่ความคิดที่กำลังเตลิดเปิดเปิงออกจากหัว แล้วผละสายตาออกจากรูปร่างแสนเพอร์เฟกต์ของเขาก่อนจะหันมาสนใจพรีเซนเตอร์สาวที่เดินเขามาใหม่อิงดาว สาวสวยวัยใส แต่มีสไตล์โดดเด่น คนนี้เธอสู้อุตส่าห์หาทางหลบหลีกรุ่นพี่มาดนิ่งแสนเย็นชาอย่างอิษวัต เพื่อทาบทามอิงดาวให้มาถ่ายแบบให้จนได้สองสาวทักทายกันพอเป็นพิธี เพราะเคยรู้จักกันมาก่อนแล้วผ่านอิษวัต อิงดาว[1]เป็นเด็กน่ารัก หน้าตาสะสวย นิสัยก็น่ารักจนบางทีเธอเองก็นึกอยากเป็นผู้ชาย อย่างอิงดาวนี่ไม่รอดเงื้อมมือเธอแน่รวีมองรูปร่างของอิงดาวผ่านเสื้อคลุมที่ห่อหุ้มตัวไว้ มือบางค่อย ๆ ช่วยปลดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นรูปร่างเย้ายวน สัดส่วนที่ชวนให้เพศตรงข้ามหลงใ